ስማ እስራኤል ሆይ፤ ዛሬ ዮርዳኖስን ትሻገራለህ፤ ከአንተ የበለጡ ታላላቅና ኃይለኞች ሕዝቦችን ለመወርስ ትገባለህ፤ ታላላቅ ከተሞችም አሉ፣ ቅጥራቸውም እስከ ሰማይ ድረስ የደረሰ ነው።

ታላላቅና ረጅም ሕዝብ፣ የአናቅ ልጆች—አንተ የምታውቀው፣ ስለ እነርሱም ‘በአናቅ ልጆች ፊት ማን ሊቆም ይችላል?’ ብለው የሰማህ—ናቸው።

እንግዲህ ዛሬ ይህን ረዱ፤ በፊትህ ይቀድማል የሚሄድ አምላክህ እግዚአብሔር እርሱ ነው፤ እንደ ሚበላ እሳት ያጠፋቸዋል፤ በፊትህም ያዋርዳቸዋል፤ አንተም ታባርራቸዋለህ እና በፍጥነት ታጠፋቸዋለህ፥ እግዚአብሔር እንደ ተናገርህ ነው።

እግዚአብሔር አምላክህ ከፊትህ ካባረራቸው በኋላ በልብህ ‘በጽድቄ ምክንያት እግዚአብሔር ይህን ምድር እንድወርስ አስገባኝ’ አትል፤ ነገር ግን ስለ እነዚህ ሕዝቦች ክፉነት ነው እግዚአብሔር ከፊትህ የሚያባርራቸው።

ምድራቸውን ለመወርስ የምትገባው ስለ ጽድቅህ ወይም ስለ ልብህ ቅንነት አይደለም፤ ነገር ግን ስለ እነዚህ ሕዝቦች ክፉነት ነው አምላክህ እግዚአብሔር ከፊትህ የሚያባርራቸው፤ እንዲሁም ለአባቶችህ ለአብርሃም ለይስሐቅና ለያዕቆብ የማለውን ቃሉ እንዲፈጽም።

እንግዲህ ረዱ፤ ይህን መልካም ምድር ለመወርስ በጽድቅህ ምክንያት አምላክህ እግዚአብሔር አይሰጥህም፤ ምክንያቱም አንገት የተናከሰ ሕዝብ ናችሁ።

አስታውሱ እና አትርሱ፤ በምድረ በዳ አምላክህን እግዚአብሔር እንዴት እንደ አስቈጥተውት፤ ከግብፅ ምድር የወጣችሁበት ቀን ጀምሮ እስከዚህ ቦታ ድረስ ሁል ጊዜ ለእግዚአብሔር ዐመፅ አድርጋችኋል።

በሆሬብም እግዚአብሔርን አስቈጣችሁ፤ እርሱም ሊያጠፋችሁ እስከሚደርስ ድረስ ተቆጣባችሁ።

እኔም ወደ ተራሙ ለመውጣት በሄድሁ ጊዜ እግዚአብሔር ከእናንተ ጋር ያደረገውን የቃል ኪዳን የድንጋይ ጽላቶች ለመቀበል ሄድሁ፤ በተራሙም አርባ ቀንና አርባ ሌሊት ተቆይቻለሁ፤ እንጀራ አልበላሁም ውሃም አልጠጣሁም።

እግዚአብሔርም በእግዚአብሔር ጣት የተጻፉ ሁለት የድንጋይ ጽላቶች ሰጠኝ፤ በእነርሱም በማኅበሩ ቀን በተራሙ ከእሳቱ መካከል ከእናንተ ጋር እግዚአብሔር የተናገረው ቃል ሁሉ እንደ ሆነ ተጻፈ ነበር።

አርባ ቀንና አርባ ሌሊት በተጨረሰ ጊዜ እግዚአብሔር ሁለቱን የድንጋይ ጽላቶች፣ የቃል ኪዳኑን ጽላቶች፣ ሰጠኝ።

እግዚአብሔርም እንዲህ ሲል ነገረኝ፦ ‘ተነሥ ፈጥነህ ከዚህ ውረድ፤ ከግብፅ ያወጣህ ሕዝብህ ራሳቸውን አረከሙ፤ እኔ ያዘዝሁአቸው መንገድ ፈጥነው ለተለዩ፤ ለራሳቸውም የቀለጠ ምስል ሠሩ።’

እግዚአብሔር ተጨማሪም እንዲህ አለኝ፦ ‘ይህን ሕዝብ አየሁ፤ እነሆ፥ አንገት የተናከሰ ሕዝብ ነው።’

