ይህን ሁሉ በልቤ አሰላስልሁ እንዲህ ልናገር ዘንድ፤ ጻድቃንም ጥበበኞችም ሥራቸውም ሁሉ በእግዚአብሔር እጅ ናቸው። ሰው ምን ይገናኛል, ፍቅር ነው ወይስ ጥላቻ, አያውቅም፤ ሁሉም በፊቱ ነው.

ሁሉም ለሁሉ በተመሳሳይ መልኩ ይደርሳል፤ ለጻድቅና ለክፉ አንድ መጨረሻ አለ፤ ለመልካምና ለንጹሕ፣ ለርኵስም ደግሞ፤ መሥዋዕት ለሚያቀርብም ለማያቀርብም እኩል ነው፤ መልካሙ እንዳለ ኃጢአተኛው እንዲሁ ነው፤ መሐላ የሚሰጥ እንደሆነ መሐላን የሚፈራ እንዲሁ ነው.

ይህ ከፀሐይ በታች የሚደረጉ ሁሉ መካከል የሚገኝ ክፉ ነገር ነው፤ ለሁሉም አንድ መጨረሻ መሆኑ። እንዲሁም የሰው ልጆች ልብ ክፋት ተሞልቶባቸዋል፤ በሕይወታቸው ሳሉ ስንኩላት በልባቸው አለ፤ ከዚያም ወደ ሙታን ይሄዳሉ.

ሕያው መካከል የሚካተት ለሚሆነው ተስፋ አለ፤ ሕያው ውሻ ከሞተ አንበሳ ይሻላል.

ሕያዋን እንደሚሞቱ ያውቃሉ፤ ሙታን ግን አንዳች አያውቁም, ከዚያም በኋላ ዋጋ አይኖራቸውም፤ ምክንያቱም መታሰቢያቸው ተረስቶአል.

ፍቅራቸውም ጥላቻቸውም ቅናታቸውም አሁን ጠፍተዋል፤ ከፀሐይ በታች የሚደረገው ማንኛውም ነገር ውስጥ ለዘላለም ድርሻ አይኖራቸውም.

ሂድ፣ እንጀራህን በደስታ ብላ, የወይን ጠጅህንም በደስተኛ ልብ ጠጣ፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር አሁን ሥራህን ተቀብሎአል.

ልብሶችህ ሁልጊዜ ነጭ ይሁኑ፤ ራስህም ከዘይት አይጎድለው.

ሚስትህን የምትወዳትን ከንቱነትህ የሕይወት ቀኖች ሁሉ ከእርሷ ጋር በደስታ ኑር፤ ይህን ከፀሐይ በታች የሰጠህ ከንቱነትህ የሕይወት ቀናት ሁሉ ናቸው፤ ምክንያቱም ይህ በዚህ ሕይወት ድርሻህ ነው, ከፀሐይ በታች የምታደርገው ሥራ ውስጥም ይህ ድርሻህ ነው.

እጅህ ለማድረግ የምታገኘውን ሁሉ በኃይልህ አድርግ፤ ምክንያቱም ወደምትሄድበት መቃብር ውስጥ ሥራም የለም, ዕቅድም የለም, ዕውቀትም ጥበብም የለም.

እንደገና ተመለስሁና ከፀሐይ በታች አየሁ፤ ሩጫ ለፈጣኖች አይሆንም, ጦርነትም ለኃያላን አይሆንም; እንጀራም ለጥበበኞች አይሆንም, ሀብትም ለማስተዋል ያላቸው ሰዎች አይሆንም, ሞገስም ለችሎታ ያላቸው ሰዎች አይሆንም; ጊዜና ዕድል ግን ሁሉንም ይደርሳሉ.

ሰውም የራሱን ጊዜ አያውቅም፤ በክፉ መረብ እንደሚይዙ ዓሦች, በወጥመድ እንደሚጠመዱ ወፎች, እንዲሁ ሰው ልጆች በክፉ ጊዜ ይጠመዳሉ, በድንገት በላያቸው ሲወርድ.

ይህን ጥበብ ደግሞ ከፀሐይ በታች አየሁ፤ ለእኔም ታላቅ መስሎኝ ነበር.

ትንንሽ ከተማ ነበረች, ውስጧም ጥቂት ሰዎች ነበሩ፤ ታላቅ ንጉሥ በላይዋ መጣና ከበባት, በተቃራኒውም ታላላቅ መከበብ መሣሪያዎች ሠራ.

በእርስዋ ውስጥ ድኻ ጠቢብ አንድ ሰው ተገኘ፤ እርሱም በጥበቡ ከተማዋን አዳነ፤ ነገር ግን ያን ድኻ ሰው ማንም አላሰበውም.

ከዚያ አልሁ፦ ጥበብ ከኃይል ይሻላል፤ ነገር ግን የድኻው ጥበብ ተናቅሏል, ቃላቱም አይሰሙም.

ጥበበኞች ቃላት በዝምታ ይሰማሉ ከሞኞች መካከል የሚገዛው ጩኸት ይልቅ.

ጥበብ ከጦር መሣሪያ ይሻላል፤ ግን አንድ ኃጢአተኛ ብዙ መልካምን ያጠፋል.