ሰው ልጆች በምድር ሁሉ ላይ ሊበዙ ጀመሩ ሴቶች ልጆችም ተወለዱላቸው። በዚህ ዩቢሌ የተወሰነ ዓመት ላይ የእግዚአብሔር መላእክት እነርሱ ለማየት የሚያማሩ መሆናቸውን አዩ፤ ከእነርሱም የፈለጉትን ወሰዱ አገቡ። ልጆችም ወለዱላቸው፥ እነርሱም ግዙፎች ነበሩ።

ክፋት በምድር ላይ በዛ። ከሰው ጀምሮ እስከ እንስሳ፣ እስከ አራዊት፣ እስከ ወፍ፣ እስከ በምድር ላይ የሚንቀሳቀሱ ሁሉ ድረስ ሁሉም ዘሥጋ መንገዳቸውን አፈረሱ ሥርዓታቸውንም አረከሱ። እርስ በርሳቸው መብላት ጀመሩ፤ ክፋትም በምድር ላይ ጨምሮ ሄደ። የሰው ልጆች ሁሉ የልብ አሳብ ሁሉ ዘወትር ክፉ ነበር።

እግዚአብሔር ምድር እንደ ረከሰች፣ ዘሥጋም ሁሉ የተወሰነውን መንገዳቸው እንደ ተፈረሰ አየ፤ በምድር ላይ ያሉ ሁሉ በፊቱ ክፉ እንደ ሠሩ አየ።

እርሱ ፈጠረውን በምድር ፊት ላይ ያለ ሰውንና ዘሥጋን ሁሉ እንደሚያጠፋ አለ።

ኖኅ ግን ብቻው በፊቱ ጸጋ አገኘ።

ወደ ምድር የላካቸው መላእክቱ ላይ በጣም ተቈጣ፤ ከሥልጣናቸው ሁሉ እንዲነቁ አደረጋቸው። እኛንም በምድር ጥልቅ ውስጥ እንድንታሰራቸው አዘዘን፤ አሁንም በዚያ ብቻቸው ታሰሩ አሉ።

ልጆቻቸው ስለ ሆኑ ከፊቱ ትእዛዝ ወጣ በሰይፍ እንዲመቱ እና ከሰማይ በታች እንዲወገዱ።

እርሱም አለ፦ መንፈሴ ለዘላለም ከሰው ጋር አይኖርም፤ ሥጋ ነውና። ዕድሜያቸው መቶ ሃያ ዓመት ይሆናል።

መካከላቸው ሰይፍ ላከ እርስ በርሳቸው እንዲገድሉ። እርስ በርሳቸው መግደል ጀመሩ እስኪሆን ሁሉም በሰይፍ ወድቀው ከምድር ጠፉ።

አባቶቻቸው እያዩ ነበር፤ ከዚያ በኋላ ግን እስከ ታላቁ የፍርድ ቀን ድረስ በምድር ጥልቅ ውስጥ ታሰሩ፤ በፊቱ መንገዳቸውንና ሥራቸውን ያረከሱ ሁሉ ላይ ክስ ይሆናል።

ከስፍራቸው ሁሉ አጠፋቸው፤ ስለ ክፋታቸው ሁሉ እርሱ ካልፈረደበት አንድ እንኳ አልቀረም።

ለፍጥረቶቹ ሁሉ አዲስና ጻድቅ ባሕርይ ሠራላቸው እንዳይበድሉ በሙሉ ባሕርያቸው እስከ ዘላለም። እያንዳንዱም እንደ ዝርያው ሁል ጊዜ ይጻድቃል።

የእነርሱ ፍርድ ሁሉ ተወሰነና በሰማያዊ ጽላቶች ተጻፈ፤ ግፍ የለም። ለእነርሱ ሊመራ የተወሰነውን መንገድ የሚሻገሩ ሁሉ ካልሄዱበት ከሆነ፣ ለእያንዳንዱ ፍጥረትና ለእያንዳንዱ ዝርያ ፍርድ ተጻፎ አለ።

በሰማይ ያለ፣ በምድር ያለ፣ በብርሃን ወይም በጨለማ ያለ፣ በሲኦል፣ በጥልቅ፣ በጨለማ ስፍራ ያለ ምንም ነገር የለም የማይወሰን፤ የፍርዳቸው ሁሉ ተወሰነ፣ ተጻፈና ተቀረጸ።

ስለ እያንዳንዱ ሰው ፍርድ ያደርጋል፤ ታላቁን እንደ ታላቴነቱ፣ ታናሹን እንደ ታናሽነቱ፤ እያንዳንዱንም በመንገዱ መጠን።

እርሱ ፊት አያይልም ስጦታም አይቀበልም—ለእያንዳንዱ ሰው ፍርድ ይፈጽም ብሎ ካለ። ሰው በምድር ያለውን ሁሉ ቢሰጥለት እንኳ ፊት አያይልም ከእርሱም አይቀበልም፤ እርሱ ጻድቅ ዳኛ ነውና።