‘ተወኝ፤ እኔም እነርሱን እነቃፍ እና ስማቸውን ከሰማይ በታች እደመስሳለሁ፤ ከአንተም ከእነርሱ ይልቅ ኃይለኛና ታላቅ ሕዝብ እሠራለሁ።’

እኔም ተመለስሁ ከተራሙ ወረድሁ፤ ተራሙም በእሳት እየነደደ ነበር፤ የቃል ኪዳኑ የሆኑ ሁለቱ ጽላቶችም በሁለቱ እጆቼ ነበሩ።

እኔም አይቼ፥ በአምላካችሁ እግዚአብሔር በደላችሁ እንዳላችሁ አየሁ፤ ለራሳችሁ የቀለጠ ጥጃ ሠራችሁ፤ እግዚአብሔር ያዘዛችሁት መንገድ ፈጥናችሁ ለተለያችሁ።

እኔም ሁለቱን ጽላቶች ወስጄ ከሁለቱ እጆቼ ጣልሁአቸው እና በፊታችሁ ሰበርኋቸው።

እኔም እንደ መጀመሪያው እንዲሁ ከእግዚአብሔር ፊት ተወድቄ አርባ ቀንና አርባ ሌሊት ቆይቻለሁ፤ ሊያስቈጣው በእግዚአብሔር ፊት ክፉ ነገር ስላደረጋችሁ ሁሉ ስለ ኀጢአታችሁ እንጀራ አልበላሁም ውሃም አልጠጣሁም።

እግዚአብሔር በእናንተ ላይ ያቈጣበት ቁጣና ትኩስ መዓት ስለ ነበረ ፈራሁ፤ ነገር ግን በዚያ ጊዜ እግዚአብሔር ደግሞ ቃሌን ሰማ።

እግዚአብሔር አሮንንም ሊያጠፋው እጅግ ተቆጣበት፤ በዚያኑ ጊዜ ስለ አሮን ደግሞ ጸለይሁ።

እናንተ የሠራችሁትን ኃጢአታችሁ ያለውን ጥጃ ወስጄ በእሳት አቃጠልሁ፤ አፍርሼም አፍርሼ እጅግ አፈርሁት እስከ ትቢያ ሆነ ድረስ፤ ያ ትቢያውንም ከተራሙ የሚወርድ ጅረት ወንዝ ውስጥ ጣልሁት።

እና በታቤራም በማሳም በቂብሮት-ሐጣዓዋም እግዚአብሔርን አስቈጣችሁ።

እንዲሁም እግዚአብሔር ‘ተነሡ ሂዱ የሰጠኋችሁን ምድር ወርሱ’ ሲል ከቃዴስ-ባርኔዓ ባስረከባችሁ ጊዜ ለአምላካችሁ እግዚአብሔር ትእዛዝ ዐመፃችሁ፥ አልታመናችሁም፥ ድምጹንም አልሰማችሁም።

ከማወቅሁአችሁ ቀን ጀምሮ ሁል ጊዜ በእግዚአብሔር ላይ ዐመፅ አድርጋችኋል።

ስለዚህ እኔ እንደ መጀመሪያው እንዲሁ ከእግዚአብሔር ፊት ተወድቄ አርባ ቀንና አርባ ሌሊት ቆይቻለሁ፤ እግዚአብሔር እንዲያጠፋችሁ ተናገረ ነበርና።

እኔም ስለዚህ ወደ እግዚአብሔር ጸለይሁ እንዲህም አልሁ፦ ‘አቤቱ ጌታ እግዚአብሔር፥ በታላቅነትህ ያቤዠሃቸውን በኀያል እጅህም ከግብፅ ያወጣሃቸውን ሕዝብህንና ርስትህን አታጠፋ።’

‘አገልጋዮችህን አብርሃምን ይስሐቅንና ያዕቆብን አስታውስ፤ የዚህ ሕዝብ እልከኝነትን ክፋታቸውንም ኃጢአታቸውንም አትመልከት።’

‘ካወጣሃቸው አገር የሚሉ እንዳይሆን፦ “እግዚአብሔር እነርሱን ወደ አስተማማኔው ምድር ሊያገባ አልቻለምና ወይም ጠላቸው ነበርና በምድረ በዳ ሊያገድላቸው አወጣቸው” እንዳሉ።’

‘ነገር ግን እነርሱ ሕዝብህና ርስትህ ናቸው፤ በታላቅ ኃይልህና በየተዘረጋ ክንድህ አወጣሃቸው።’