ይስሐቅ እድሜው ሲከብድበት ዓይኖቹ ደብዙ ማየትም አልቻሉ፤ ከዚያም በኵሩ ልጁ ዔሳውን ጠርቶ አለው፦ ልጄ። እርሱም አለ፦ እነሆ፣ እዚህ ነኝ።

አለም፦ እነሆ አሁን አረጅሁ፤ የሞትዬን ቀን አላውቅም።

አሁን እባክህ መሣሪያህን፣ ማስመሪያህንና ቀስትህን ውሰድ ወደ ሜዳ ውጣ ለእኔም የአዳን ሥጋ አመጣ።

እኔ የምወደውን ጣዕሙ የሚያማር ምግብ አድርግልኝ አመጣልኝም እንድበላ፤ ከሞቴ በፊት ነፍሴ እንድባርክህ።

ይስሐቅ ለልጁ ለዔሳው ሲናገር ርብቃ ሰማች፤ ዔሳውም ለአዳን ሥጋ ሊያድን እንዲያመጣም ወደ ሜዳ ወጣ።

ከዚያ ርብቃ ለልጇ ለያዕቆብ እንዲህ ሲል ነገረችው፦ አባትህ ለወንድምህ ለዔሳው እንዲህ ሲል ሰማሁ፦

ለእኔ የአዳን ሥጋ አመጣልኝ ጣዕሙ የሚያማርም ምግብ አድርግልኝ እንድበላ፤ ከሞቴ በፊት በእግዚአብሔር ፊት እንድባርክህ።

አሁንስ ልጄ ሆይ፣ እንዳልሁህ ቃሌን ታዘዝ።

አሁን ወደ መንጋው ሂድ ከዚያ መልካም የፍየል ግልገሎች ሁለት አምጣልኝ፤ አባትህ የሚወደውን ጣዕሙ የሚያማር ምግብ እሠናዳለሁ።

እርሱም እንዲበላ ታመጣለህ ከሞቱም በፊት እንዲባርክህ።

ያዕቆብም ለእናቱ ርብቃ አለ፦ ወንድሜ ዔሳው ጸጉር ያለው ሰው ነው፤ እኔ ግን ለስ ሰው ነኝ።

ምናልባት አባቴ ይነካኛል እኔም በፊቱ እንደ ማታለያ እታይ፤ መባረክ ሳይሆን ርግማን እደርስብኝ።

እናቱ ግን አለችው፦ ልጄ ሆይ፣ ርግማንህ በእኔ ላይ ይሁን፤ ቃሌን ብቻ ታዘዝ ሂድ አምጣልኝ።

እርሱም ሄደ አመጣላት ለእናቱም አቀረባቸው፤ እናቱም አባቱ የሚወደውን ጣዕሙ የሚያማር ምግብ አዘጋጀች።

ከዚያ ርብቃ በቤትዋ ያሉ የበኵሯ ልጇ የዔሳው መልካማ ልብሶችን ነሣች ታናሽ ልጇ ያዕቆብንም አለበሰችው።

በእጆቹ ላይና በአንገቱ ለስ ቦታ ላይ የፍየል ግልገሎች ቆዳ አጣበቀችለት።

እናቷም ያዘጋጀችውን ጣዕሙ የሚያማር ምግብና እንጀራን በልጇ በያዕቆብ እጅ ሰጠችው።

እርሱም ወደ አባቱ ገባ አለም፦ አባቴ። እርሱም አለ፦ እነሆ፣ እዚህ ነኝ፤ ልጄ አንተ ማን ነህ?

ያዕቆብም ለአባቱ አለ፦ እኔ በኵርህ ዔሳው ነኝ፤ እንዳዘዝኸኝ አደረግሁ፤ እባክህ ተነሥ ተቀመጥ ከአዳኔ ሥጋዬም ብላ ነፍስህ እንድባርከኝ።

ይስሐቅም ለልጁ አለ፦ ልጄ ይህን እንዴት እንደዚህ በፍጥነት አገኘህ? እርሱም አለ፦ ምክንያቱም እግዚአብሔር አምላክህ በፊቴ አቀረበው።

ይስሐቅም ለያዕቆብ አለ፦ ልጄ ቀርበልኝ እንድነካህ፤ አንተ እውነተኛዬ ልጅ ዔሳው ነህ ወይስ አይደለህ?

ያዕቆብም ወደ አባቱ ወደ ይስሐቅ ቀረበ፤ እርሱም ነካው እንዲህም አለ፦ ድምፁ የያዕቆብ ድምፅ ነው፤ እጆቹ ግን የዔሳው እጆች ናቸው።

እጆቹ እንደ ወንድሙ የዔሳው እጆች ጸጉር የበዙ ስለ ነበሩ አላለየውም፤ ስለዚህ ባረከው።

እንዲሁም አለ፦ እውነት የእኔ ልጅ ዔሳው አንተ ነህ? እርሱም አለ፦ እኔ ነኝ።

አለ፦ ቀርበልኝ ከልጄ አዳኔ ሥጋ እበላ ነፍሴም እንድባርክህ። አቀረበለትም እርሱም በላ፤ የወይን ጠጅም አመጣለት ጠጣም።

አባቱ ይስሐቅም አለው፦ አሁን ቀርብ አሳምነኝ ልጄ።

እርሱም ቀረበ አሳመነው፤ የልብሱን ሽታም ሽቶ ባረከው እንዲህም አለ፦ እነሆ፣ ልጄ ሽታ እንደ እግዚአብሔር የባረከው እርሻ ሽታ ይመስላል።

