እግዚአብሔር ኖኅንም፣ ከእርሱ ጋር በመርከቡ ያሉ ሕያዋን ነገሮች ሁሉንና ከብቶችን ሁሉን አሰበ፤ እግዚአብሔርም ነፋስን በምድር ላይ አሳለፈ፤ ውሃውም ተቀነሰ።

የጥልቅ ምንጮችና የሰማይ መስኮቶች ተዘጉ፤ ከሰማይም የሚወርድ ዝናብ ተቆማ።

ውሃውም ዘወትር ከምድር ላይ መቀነስ ጀመረ፤ መቶ አምሳ ቀናት ከተረከቡ በኋላ ውሃው ታነሰ።

ሰባተኛው ወር በወሩ ዐሥራ ሰባተኛው ቀን መርከቡ በአራራት ተራሮች ላይ ተቀመጠ።

ውሃውም ዘወትር እስከ አሥረኛው ወር ድረስ ቀነሰ፤ በአሥረኛው ወር በወሩ መጀመሪያ ቀን የተራሮች ጫፎች ታዩ።

ከአርባ ቀን መጨረሻ በኋላ ኖኅ የሠራውን የመርከብ መስኮት ከፈተ።

አንድ ጉራብም ልኮ ላከ፤ ውሃው ከምድር ላይ እስኪደርቅ ድረስ ወደዚህና ወደዚያ ይመላለስ ነበር።

ከዚያም ከመሬቱ ፊት ውሃው ተቀነሰ እንደሆነ ለማየት ከእርሱ ዘንድ አንድ እርግብ ልኮ።

ነገር ግን በሙሉ ምድር ላይ ውሃ ነበረና እርግቡ ለእግሯ ማረፊያ አላገኘችም፤ ወደ መርከብ ወደ እርሱ ተመለሰች፤ እርሱም እጁን ዘርግቶ ይዞአት ወደ መርከቡ አገባት።

እንደገናም ሌሎች ሰባት ቀን ተጠባበቀ፤ እርግብንም ከመርከብ እንደገና ልኮ።

እርግቡም ማታ ወደ እርሱ ተመለሰች፤ እነሆ፣ በአፍዋ የተቈረጠ የወይራ ቅጠል ነበር፤ ኖኅም ውሃው ከምድር ላይ ተቀነሰ እንደሆነ አወቀ።

እንደገናም ሌሎች ሰባት ቀን ተጠባበቀ፤ እርግብን ልኮ፤ እርስዋም ዳግም ወደ እርሱ አልተመለሰችም።

በ601ኛው ዓመት በመጀመሪያው ወር በወሩ መጀመሪያ ቀን ውሃው ከምድር ላይ ደረቀ፤ ኖኅም የመርከቡን ሽፋን አነሣ፣ ተመለከተም እነሆ የመሬቱ ፊት ደረቅ ነበር።

በሁለተኛው ወር በሀያ ሰባተኛው ቀን ምድር ተደረቀች።

እግዚአብሔርም ኖኅን እንዲህ ሲል ተናገረው።

አንተና ሚስትህ ወንዶች ልጆችህና የወንድ ልጆችህ ሚስቶች ከመርከቡ ውጡ።

ከአንተ ጋር ያሉ የሥጋ ያላቸው ሕያዋን ነገሮች ሁሉ፣ ወፎችም እንስሳትም በምድር ላይ የሚንቀሳቀሱ ፍጥረታትም ሁሉ ከመርከቡ አውጣ፤ በምድር ላይ ብዙ እንዲሆኑ፣ ፍሬ እንዲሰጡና እንዲበዙ ይሁን።

ኖኅም ወጣ፤ ወንዶች ልጆቹም ሚስቱም የወንድ ልጆቹ ሚስቶችም ከእርሱ ጋር ወጡ።

እንስሳ ሁሉ፣ የሚንቀሳቀሱ ፍጥረታት ሁሉ፣ ወፎች ሁሉ እና በምድር ላይ የሚንቀሳቀሱ ሁሉ በዝርያቸው ከመርከቡ ወጡ።

ኖኅም ለእግዚአብሔር መሠዊያ ሠራ፤ ከንጹሕ እንስሳትና ከንጹሕ ወፎች ወስዶ በመሠዊያው ላይ ሙሉ በሙሉ የሚቃጠል መሥዋዕት አቀረበ።

እግዚአብሔርም መልካም ሽታ አሰማ፤ በልቡም እንዲህ አለ፦ ከእንግዲህ በኋላ ስለ ሰው ምድርን አልርገምም፤ ምክንያቱም የሰው ልብ ሐሳብ ከሕፃኑነቱ ጀምሮ ክፉ ነው፤ እንዲሁም እንደ አደረግሁት ሁሉ ሕያዋን ነገር ሁሉን እንደገና አልመታም።

ምድር እስካቆይ ድረስ ዘር የሚዘሩበት ጊዜና መከር፣ ብርድና ሙቀት፣ በጋና ክረምት፣ ቀንና ሌሊት አይቋረጡም።