ስለዚህ ለወደ ዕረፉ መግባት የተስፋ ስለተረፈልን እንፈራ፤ ከእናንተ አንዳች ከእርሱ እንዳይጎድል እንዳይታይ።

ለእኛም እንደ እነርሱ ወንጌል ተሰበከ፤ ነገር ግን የተሰበከው ቃል ለሰሙት ከእምነት ጋር ስላልተቀላቀለ ጥቅም አላደረገላቸውም።

እኛ ያመንነው ግን ወደ ዕረፍት እንገባለን፤ እንደተናገረውም፣ “በቍጣዬ መሐላ ላለሁ፣ ‘ወደ ዕረፌ ከቶ አይግቡም’” ብዬ ሳለሁ፤ እንኳንም ሥራዎቹ ከዓለም መጀመሪያ ጀምሮ ተጠናቀቁ ነበር።

ስለ ሰባተኛው ቀን በአንድ ስፍራ እንዲህ ይላል፦ “እግዚአብሔር ከሥራዎቹ ሁሉ በሰባተኛው ቀን እረፈ።”

እና እዚህ ደግሞ፦ “ወደ ዕረፌ ከቶ አይግቡም።”

ስለዚህ መግባት የሚገባው አሁንም በመኖሩ፣ መጀመሪያ ላይ የተሰበከላቸው እነዚያ ግን በእምነት እጥረት ምክንያት አልገቡም።

እንደገናም አንድ ቀን ያወሰነ ሲል በዳዊት እንዲህ ይላል፦ “ዛሬ”—“ዛሬ ድምፁን ብትሰሙ ልባችሁን አታድኑ”—ይባላል፤ ይህም ከዚያ የረጅም ጊዜ በኋላ ነው።

ኢያሱ ማረፍ ሰጥቶአቸው ኖሮ ከዚያ በኋላ ስለ ሌላ ቀን አልተናገረም ነበር።

ስለዚህ ለእግዚአብሔር ሕዝብ ሰንበታዊ ዕረፍት ይቀራል።

ወደ ዕረፉ የገባ ሰው እግዚአብሔር እንዳረፈ እንዲሁ ከራሱ ሥራ ደግሞ አረፈ።

ስለዚህ ወደ ዚያን ዕረፍት ለመግባት እንተጋ፤ ማንም በእነርሱ ያለውን የማመናት እጥረት ምሳሌ በመከተል እንዳይወድቅ።

ምክንያቱም የእግዚአብሔር ቃል ሕያውና ኃይለኛ ነው፤ ከሁለት-ፊት ሰይፍ ማንኛውንም ይልቅ ቢስ ነው፤ እስከ ነፍስና መንፈስ መከፋፈል፣ እስከ መገጣጠሚያዎችና ገንፎ ድረስ ይወጋ፤ የልብ ሐሳቦችንና ዓላማዎችን የሚመርምር ነው።

ማንም ፍጡር በፊቱ የማይገለጥ የለም፤ ነገር ግን ሁሉም ነገር በእርሱ ዐይኖች ፊት ተገልጦና ተጋለጦ ነው—እኛ መለያየት የምንያዝበት እርሱ ዘንድ።

እንግዲህ ሰማያትን ያለፈ ታላቅ መሪ ካህን—የእግዚአብሔር ልጅ ኢየሱስ—ስለምን አለን፣ መመናገታችንን ጠንካራ እናይዝ።

ድካማታችንን ሊስማና ሊራራ የማይችል መሪ ካህን የለንም፤ ነገር ግን እንደ እኛ በሁሉ ነገር ተፈትኖ ኀጢአት ግን የሌለበት አለን።

ስለዚህ ምሕረትን እንድንቀበል እና በወቅቱ ለርዳታ ጸጋን እንገኝ ዘንድ ወደ ጸጋ ዙፋን በድፍረት እንቅረብ።