በዚያ ሌሊት በቤቴል ተደረጓል። ሌዊም ሕልም አለው፤ እርሱና ልጆቹ ለልዑል እግዚአብሔር ለዘላለም ለክህነት እንደተመረጡ አየ። እንቅልፉን ሲፈታ ጌታን ባረከ።

ያዕቆብ በነጋው ተነሥቶ በዚህ ወር አሥራ አራተኛ ቀን ከእርሱ ጋር የመጣውን ሁሉ—ከሰዎች ጀምሮ እስከ እንስሳት፣ ከገንዘብ እስከ ማንኛውም ዕቃና ልብስ—ዐሥራት ለይቶ ሰጠ፤ ሁሉንም ዐሥራት አወጣ።

በዚያኑ ጊዜ ራሔል ብንያምን ፀነሰች። ያዕቆብም ልጆቹን ቆጠረ፤ የጌታ ድርሻ በመክፈል በሌዊ ላይ ወደቀ፤ አባቱም የክህነት ልብስ አለበሰው እጆቹንም አስቀመጠው (አመሠረዘው)።

በዚህ ወር አስራ አምስተኛ ቀን ከመንጋ የታዳጊ ከብቶች 14፣ አውራ በጎች 28፣ በጎች 49፣ ጠቦቶች 7፣ ፍየሎች 21 አመጣና በመሠዊያው ላይ በሠዊ መሥዋዕት አቀረበ፤ በፊቱ ደስ የሚያሰኝ ሽታ እንዲሆን መቅረብ አደረገ።

ይህን ስጦታ በሰጠው መሐላ ምክንያት—ከመሥዋዕታቸውና ከመጠጥ ስርዓታቸው ጋር ዐሥራት እንዲሰጥ—አቀረበው።

እሳቱ መሥዋዕቱን ከበላ በኋላ በላዩ ላይ ዕጣን አቃጠለ፤ ለሰላም መሥዋዕትም ጎልማሶች 2፣ አውራ በጎች 4፣ በጎች 4፣ ወንድ ፍየሎች 4፣ ዓመት ያሉ በግ ጠቦቶች 2 እና ፍየሎች 2 አቀረበ። ይህንን ሥርዓት ሰባት ቀናት በየቀኑ ያደርግ ነበር።

እርሱም ከልጆቹና ከሰዎቹ ሁሉ ጋር ሰባት ቀን በደስታ በዚያ ይከብር ነበር። ከእርሱ ከሁሉ መከራ ያወጣውንና መናዱን ያከናወነለትን ጌታ ይባርክና ያመስግን ነበር።

ንጹሑ እንስሳትን ሁሉ ዐሥራት ለይቶ አቀረባቸው፤ ርኩሳን እንስሳትን ግን ለልጁ ለሌዊ ሰጠው፤ የሰው ሰራተኞችንም ሁሉ ሰጠው።

ሌዊ ከአሥሩ ወንድሞቹ ሳይሆን በቤቴል በአባቱ በያዕቆብ ፊት ካህን ሆነ፤ በዚያም ካህን ነበር፤ ያዕቆብም የተናደውን ነገር አቀረበ፤ በዚህ መንገድ እንደገና እግዚአብሔርን ዐሥራት ሰጠው፤ እንዲሁም ቀደሰው፤ ቅዱስ ሆነ።

ስለዚህ በሰማያዊ ጽላቶች ላይ ሕግ ሆኖ ተደንቦ ተጻፈ፤ ሁለተኛ ዐሥራት እንዲሰጥ፣ እየዓመት በስሙ የሚቀመጥበት ቦታ በተመረጠው ቦታ በጌታ ፊት እንዲበላ፤ ይህ ሕግ ለዘላለም የጊዜ ውስን የለውም።

ይህ ሥርዓት በየዓመቱ እንዲፈጸም ተጻፈ፤ ሁለተኛውን ዐሥራት በጌታ ፊት በተመረጠው ቦታ እንዲበላ። ከዚህ ዓመት ወደ ሚቀጥለው ዓመት ከእርሱ ምንም እንዳይቀር የተላለፈ አትሁን።

ዘሩ እስከ የዓመቱ የእርሻ መከር ጊዜ በዓመቱ ይበላ፤ የወይን ጠጅ እስከ የወይን ጊዜው፤ ዘይትም እስከ ወቅቱ ድረስ በየወቅቱ ይጠቀም።

ከእነዚህ የተረፈና የረጀ ማንኛውም ነገር ርኩስ ይቈጠራል፤ ርኩስ ስለሆነ በእሳት ይቃጠላል።

ስለዚህ በቤተ መቅደስ በአንድ ጊዜ ይበሉት፤ እንዲያረጅ አያተዉት።

የከብቶችና የበጎች ዐሥራት ሁሉ ለእግዚአብሔር ቅዱስ ነው፤ በፊቱ የሚበሉት ለካህናቱ ይሆናሉ እየዓመት፤ ይህ ስርዓት ስለ ዐሥራት በሰማያዊ ጽላቶች ላይ እንዲሁ ተደንቦ ተጻፎአል።

በሚቀጥለው ሌሊት፣ በዚህ ወር ሃያ ሁለተኛ ቀን ያዕቆብ ያ ቦታ እንዲሠራ ወሰነ፤ አደባባዩን ቅጥር እንዲከብብ አዘዘ፤ ያ ቦታ ይቀደስ እንዲሆንም ወሰነ፤ ለራሱና ለዘሮቹ በኋላ ለዘላለም ቅዱስ እንዲሆን አደረገው።

