በዚያን ጊዜ ዘሩያ ልጅ ዮአብ የንጉሡ ልብ ወደ አቤሳሎም እንዳተኮረ አስተዋወቀ።

ዮአብም ወደ ቴቆዓ ሰደደ፥ ከዚያም ጥበበኛ አንዲት ሴት አመጣ፤ እናም እንዲህ አላት፦ እባክሽ ራስሽን እንደ ሚያዝን ሴት አሳዪ፤ አሁንም የአዝነት ልብስ ልበሺ፥ በዘይትም አታቀብሪ፤ ለብዙ ጊዜ ለሙታን ያዘነች ሴት እንደ ሆንሽ ሁኚ።

እና ወደ ንጉሥ ግባና በዚህ መልክ ተናገሪለት። ስለዚህ ዮአብ እነዚህን ቃላት በአፏ አኑረ።

የቴቆዓ ሴትም ንጉሡን በተናገረች ጊዜ ፊቷን ወደ መሬት አንጥላ ተደፈች፥ ሰገደችም እንዲህ አለች፦ ንጉሥ ሆይ፥ ረዳኝ።

ንጉሡም አላት፦ ምን ሆኗል? እርሷም መለሰች፦ እኔ መበለት ሴት ነኝ፤ ባሌም ሞቶአል።

ባሪያህ ሴት ሁለት ወንዶች ልጆች ነበሩኝ፤ ሁለቱም በሜዳ ተበላሉ፥ ለመለያየትም የሚረዳ ማንም አልነበረም፤ ከእነርሱም አንዱ ሌላውን መታው ገደለው።

እነሆ ሁሉም ቤተሰብ በባሪያህ ሴት ላይ ተነሥተዋል፥ እንዲህም ይላሉ፦ ወንድሙን የመታውን ሰጪልን እንድንገድለው፤ ስለ ገደለው ወንድሙ፤ እና ርስተኛውንም እንደመስረው። እንዲህ ሲሆን የቀረልኝን እሳት ኩራት ያጠፋሉ፥ ለባሌም በምድር ላይ ስም ወይም ቀሪ ነገር አይቀርለት።

ንጉሡም ሴቲቱን አላት፦ ወደ ቤትሽ ሂጂ፥ ስለ አንቺም መመሪያ እሰጣለሁ።

የቴቆዓ ሴትም ለንጉሡ አለች፦ ጌታዬ ንጉሥ ሆይ፥ በደሉ በእኔና በአባቴ ቤት ላይ ይሁን፤ ንጉሡና ዙፋኑ ግን ንጹሕ ይሁኑ።

ንጉሡም አለ፦ ማንም ምንም ቢናገርሽ አምጪው ወደ እኔ፥ ከዚያ በኋላ እንደገና አይነካሽም።

እርሷም አለች፦ እባክህ ንጉሡ የአምላክህን እግዚአብሔር ያስታውስ፥ የደም ተበቃዎች እንዳይጠፉት አታስችል፥ ልጄንም እንዳያጠፉ። እርሱም አለ፦ እንደ እግዚአብሔር ሕይወት፥ የልጅሽ እንኳን አንድ ጠጕር እስከ ምድር አይወድቅ።

ከዚያ ሴቲቱ አለች፦ እባክህ ባሪያህ ሴት ለጌታዬ ለንጉሡ አንድ ቃል እንድትናገር አድርግልኝ። እርሱም አለ፦ ተናገሪ።

ሴቲቱም አለች፦ እንግዲህ ለምን በእግዚአብሔር ሕዝብ ላይ እንዲህ አስበሃል? ንጉሡ ይህን ነገር ሲናገር የተባረረውን አላመለሰምና ራሱን በደለኛ ያደርጋል።

ምክንያቱም ሞት አለብን፤ በመሬት ላይ የተፈሰሰ እንደ ውሃ ነን እንደገናም ሊሰበሰብ አይችልም። እግዚአብሔርም ፊት አይወስድም፤ ነገር ግን ከእርሱ የተባረሩ እንዳይተላለፉ መንገድ ያቀዳል።

አሁንም ይህን ነገር ለጌታዬ ለንጉሡ ልናገር መጣሁ የምለው ሕዝቡ አስፈራኝ ስለሆነ ነው፤ ባሪያህ ሴትም አለች፦ አሁን ለንጉሡ እናገራለሁ፤ ምናልባት ንጉሡ የባሪያውን ሴት ልመና ይፈጽም።

ምክንያቱም ንጉሡ ባሪያውን ሴት እኔንና ልጄን በአንድነት ከአምላክ ርስት ለማጠፋት የሚፈልገው ሰው እጅ እንዲያድነኝ ይሰማኛል።

ከዚያ ባሪያህ ሴት አለች፦ የጌታዬ የንጉሡ ቃል አሁን ማጽናኛ ይሆንልኛል፤ ምክንያቱም ጌታዬ ንጉሥ መልካምንና ክፉን ለለይ እንደ አምላክ መልአክ ነው፤ ስለዚህ እግዚአብሔር አምላክህ ከአንተ ጋር ይሁን።

