ንጉሥ ዖዝያ በሞተበት ዓመት ጌታን በከፍ ከፍ ያለና የተራቀቀ ዙፋን ላይ ተቀምጦ አየሁ፤ ልብሱ ግርጌም ቤተ መቅደስን ሞላ።

በላዩ ሰራፊም ቆሙ፤ እያንዳንዱ ስድስት ክንፎች ነበሩት፤ በሁለት ፊቱን ይሸፍን ነበር፥ በሁለት እግሮቹን ይሸፍን ነበር፥ በሁለትም ይበርር ነበር።

እርስ በርስ ይጮኹ እንዲህም ይሉ ነበር፤ ቅዱስ፣ ቅዱስ፣ ቅዱስ ነው ሠራዊት እግዚአብሔር፤ ምድር ሁሉ ከክብሩ ሞላች።

የበሩ መደርደሪያዎች ከሚጮኽው ድምፅ ተናወጡ፥ ቤቱም በጢስ ሞላ።

እኔም አልሁ፣ ወዮልኝ! እኔ ጠፋሁ፤ ምክንያቱም ንጹሕ ያልሆኑ ከንፈሮች ያሉብኝ ሰው ነኝ፥ እንዲሁም ንጹሕ ያልሆኑ ከንፈሮች ያላቸው ሕዝብ መካከል እኖራለሁ፤ እነሆ፥ ዓይኖቼ ንጉሥን፣ ሠራዊት እግዚአብሔርን አይተዋል።

ከዚያ ከሰራፊም አንዱ በእጁ ትኩስ ከሰል ይዞ፣ ከመሠዊያው በማንካት መሣሪያ ያወረደውን ይዞ ወደ እኔ በረረ።

እርሱም በአፌ ላይ አደረገውና እንዲህ አለ፤ እነሆ፥ ይህ ከንፈሮችህን ነካ፤ በደልህ ተወገደ፥ ኃጢአትህም ተነጻ።

እኔም የጌታን ድምፅ ሰማሁ እንዲህ ሲል፤ ማንን እልካ? ማንስ ስለ እኛ ይሄዳል? እኔም አልሁ፣ እኔ እዚህ ነኝ፤ ልከኝ።

እርሱም አለ፤ ሂድ፥ ይህን ሕዝብ ንገረው፤ በስማ ስሙ ነገር ግን አትረዱ፤ በመመልከት ተመልከቱ ነገር ግን አታስተውሉ።

የዚህን ሕዝብ ልብ አስጠንክር፥ ጆሮቻቸውን አስከብድ፥ ዓይኖቻቸውንም ዝጋ፤ እንዳይመለከቱ በዓይኖቻቸው፥ እንዳይሰሙ በጆሮቻቸው፥ እንዳያስተውሉ በልባቸው፥ እንዳይመለሱ እና እንዳይፈወሱ።

እኔም አልሁ፣ ጌታዬ እስከ መቼ? እርሱም አለ፣ ከተሞች ከመኖሪያ ባዶ እስኪሆኑ፥ ቤቶች ሰው እስኪያልቁ፥ መሬቱም ፍጹም እስኪበደል ድረስ።

እግዚአብሔር ሰዎችን ሩቅ እስኪያስወግድ፥ በመሬቱ መካከልም ታላቅ መተው እስኪሆን ድረስ።

ነገር ግን በውስጡ አሥረኛ ይቀራል፥ ይመለሳልም ይበላልም፤ እንደ ቴርቢን ዛፍና እንደ ኦክ ዛፍ ቅጠላቸውን ቢጣሉም ቡቃያቸው እንዲቀር፣ እንዲሁ ቅዱስ ዘር የእርሱ ቡቃያ ይሆናል።