አብራም ከካራን ተነሥቶ ሚስቱን ሶራይን እና የእኁቱ ሐራን ልጅ ሎጥን ወስዶ ወደ ከነዓን ምድር ሄደ። ወደ አሱርም ደረሰ፤ እስከ ሴኬም ድረስ ተጓዘ እና ከታላቅ ዛፍ አጠገብ ተቀመጠ።

ከሐማት መግቢያ ጀምሮ እስከ ታላቁ ዛፍ ድረስ ምድሪቱ እጅግ ደስ የሚል መሆኗን አየ።

ከዚያም እግዚአብሔር ለእርሱ እንዲህ አለው፦ ይህን ምድር ለአንተና ለዘርህ እሰጣለሁ።

በዚያ መሠዊያ ሠርቶ ተገለጠለት ለእግዚአብሔር መሥዋዕት አቀረበ።

ከዚያ ተነሥቶ ወደ ቤቴል ተራራ ወደ ባሕር በሚመለከት አቅጣጫ ሄደ፤ አይም ወደ ምሥራቅ ነበረች፤ በዚያም ድንኳኑን ተከለ።

ምድሪቱ ሰፊ እና እጅግ መልካም መሆኗን አየ፤ በዋ ሁሉ ላይም ሁሉ ነገር ይበቅል ነበር፤ የወይን ግንዶች፣ የበለስ ዛፎች፣ የሮማን ዛፎች፣ ኦክ ዛፎችና ድርስ፣ ተርቢንት ዛፎች፣ የዘይት ዛፎች፣ የዝግባ ዛፎች፣ ሲፕሬስ ዛፎች፣ የዕምና ዛፎችና የገዳም ዛፎች ሁሉ፤ በተራሮቹም ውሃ ነበረ።

ከከለዳውያን የኡር ከተማ እንዲያወጣው እና ወደዚህ ተራራ እንዲያመጣው ያመራውን ጌታን ባረከ።

ሰባተኛው ሳምንት በመጀመሪያው ዓመት፣ በመጀመሪያው ወር ቀን ይህን መሠዊያ በዚህ ተራራ ከመጀመሪያ ሠርቶ በነበረው ጊዜ የእግዚአብሔርን ስም ጠራና፦ አንተ አምላኬ የዘላለም አምላክ ነህ አለ።

እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር እንዲሆን እና በዘመኑ ሙሉ እንዳይተወው መሥዋዕት በመሠዊያው ላይ አቀረበ።

ከዚያ ተነሥቶ ወደ ደቡብ ተጓዘ፤ እስከ ኬብሮን ደረሰ፤ ኬብሮንም በዚያኑ ጊዜ የተሠራ ነበር። በዚያ ሁለት ዓመት ተቀመጠ፤ ከዚያም ወደ ደቡብ አገር እስከ ቦአ ሎጥ ድረስ ሄደ። በምድሪቱ ራብ ሆነ።

በሳምንቱ ሦስተኛ ዓመት አብራም ወደ ግብፅ ሄደ፤ ሚስቱ በኃይል ከእርሱ ከሚወሰድ በፊት አምስት ዓመት በግብፅ ኖረ።

ግብፃዊቱ ታናይስ ከኬብሮን በኋላ ሰባት ዓመት ሆኖ በዚያኑ ጊዜ ተመሥርታ ነበር።

ፈርዖን ሶራይን የአብራምን ሚስት ለራሱ በኃይል በወሰደ ጊዜ፣ እግዚአብሔር በሶራይ ምክንያት ፈርዖንንና ቤቱን በታላላቅ መቅሠፍት ቀጣቸው።

አብራም በመንጋ፣ በከብት፣ በአህዮች፣ በፈረሶች፣ በግመሎች፣ በወንዶችና በሴቶች ባሪያዎች፣ በብርና በወርቅ እጅግ የበለጠ ሀብታም ነበር። የእኁቱ ልጅ ሎጥም ሀብት ነበረው።

ፈርዖን ሶራይን የአብራምን ሚስት መልሶ ሰጠውና ከግብፅ አወጣው፤ እርሱም መጀመሪያ ድንኳኑን ያቆመበት ቦታ፣ መሠዊያው ያለበት ስፍራ ወደ ተመለሰ፤ አይ ወደ ምሥራቅ ነበረች እና ቤቴል ወደ ምዕራብ። እርሱን በሰላም ያመጣውን ጌታን ባረከ።

በአርባ አንድ የዩቢሌ ዘመን በመጀመሪያው ሳምንት በሦስተኛው ዓመት ወደዚህ ቦታ ተመለሰ፤ በላዩም መሥዋዕት አቀረበና የእግዚአብሔርን ስም ጠራ፦ አንተ ጌታ ልዑል አምላክ አምላኬ ነህ ለዘላለም ዘላለም አለ።