እንግዲህ እግዚአብሔር የሰማይ ጠባይን፣ የምድር ስብነትንና የእህልና የወይን ጠጅ ብዛትን ይስጥህ።

ሕዝቦች ይሠሩልህ፣ አሕዛብም ይሰግዱልህ፤ በወንድሞችህ ላይ ጌታ ሁን፤ የእናትህ ልጆች ይሰግዱልህ፤ ለአንተ የሚረግም ሁሉ የተረገመ ይሁን፤ የሚባርክህ ሁሉ ይባረክ።

ይስሐቅ ያዕቆብን መባረኩን በሚያበቃ ጊዜ ያዕቆብም ከአባቱ ፊት ገና ጥቂት ብቻ ሲወጣ እንደ ነበር ወንድሙ ዔሳው ከአደን መጥቶ ገባ።

እርሱም እንደዚያው ጣዕሙ የሚያማር ምግብ አዘጋጀ ለአባቱም አመጣው እንዲህም አለ፦ አባቴ ተነሥ ከልጅህ አዳኔ ሥጋ ብላ ነፍስህ እንድባርከኝ።

አባቱ ይስሐቅም አለው፦ አንተ ማን ነህ? እርሱም አለ፦ እኔ ልጅህ በኵርህ ዔሳው ነኝ።

ይስሐቅ እጅግ አንቀጠቀጠ እንዲህም አለ፦ እንግዲህ እርሱ ማን ነው? የአዳኔን ሥጋ ያድኖ መጥቶ አመጣልኝ፤ አንተ ከመጣህ በፊት ከሁሉ በላሁ ባረክኩትም፤ አዎን፣ እርሱ በረከት ይሆናል።

ዔሳውም የአባቱን ቃል ሲሰማ ታላቅና እጅግ መራር ጩኸት ከፍ አድርጎ ጮኸ ለአባቱም አለ፦ አባቴ ሆይ፣ እኔንም እኔን ባርከኝ።

እርሱ ግን አለ፦ ወንድምህ በተንኮል መጥቶ በረከትህን ወሰደው።

እርሱም አለ፦ ስሙ ያዕቆብ ተብሎ መጠራቱ እውነት አይደለምን? እነሆ ከዚህ በፊት ሁለት ጊዜ አቃለለኝ፤ በኵርነቴን ወሰደ፤ እነሆ አሁንም በረከቴን ወሰደ። ለእኔ በረከት ባልቀርህም?

ይስሐቅም መልሶ ለዔሳው አለ፦ እነሆ እርሱን ጌታህ አድርጌዋለሁ፤ ወንድሞቹንም ሁሉ ለእርሱ አገልጋዮች አድርጌ ሰጥቼዋለሁ፤ በእህልና በወይን ጠጅ ደግሞ ደግፌዋለሁ፤ አሁንስ ልጄ ሆይ፣ ለአንተ ምን እሰራ?

ዔሳውም ለአባቱ አለ፦ አባቴ ሆይ፣ አንድ ብቻ በረከት ነህ ያለህ? እኔንም እኔን ባርከኝ ወይ! አባቴ! ዔሳውም ድምፁን ከፍ አድርጎ አለቀሰ።

አባቱ ይስሐቅም መለሰ እንዲህ አለው፦ እነሆ፣ መኖሪያህ በምድር ስብነትና ከላይ በሰማይ ጠባይ ይሆናል።

በሰይፍህ ትኖራለህ ወንድምህንም ትገዛለህ፤ ነገር ግን ሲጸና ግዛት ሲያገኝ ከአንገትህ ቀንበሩን ትሰብራለህ።

ዔሳውም አባቱ ባረከው በረከት ምክንያት ያዕቆብን ጠላው፤ በልቡም እንዲህ አለ፦ የአባቴ ሐዘን ዕለታት ቀርበዋል፤ ከዚያ በኋላ ወንድሜን ያዕቆብን እገድለዋለሁ።

የዔሳው ወላጅ ልጇ እነዚህ ቃላት ርብቃን አደረሱዋት፤ እርስዋም ያዕቆብን ታናሽ ልጇን ልካ ጠርታ አለችው፦ እነሆ ወንድምህ ዔሳው ስለ አንተ ልቡን በመጽናናት ሊገድልህ ይዘጋጃል።

አሁንስ ልጄ ሆይ፣ ቃሌን ታዘዝ፤ ተነሥ ሽሽ ወደ ወንድሜ ላባን ወደ ሐራን።

እስከ ወንድምህ ቍጣ እስኪመለስ ጥቂት ቀናት ዘንድ ዘንድ በእርሱ ዘንድ ተቀመጥ።

የወንድምህ ቁጣ ከአንተ ሲመለስ የሠራኸውንም እንዲረሳ በኋላ ከዚያ ቦታ እልክልሃለሁ አመጣህማለሁ፤ በአንድ ቀን ሁለታችሁን ለምን እጣ?

ርብቃም ለይስሐቅ አለች፦ ከሄት ሴቶች የተነሣ ሕይወቴ አልደሰተችም፤ ያዕቆብ ከሄት ሴቶች፣ እነዚህ እንደ ዚህ ያሉ የእንዲያች ምድር ሴቶች ቢያገባ ሕይወቴ ለእኔ ምን ጥቅም አለኝ?