በዚህ ሳምንት ሰባተኛው አመት ይስሐቅ ታላቁ ልጁን ዔሳውን ጠርቶ እንዲህ አለው፤ “ልጄ ሆይ፣ እየረጀሬ መኖር ጀመርሁ አይኖቼም ለማየት አልቻሉም፤ የሞትዬንም ቀን አላውቅም።”

“አሁን የመዳን ዕቃህን—መቅረፍህንና ቀስትህን—ይዘህ ወደ ሜዳ ውጣ፤ ለኔ አድን አግኝልኝ ልጄ፤ እንደምወደው ምግብ አዘጋጅልኝ አምጣልኝ እንድበላው፤ ከሞትዬ በፊት ነፍሴ እንድባርክህ።”

ርብቃ ይስሐቅ ለዔሳው ሲናገር እየሰማች ነበር።

እንግዲህ ዔሳው ለመያዝ ለመያዝም ለአባቱ ለመያመጥ ወደ ክፍት ሜዳ ቀድሞ ወጣ።

ርብቃ የልጇን ያዕቆብን ጠርታ እንዲህ አለችው፤ “አባትህ ይስሐቅ ለእኅትህ ለዔሳው እንዲህ እንደሚል አሁን ሰማሁ፤ ‘ለኔ አጥምድ ምግብ አዘጋጅልኝ አምጣልኝ እንድበላው፤ ከሞትዬ በፊት በእግዚአብሔር ፊት እንድባርክህ’ አለ።”

“እንግዲህ ልጄ የማዝያዬን ቃል ስማ፤ ወደ መንጋህ ሂድ ሁለት ጥሩ ስብ ያላቸው ጥጆች ያቅርብልኝ፤ እኔም ለአባትህ እንደሚወደው ምግብ አዘጋጃለሁ፤ አንተም ለአባትህ ታስቀርበዋለህ፤ እርሱም ይበላ ከሞቱ በፊት በእግዚአብሔር ፊት እንዲባርክህ፤ አንተም በእርግጥ ታባረክ።”

ነገር ግን ያዕቆብ ለእናቱ ርብቃ እንዲህ አለ፤ “እናቴ፣ አባቴ የሚወደውን ሁሉ ላላደርግ አልቀርም፤ ነገር ግን ቃሌን ይለይኛል ሊነካኝም ትምኞት ይኖረዋል ብዬ እፈራለሁ።”

“እኔ ለስላሳ የቆዳ ነኝ እኅቴ ዔሳው ግን ጸጉር ያለበት ነው፤ በዐይኑም እንደሚያታልል ሰው እታይ፤ ያልነገረኝን እሠራ እርሱም ይቈጣ ይሆናል፤ በዚያን ጊዜ በረከት ሳይሆን መርገም በራሴ እያመጣሁ እሆናለሁ።”

እናቱ ርብቃ ግን እንዲህ አለችው፤ “መርገምህ በእኔ ላይ ይሁን ልጄ፤ ነገር ግን ቃሬን ብቻ ስማ።”

እንግዲህ ያዕቆብ የእናቱን ቃል ሰማ፤ ሄዶ ሁለት ጥሩ ስብ ያላቸው ጥጆች አመጣላት፤ እናቱም እንደሚወዳቸው ምግብ አዘጋጠችለት።

ርብቃ በቤቷ ውስጥ ያሉ የታላቋ ልጇ የዔሳው የሚወዳቸውን ልብሶች ወስዳ ለያዕቆብ ለታናሽ ልጇ አለበሰችው፤ የጥጁንም ቆዳ በክንዱ ላይና በአንገቱ የተጋፈጠው ቦታ ላይ አስረገጣ።

እርስዋም ያዘጋጀችውን ምግብና ዳቦ በልጇ በያዕቆብ እጅ አስቀረበት።

እርሱም ወደ አባቱ ገባ እንዲህም አለ፤ “እኔ ልጅህ ነኝ፤ እንደ ነገርህልኝ አድርጌአለሁ፤ ተነሥ ተቀመጥ ከያዝሁት አንዳች ብላ አባ እንድባርክ።”

አባቱ ይስሐቅ እንዲህ አለው፤ “ልጄ እንዴት እንዲህ በፍጥነት አገኘህ?”

ያዕቆብ እንዲህ አለ፤ “አምላክህ በፊቴ አግኝቶኛል።”

ከዚያም ይስሐቅ እንዲህ አለው፤ “ቅረብ ልነካህ ልጄ፤ አንተ የልጄ ዔሳው ነህ ወይስ አይደለህ?”

