መልእክታችንን ማን አመነ? የእግዚአብሔር ክንድ ለማን ተገለጠ?

እርሱ በፊቱ እንደ ለስላሳ ተክል ያድጋል፣ እንደ ደረቅ መሬት ውስጥ የበቀለ ሥር፤ መልክም የለውም ውበትም፤ እኛም ስናየው እንመኘው ዘንድ የሚስብ ውበት አልነበረበትም።

በሰዎች ዘንድ ተናቅቶ ተጣለ፤ ሀዘንን የሚያውቅ፣ ህመምን የተለመደ ሰው ነበር፤ እኛም ፊታችንን ከእርሱ እንደምንሰውር ሆነን፤ ተናቀ ነበር፤ እኛም አልቆጠርነውም።

በእውነት ህመሞቻችንን እርሱ ሸከመ፣ ሀዘናችንንም ተሸከመ፤ ነገር ግን እኛ ተቀስቶ፣ በእግዚአብሔር ተመትቶ ተጨነቀ እንደሆነ ቈጥረነው።

ነገር ግን ስለ መተላለፋችን ተቀስቶ፣ ስለ በደላችን ተቀነጠቀ፤ ለሰላማችን የሆነ ቅጣት በእርሱ ላይ ነበር፤ በመታቻው ቍስል እኛ ተፈወስን።

እኛ ሁላችን እንደ በጎች ተሳስተን ሄድን፤ እያንዳንዳችንም ወደ ራሳችን መንገድ ተመለስን፤ የእኛ ሁሉ በደል ግን በእርሱ ላይ እግዚአብሔር አኖረበት።

ተጨቆነ፥ ተቸገረ፥ ነገር ግን አፉን አላከፈተም፤ እንደ በግ ወደ መታረድ ሲወስድ፣ እንደ በግ በሚቆረጡት ፊት ዝም እንደሚል ሆኖ፣ እንዲሁ አፉን አላከፈተም።

ከእስርና ከፍርድ ተወሰደ፤ ትውልዱን ማን ይነግራል? ሕያዋን ከሚኖሩበት ምድር ተቈረጠ፤ ሕዝቤ ስለ መተላለፉ ተመታ።

መቃብሩ ከክፉዎች ጋር ተሰናዳ፣ በሞቱም ከባለሀብት ጋር ሆነ፤ ግፍ አልፈጸመምና፣ በአፉም ተንኮል አልነበረም።

ነገር ግን እግዚአብሔር እርሱን ሊያቆስል ወደደ፤ ሀዘንም አስከተለበት። ነፍሱ ስለ ኃጢአት መሥዋዕት ሲደረግ፣ ዘሮቹን ያያል፥ ዕድሜውንም ያራዝማል፤ የእግዚአብሔር ፈቃድም በእጁ ይሳካል።

የነፍሱን ትካዜ ያያል ይጠግባል፤ በእውቀቱ የእኔ ጻድቅ አገልጋይ ብዙዎችን ያጸድቃል፥ በደላቸውንም እርሱ ይሸከማል።

ስለዚህ ከታላላቆች ጋር ድርሻ እከፍለዋለሁ፥ ከኃያላንም ጋር ምርኮን ይከፋፈላል፤ ነፍሱን ለሞት አፈሰሰና፥ ከዐመፀኞች ጋር ተቈጠረ፤ የብዙዎችን ኃጢአት ተሸከመ፥ ስለ ዐመፀኞችም አማለገ።