እስራኤል ሕፃን ሳለ ወደድሁት፤ ልጄንም ከግብጽ ጠራሁ።

እነርሱን ሲጠሩአቸው ከእነርሱ ርቀው ሄዱ፤ ለባኣሊም መሥዋዕት አቀረቡ፤ ለተቀረጹ ምስሎችም ዕጣን አቀረቡ።

ኤፍሬምን ደግሞ ለመሄድ አስተማርሁ፤ በክንዳቸው ይዞ መራኋቸው፤ ነገር ግን እኔ እንዳፈወስኋቸው አላወቁም።

በሰው ገመዶች፣ በፍቅር ቀለበቶች ጐትቻቸው፤ በመንጋጋቸው ላይ ያለውን ቀንበር እንደሚያወርዱ ሆንሁላቸው፤ ለፊታቸውም ምግብ አስቀመጥሁላቸው።

ወደ ግብጽ ምድር አይመለስም፤ ነገር ግን አሦር ንጉሡ ይሆነዋል፤ መመለስን እምቢ ስለተባሉ።

ሰይፍ በከተሞቹ ላይ ይቆያል፤ ቅርንጫፎቹን ይበላ እነርሱንም ይበላቸዋል፤ ይህም በራሳቸው ምክር ምክንያት ነው።

ሕዝቤ ግን ከእኔ ወደ ኋላ ለመመለስ ተጣጥመዋል፤ ወደ ልዑል ቢጠሩአቸውም ማንም አይከብረውም።

ኤፍሬም ሆይ፣ እንዴት እሰጥሃለሁ? እስራኤል ሆይ፣ እንዴት እሰጣለሁ? እንዴት እንደ አዳማ አደርግህ? እንዴት እንደ ዘቦይም አቆመሃለሁ? ልቤ በውስጤ ተመለሰ፤ ምሕረቴ ሁሉ በአንድነት ተነደደ።

የቍጣዬን ብርታት አልፈጽምም፤ ኤፍሬምን ለማጥፋት አልመለስም፤ ምክንያቱም እኔ አምላክ ነኝ እንጂ ሰው አይደለሁም፤ ቅዱሱም በመካከልህ ነው፤ ወደ ከተማም አልገባም።

ከጌታ በኋላ ይሄዳሉ፤ እርሱ እንደ አንበሳ ይጮኻል፤ ሲጮኽም ልጆች ከምዕራብ በመንቀጥቀጥ ይመጣሉ።

ከግብጽ እንደ ወፍ ፣ ከአሦር ምድር እንደ ዋልታ በመንቀጥቀጥ ይመጣሉ፤ እኔም በቤቶቻቸው አቀማመጥ እሰጣቸዋለሁ፥ ይላል እግዚአብሔር።

ኤፍሬም በሐሰት አከብበኝ፤ የእስራኤል ቤትም በተንኰል፤ ነገር ግን ይሁዳ ገና ከእግዚአብሔር ጋር ይገዛል፤ ከቅዱሳንም ጋር የታማኝ ነው።