ያዕቆብ ወደ አባቱ ወደ ይስሐቅ ቀረበ፤ እርሱም ነካው እንዲህም አለ።

“ድምፁ የያዕቆብ ድምጽ ነው፤ እጆቹ ግን የዔሳው እጆች ናቸው።” አላለመለወትም፤ አእምሮው እንዲታነቅ ከሰማይ የሆነ መለወጥ ነበር፤ እጆቹም እንደ ዔሳው እጆች ጸጉር ስለነበሩ ይባርከው ዘንድ አላለመለወትም።

እንዲህም አለ፤ “አንተ የልጄ ዔሳው ነህን?” እርሱም አለ፤ “እኔ ልጅህ ነኝ።” እንዲህም አለ፤ “አቅርብልኝ ልጄ ከያዝህ አንዳች እበላ ነፍሴም እንድባርክህ።”

እርሱም አቀረበለት እርሱም በላ፤ የወይን ጠጅም አቀረበለት እርሱም ጠጣ።

አባቱ ይስሐቅ እንዲህ አለው፤ “ቅረብ ልተስከርልኝ ልጄ።” እርሱም ቀረበ እና ሳመው።

ከልብሱ ሽታ ሽቶ ባረከው እንዲህም አለ፤ “እነሆ፣ የልጄ ሽታ እግዚአብሔር የባረከውን የሜዳ ሽታ ይመስላል።

እግዚአብሔር የሰማይ እርጥበትና የምድር እርጥበት እንዲያድርስልህ ያድርግ ያበዛልህም፤ እህልና ዘይት እንዲበዙልህ ያድርግ። አሕዛብ ይመሩህ ሕዝቦችም ይሰግዱልህ።”

“ለእኅቶችህ ጌታ ሁን፤ የእናትህ ልጆች ሁሉ ይሰግዱልህ። እግዚአብሔር እኔንም ያባረከኝ አባቴንም አብርሃምን ያባረከው የሁሉም በረከት አንተና ዘርህ ይሁንላችሁ ለዘላለም። የሚረግምህ ይረገም፤ የሚባርክህ ይባረክ።”

ይስሐቅ ለልጁ ለያዕቆብ መባረክ ከጨረሰ በኋላ ያዕቆብ ከአባቱ ዘንድ ወጥቶ ተሰወረ፤ በዚያኑ ጊዜም ዔሳው ከመንጥረኛው መጣ።

እርሱም ምግብ አዘጋጅቶ ለአባቱ አመጣ፤ ለአባቱም እንዲህ አለው፤ “አባቴ ተነሥ ከያዝሁት አንዳች ብሉ ነፍስህም ትባርከኝ።”

አባቱ ይስሐቅ እንዲህ አለው፤ “አንተ ማን ነህ?” እርሱም አለው፤ “እኔ በኵርህ የልጅህ ዔሳው ነኝ፤ እንደ አዘዝኸኝ አድርጌአለሁ።”

ይስሐቅ እጅግ ተደነገጠ እንዲህም አለ፤ “እንግዲያን ማን ነበር ያዳነ አግኝቶም አመጣልኝ? አንተ ሳትመጣ ከሁሉ አንዳች በልቻለሁ እኔም ባረክሁት፤ እርሱ ይባረክ ዘንድ ይሁን ዘሩም ሁሉ ለዘላለም።”

ዔሳው የአባቱ ይስሐቅ ንግግር በሰማ ጊዜ በጣም ታላቅና መራራ ጩኸት ተጮኸ አባቱንም እንዲህ አለው፤ “እኔንም ባርከኝ አባ!”

እርሱም አለው፤ “ወንድምህ በተንኰል መጥቶ በረከትህን ነስኗል።” እርሱም አለ፤ “አሁን ስሙ ያዕቆብ ለምን ተባለ እወቅማለሁ፤ አሁን ሁለተኛ ጊዜ ነው ያታለለኝ፤ በጀመረ ጊዜ በኵርነቴን ነስነው አሁንም በረከቴን ነስነው።”

“ለእኔም በረከት አልተረፈህልኝምን አባ?” ይስሐቅ መለሰ እንዲህም አለ ለዔሳው፤ “አሁን እርሱን ጌታህ አድርጌዋለሁ፤ ወንድሞቹን ሁሉ አገልጋዮቹ አድርጌ ሰጥቼዋለሁ፤ ብዙ እህል ወይንና ዘይት በርትቻለሁለት፤ እንግዲህ አሁን ልጄ ለአንተ ምን እሠራ?”

ዔሳው ለአባቱ ይስሐቅ እንዲህ አለው፤ “አንዲት ብቻ በረከት አለህን አባ? እኔንም ባርከኝ አባ!” ዔሳውም ከፍ አድርጎ አለቀሰ።

እርሱም መልሶ እንዲህ አለው፤ “እነሆ፣ መኖሪያህ ከላይ ከሰማይ እርጥበትና ከምድር እርጥበት ራቅ የሆነ ይሆናል።”

“በሰይፍህ ትኖራለህ ለወንድምህም ታገለግላለህ፤ ግን በታላቅ ሆንህ ቀኑን ከአንገትህ ባወለቅህ ጊዜ ለሞት ሙሉ የሆነ በደል ታደርጋለህ ዘርህም ከሰማይ በታች ይጠፋል።”

ዔሳው አባቱ ያባረከው በረከት የተነሣ በያዕቆብ ላይ ይጠላ ጀመረ፤ በልቡም እንዲህ አለ፤ “የአባቴ ማልቀስ ቀኖች ቀርበዋል፤ ከዚያ ወንድሜን ያዕቆብን እገድለዋለሁ።”