ከዚያ አቢያ ከአባቶቹ ጋር አንቀላፋ፤ በዳዊት ከተማ ቀበሩት። በስፍራውም ልጁ አሣ ነገሠ። በዘመኑ ምድሪቱ ለአሥር ዓመት ዕረፍት ነበራት።

አሣም በእግዚአብሔር አምላኩ ፊት መልካምና ቀና ያለውን አደረገ።

የባዕዳን አማልክት መሠዊያዎችንና ከፍ ያሉ መስገጃዎችን አስወገደ፤ ሐውልቶችን አፈርሶ አሴራዎችን ቈረጠ።

እንዲሁም ይሁዳን የአባቶቻቸውን እግዚአብሔር እንዲፈልጉ እና ሕጉንና ትእዛዙን እንዲፈጽሙ አዘዘ።

እንዲሁም በይሁዳ የሚገኙ ከተሞች ሁሉ ያሉ ከፍ ያሉ መስገጃዎችንና ሐውልቶችን አስወገደ፤ መንግሥቱም በፊቱ ሰላም ነበረባት።

ምድሪቱ ዕረፍት ስላገኘችና በእነዚያ ዓመታት ጦርነት ስላልነበረ በይሁዳ የተመሸጉ ከተሞችን አሠራ፤ እግዚአብሔር ዕረፍት ስለሰጠው።

ስለዚህ ለይሁዳ እንዲህ አለ፦ ምድሪቱ ገና በፊታችን ስለሆነ እነዚህን ከተሞች እንሥራና በዙሪያቸው ቅጥሮችንና ግድማዎችን፣ ደጆችንና መዝጊያዎችን እናደርግ፤ የአምላካችንን እግዚአብሔር ፈለግነዋል፤ እርሱን ፈለግነዋል እና በዙሪያችን ሁሉ ዕረፍት ሰጥቶናል። እንግዲህ አከሉና አብቃዙ።

አሣም ከይሁዳ ጋር ጋሻና ሰክር የያዙ ሦስት መቶ ሺህ ሠራዊት ነበረው፤ ከብንያምም ጋሻ የያዙና ቀስት የሚመቱ ሁለት መቶ ሰማንያ ሺህ ነበሩ፤ እነዚህ ሁሉ ኃያላን አርአያዎች ነበሩ።

ኢትዮጵያዊው ዘራሕ ከአንድ ሚሊዮን ሠራዊትና ሦስት መቶ ሰረገሎች ጋር እነርሱን ለመቃወም ወጣ እና ወደ ማሬሻ መጣ።

ከዚያ አሣ ሊቃወሙት ወጣ፤ በማሬሻ ያለው በዘፋታ ሸለቆ ለጦርነት ተሰለፉ።

አሣም ወደ እግዚአብሔር አምላኩ ጮኸና አለ፦ እግዚአብሔር ሆይ፣ ለአንተ መርዳት በብዙም ቢሆን ከኃይል የሌላቸውም ጋር ምንም ነገር አይደለም፤ አቤቱ እግዚአብሔር አምላካችን ሆይ፣ እርዳን፤ በአንተ ተደግፈናል እና በስምህ በዚህ ብዛት ላይ እንሄዳለን። እግዚአብሔር ሆይ፣ አንተ አምላካችን ነህ፤ ሰው በአንተ ላይ እንዳይበረታ አታድርግ።

እንግዲህ እግዚአብሔር ኢትዮጵያውያንን በአሣና በይሁዳ ፊት መታቸው፤ ኢትዮጵያውያንም ሸሹ።

አሣና ከእርሱ ጋር የነበሩት ሕዝብ እስከ ገራር ተከተሏቸው፤ ኢትዮጵያውያንም እጅግ ተሰብረው ራሳቸውን ለመመለስ አልቻሉም፤ እግዚአብሔርና ጭፍራው ፊት ለፊት ተጠፉና እጅግ ብዙ ምርኮ ወስደው አመጡ።

የገራር ዙሪያ ያሉ ከተሞችንም ሁሉ መቱ፤ የእግዚአብሔር ፍርሀት ወደቀባቸው ነበርና። ከተሞቹንም ሁሉ ተበታተኑ፤ በእነርሱ ውስጥ እጅግ ብዙ ምርኮ ነበርና።

የከብት ሰፈሮችንም መቱ፥ ብዙ በጎችንና ግመሎችን ወስደው ሄዱ፤ ከዚያም ወደ ኢየሩሳሌም ተመለሱ።