በዚያኑ ሳምንት በአራተኛው ዓመት ሎጥ ከእርሱ ተለየ፤ ሎጥም በሰዶም ተቀመጠ። የሰዶም ሰዎች ግን እጅግ ኃጢአተኞች ነበሩ።

የእኁቱ ልጅ ከእርሱ ተለይቶ ስለ ሄደ በልቡ ተሰቃየ፤ ልጅም አልነበረውም።

በዚያች አመት ሎጥ በተማረከ ጊዜ፣ ከሎጥ ከእርሱ ተለይቶ በዚያኑ ሳምንት በአራተኛው ዓመት እግዚአብሔር ለአብራም ተናገረውና እንዲህ አለው፦ ከምትኖርበት ስፍራ ዓይንህን አንሥተህ ወደ ሰሜንና ወደ ደቡብ ወደ ምዕራብና ወደ ምሥራቅ ተመልከት።

የምታየውን ምድር ሁሉ ለአንተና ለዘርህ ለዘላለም እሰጣለሁ። ዘርህንም እንደ ባሕር አሸዋ እንዳደግልሃለሁ፤ ሰው የምድር አሸዋን ቢቈጥር እንዳለ ዘርህ አይቈጠርም።

ተነሥተህ ርዝመቱንና ስፋቱን ሁሉ ተጓዝና ተመልከት፤ ሁሉንም ለዘርህ እሰጣለሁ። ከዚያም አብራም ወደ ኬብሮን ሄደና በዚያ ተቀመጠ።

በዚያች አመት ከደለጎሞር የኤላም ንጉሥ፣ አምራፌል የሺናር ንጉሥ፣ አሪዖክ የሴለሳር ንጉሥ፣ ቴርጋልም የአሕዛብ ንጉሥ መጡ፤ የጎሞራን ንጉሥ ገደሉ፤ የሰዶም ንጉሥ ግን ሸሸ። ብዙዎች በሲዲማው ሸለቆ በጨው ባሕር አቅራቢያ በቍስል ወድቀው ሞቱ።

ሰዶምንና አዳማን ዘቦይምንም በመማረክ ሕዝቦቻቸውን ወስደው ሄዱ፤ የእኁቱ ልጅ ሎጥንም እና ሀብቱን ሁሉ ወስደው ሄዱ፤ እስከ ዳን ድረስ ደረሱ።

ከዚህ የዳነ አንዱ መጥቶ የእኁቱ ልጅ ተማርኮ መሄዱን ለአብራም ነገረው።

የቤቱን ተወላጆች አሰልፎ አዘጋጀ፤ (አብራም ሄዶ ከደለጎሞርን ገደለ፤ እንዲሁም ተመልሶ ከነገሩ ሁሉ አሥራት ቈርጦ ለመልከ-ጼዴቅ ሰጠ። ይህ አሥራት) ለአብራምና ለዘሩ የመጀመሪያ ፍሬ አሥራት ለእግዚአብሔር ሆኖ ተደነገገ። እግዚአብሔርም በፊቱ የሚያገለግሉት ለካህናት ይህን ለዘላለም ይዞ ይሆን ዘንድ ሥርዓት አደረገው።

ይህ ሕግ የጊዜ ገደብ የለውም፤ የዘላለም ታሪክ ሆኖ እንዲሆን አዘዘው፤ ከሁሉ ነገር አሥረኛውን ለጌታ ይስጡ ዘንድ፤ ከዘር፣ ከወይን፣ ከዘይት፣ ከከብትና ከበጎች።

ይህንን በፊቱ በደስታ እንዲበሉና እንዲጠጡ ለካህናቱ ሰጥቶታል።

የሰዶም ንጉሥ ወደ እርሱ በመውጣት በፊቱ ሰገደና እንዲህ አለው፦ ጌታችን አብራም፣ ያዳናቸውን ሕዝቦቻችንን ስጠን፤ ነገር ግን ምርኮው የአንተ ይሁን።

አብራም ግን እንዲህ አለው፦ እጄን ወደ ላይ አንሥቼ ለልዑል አምላክ ማለሁ፤ አንተ ‘አብራምን አስረዳሁ’ እንዳትበል ከአንተ ከእንጨት ክር እስከ ጫማ ገመድ ድረስ ምንም አልወስድም። ነገር ግን ጎሎቹ የበሉትን ብቻ ይሁን፤ ከእኔ ጋር የሄዱት አኔር፣ ኤስኮልና መምሬ የእነርሱን መክፈልት ይውሰዱ።