ከዚያ ንጉሡ መለሰና ሴቲቱን አላት፦ እባክሽ የምጠይቀሽን ነገር ከእኔ አትሰውሪ። ሴቲቱም አለች፦ ጌታዬ ንጉሥ ይናገር።

ንጉሡም አለ፦ በዚህ ሁሉ የዮአብ እጅ ከአንቺ ጋር አልኖረችምን? ሴቲቱም መለሰችና አለች፦ እንደ ነፍስህ ሕይወት ጌታዬ ንጉሥ ሆይ፥ ጌታዬ ንጉሥ የተናገረውን ነገር ከቀኝ ወይም ከግራ ሊለይ የሚችል የለም፤ ባሪያህ ዮአብ ነው ያዘዘኝ፥ ይህንም ሁሉ ቃል በባሪያህ ሴት አፍ እርሱ አኑረ።

ይህ የንግግር አቀራረብ እንዲደርስ ያስችለውን ነገር ባሪያህ ዮአብ አድርጎአል፤ ጌታዬም እንደ አምላክ መልአክ ጥበብ ጠቢብ ነው፥ በምድር ላይ ያለ ሁሉ ማወቅ ይችላል።

ንጉሡም ለዮአብ አለ፦ እነሆ ይህን አድርጓለሁ፤ ስለዚህ ሂድ፥ ጐልማሳውን አቤሳሎምን መልሰው አምጣ።

ዮአብም ፊቱን ወደ መሬት አንጥሎ ተደፈ፥ ሰገደም ንጉሡንም አመሰገነ። ዮአብም አለ፦ ጌታዬ ንጉሥ ሆይ፥ ዛሬ ባሪያህ በዓይንህ ሞገስ እንዳገኘ ዐወቀ፤ ምክንያቱም ንጉሡ የባሪያውን ልመና ፈጽመዋል።

እንግዲህ ዮአብ ተነሥቶ ወደ ጌሱር ሄደ፥ አቤሳሎምንም ወደ ኢየሩሳሌም አመጣ።

ንጉሡም አለ፦ ወደ ራሱ ቤት ይመለስ፥ ፊቴን ግን አያይ። እንግዲህ አቤሳሎም ወደ ራሱ ቤት ተመለሰ፥ የንጉሡንም ፊት አላየም።

ነገር ግን በእስራኤል ሁሉ ስለ ውበቱ እንደ አቤሳሎም የሚመሰገን አልነበረም፤ ከእግሩ ጫማ ጀምሮ እስከ ራሱ ክር ድረስ ነውር አልነበረበትም።

የራሱንም ራስ ሲላጥ ነበር፤ (ምክንያቱም እያመቱ በመጨረሻው ይላጥ ነበር፤ ጠጉሩ ከብዶ ስለ ነበረበት ስለዚህ ይላጥ ነበር።) የራሱን ጠጉር በንጉሥ መዘን ሁለት መቶ ሰቅል መዘነ።

ለአቤሳሎምም ሶስት ወንዶች ልጆች እና ስሟ ታማር የተባለች አንዲት ሴት ልጅ ተወለዱለት፤ እርሷም ውብ ሴት ነበረች።

እንግዲህ አቤሳሎም ሁለት ሙሉ ዓመታት በኢየሩሳሌም ኖረ፥ የንጉሡንም ፊት አላየም።

ስለዚህ አቤሳሎም ዮአብን ወደ ንጉሥ እንዲልከው ልኮ ጠራው፤ ነገር ግን ወደ እርሱ አልመጣም፤ እንደገናም ሁለተኛ ጊዜ ላከው እንኳ አልመጣም።

ስለዚህ ለአገልጋዮቹ አለ፦ የዮአብ እርሻ ከየእኔ ቀርቦ አለ እንጂ? በዚያም ገብስ አለው፤ ሂዱና በእሳት አቃጥሉት። የአቤሳሎምም አገልጋዮች እርሻውን በእሳት አቃጠሉ።

ከዚያ ዮአብ ተነሥቶ ወደ አቤሳሎም ወደ ቤቱ መጣ፥ እንዲህም አለው፦ ለምን አገልጋዮችህ እርሻዬን በእሳት አቃጥሏቸው?

አቤሳሎምም ለዮአብ መለሰ እና አለው፦ እነሆ ወደ አንተ ላክሁ፥ ና እንድልክህ ወደ ንጉሥ እንዲህ ብለህ ትል ብዬ፦ ከጌሱር ለምን መጣሁ? በዚያ መቆየት ይሻለኝ ነበር፤ አሁን ግን የንጉሡን ፊት አየ ይሁንልኝ፤ በእኔ በደል ቢኖር ይግደለኝ።

እንግዲህ ዮአብ ወደ ንጉሥ መጣና ነገረው፤ ንጉሡም አቤሳሎምን ባስጠራ ጊዜ ወደ ንጉሥ መጣ፥ ከንጉሡ ፊት ፊቱን ወደ መሬት አንጥሎ ተደፋ፤ ንጉሡም አቤሳሎምን ሳመው።