ጌታ በሌሊት ተገለጠለት እና ባረከው፤ እንዲህም አለው፦ “ስምህ ያዕቆብ ብቻ አይባል ነገር ግን እስራኤል ይባላል።”

እንደገናም አለው፦ “እኔ ሰማይንና ምድርን ፈጥረሁ የሆነው ጌታ ነኝ፤ ብዙ አብዛኝሃለሁ፤ እጅግ አበዛሃለሁ፤ ነገሥታት ከአንተ ይወጣሉ፤ የሰው እግር በደረሰበት ሁሉ ይነግሱ።”

“ለዘርህ ከሰማይ በታች ያለውን ምድር ሁሉ እሰጣለሁ፤ እንደ ፈቃዳቸው በአሕዛብ ሁሉ ላይ ይነግሳሉ፤ ከዚያ በኋላም ምድርን ሁሉ ይወርሳሉ ለዘላለም።”

ከመናገሩ በኋላ ከእርሱ ወጥቶ ወደ ላይ ወጣ፤ ያዕቆብም እስኪወጣ ድረስ ወደ ሰማይ ሲያርግ ተመለከተው።

በሌሊት ራእይ መልአክ ከሰማይ እየወረደ አየ፤ በእጁ ሰባት ጽላቶች ነበሩ። ለያዕቆብ ሰጣቸው፤ እርሱም አነበባቸው፤ በእነርሱ ላይ የተጻፈውን ሁሉ—ለእርሱና ለልጆቹ በዘመናት ሁሉ የሚሆኑትን—ሁሉ አነበበ።

ያለበትን ሁሉ ካሳየው በኋላ እንዲህ አለው፦ “ይህን ቦታ አታነሣ፤ የዘላለም መቅደስ አታድርገው፤ ይህ ቦታ አይደለም ስለዚህ እዚህ አታድር። ወደ አባትህ ወደ አብርሃም ቤት ሂድ፤ እስከ አባትህ እስራት ይስሐቅ የሞት ቀን ድረስ በሚኖረው ቦታ ኑር።”

“አንተ በግብጽ በሰላም ትሞታለህ፤ በዚህ ምድር በአባቶችህ መቃብር—ከአብርሃምና ከይስሐቅ ጋር—በክብር ትቀበራለህ።”

“አትፍራ፤ እንዳየኸውና እንዳነበብኸው ሁሉ ትሆናለች፤ አሁንም እንዳየኸውና እንዳነበብኸው ሁሉ ጻፍ።”

ያዕቆብም አለ፦ “ጌታ ሆይ፣ ያነበብኩትንና ያየሁትን ሁሉ እንዴት እናስባለሁ?” እርሱም አለው፦ “ሁሉን አሳስብሃለሁ።”

ከእርሱ ከወጣ በኋላ እንቅልፉን ፈትቶ ያነበበውንና ያየውን ሁሉ አሰበ፤ አንብቦ ያየውን ነገር ሁሉ ጻፈ።

ተጨማሪ አንድ ቀን በዚያ አከበረ፤ በእርሱም ቀን እንደ ቀደሙት ቀናት በትክክል መሥዋዕት አቀረበ። ያ ቀን ተጨማሪ ስለ ሆነ “ቶሳከ” ብሎ ሰየመው፤ ቀደሙትን ግን “በዓል” ብሎ ሰየመው።

እንዲህ እንዲሆን ተገለጠ፤ በሰማያዊ ጽላቶችም ተጻፈ። ስለዚህ ይከብር እንዲያደርገው እና ወደ የበዓሉ ሰባት ቀናት እንዲያክለው ተገለጠለት።

በዓመቱ የቀናት ቍጥር መጠን እንዲሞላ በየበዓሉ ምስክር ዕቃ ውስጥ ስለሚመዘገብ ስለዚህ “ቶሳከ” ተባለ።

በዚያ ሌሊት፣ በዚህ ወር ሃያ ሶስተኛ ቀን የርብቃ ማማ ዲቦራ ሞተች። ከከተማይቱ በታች፣ ከጅረቱ አጠገብ በዛፍ በታች ቀበሯት፤ ያ ቦታ የዲቦራ ጅረት ብሎ ሰየመው፣ ዛፉንም የዲቦራ ልቅሶ ዛፍ ብሎ ጠራው።

ከዚያ ርብቃ ተመለሰች ወደ አባቱ ይስሐቅ ቤት። ያዕቆብም በእጇ አውራ በጎችን፣ ወንድ ፍየሎችንና በጎችን ላከ እንደ ፈቃዱ ለአባቱ መብል እንድታዘጋጅ።

እርሷን እስኪድር ድረስ እስከ ከብራታን አገር ተከተላት እርሱም በዚያ ተቀመጠ።

በሌሊት ራሔል ወንድ ልጅ ወለደች፤ ስለ ወለደች ጊዜ ብዙ መከራ የገጠመባት ስለ ሆነ “ህመሜ ልጅ” ብላ ሰየማችው፤ አባቱ ግን “ብንያም” ብሎ ሰየመው። ይህም በስምንተኛው ወር አስራ አንደኛ ቀን፣ በዚህ ዩቢሌ ስድስተኛው ሳምንት የመጀመሪያ ዓመት ሆኖ ሆነ።

በዚያ ራሔል ሞተች በኤፍራታ፣ እርስዋ ቤተልሔም ብላ የምትጠራ ምድር ተቀበረች። ያዕቆብም በመንገዱ ላይ በመቃብሯ ላይ ሐውልት አነሣ።