ስለ እስራኤል ልጆች ተጻፈና ተወሰነ፦ በትክክለኛ መንገድ ወደ እርሱ ቢመለሱ ክፋታቸውን ሁሉ ይቅር ይላቸዋል ኀጢአታቸውንም ሁሉ ይስረያል።

ከስህተታቸው ሁሉ የሚመለሱ ሁሉን በየዓመቱ አንድ ጊዜ እንዲማራ ተጻፈና ተወሰነ።

የመንገዳቸውንና እቅዳቸውን በጥፋት በፊቱ ያረከሱ ሁሉ ላይ ሞገስ አልተገለጠም ኖኅን ብቻ ሳይሆን። ስለ እርሱ ምክንያት ልጆቹ ላይ ሞገስ ተገለጠ፤ ልጆቹንም ስለ እርሱ ከጥፋቱ ውሃ አዳነ፤ ልቡ በመንገዱ ሁሉ ጻድቅ ነበርና፤ ስለ እርሱ የተዘዘውን ሁሉ እንዲሁ አደረገ፤ ለእርሱ የተወሰነውንም ነገር አንዳች አልተላለፈም።

እግዚአብሔርም እንዲህ አለ፦ በምድር ላይ ያለ ነገር ሁሉን—ከሰው ጀምሮ እስከ እንስሳ፣ እስከ አራዊት፣ እስከ ወፍ፣ እስከ በምድር ላይ የሚንቀሳቀስ ሁሉ—እደመስሳለሁ።

ኖኅንም እርሱን ከጥፋቱ ውሃ እንዲያድን ራሱ የሚጠቀምበት ታቦት እንዲሠር አዘዘው።

ኖኅም በእርሱ እንዳዘዘው በሙሉ ታቦት ሠራ፤ ይህም በሀያ ሰባተኛው ዩቢሌ በአምስተኛው ሳምንት በአምስተኛው ዓመት ነበር።

በስድስተኛው ዓመት በሁለተኛው ወር መጀመሪያ ቀን ጀምሮ እስከ ዐሥራ ስድስተኛው ድረስ እርሱና እኛ ያመጣናቸው ሁሉ ወደ ታቦቱ ገቡ። በዐሥራ ሰባተኛው በማታ ጌታ ከውጭ ዘጋው።

ጌታ የሰማይ መስኮቶችን ሰባት ከፈተ፤ የታላቁ ጥልቅ ምንጮችንም በቍጥር ሰባት መክፈቻዎች ከፈተ።

መስኮቶቹ ከሰማይ ውሃ ማውረድ ጀመሩ አርባ ቀናትና አርባ ሌሊቶች፤ የጥልቁ ምንጮችም ውሃ ከታች አስነጥቀው አመጡ እስከ ምድር ሁሉ እስከሞላ ድረስ።

ውሃው በምድር ላይ ጨምሮ ሄደ፤ ከከፍተኛ ተራሮች ሁሉ በላይ አሥርና አምስት ክንድ እስኪደርስ ድረስ ከፍ ላለ። ታቦቱም ከምድር ተነሣ በውሃው ፊት ላይ ተንሸራተተች።

ውሃው በምድር ፊት ላይ አምስት ወር—መቶ አምሳ ቀናት—እየቆመ ነበር።

ከዚያ ታቦቱ መርከበ አቆመች በአራራት ተራሮች አንዱ በሆነው በሉባር ኰረብታ ራስ ላይ ዐረፈች።

በአራተኛው ወር የታላቁ ጥልቅ ምንጮች ተዘጉ፥ የሰማይ መስኮቶችም ተያዙ። በሰባተኛው ወር መጀመሪያ ቀን የምድር ጥልቅ ሁሉ መክፈቻዎች ተከፈቱ ውሃውም ወደ ታች ወደ ጥልቅ ጀመር ለመመለስ።

በአሥረኛው ወር መጀመሪያ ቀን የተራሮች ራሶች ታዩ፤ በመጀመሪያው ወር መጀመሪያ ቀን ምድር ታየች።

ውሃው ከምድር ላይ ያለው ደረቀ፤ ይህም በአምስተኛው ሳምንት በሰባተኛው ዓመት ነበር። በሁለተኛው ወር ዐሥራ ሰባተኛ ቀን ምድር ደረቀች።

በሃያ ሰባተኛው ቀን የታቦቱን መዝጊያ ከፈተ እንስሳትን፣ ወፎችንና በምድር ላይ የሚንቀሳቀሱትን ሁሉ ከውስጥዋ ሰደደ።