ነገር ግን ጭጋግዋ በተጨነቀችበት ጊዜ እንደነበረው አይሆንም፤ መጀመሪያ የዘብሎንን ምድርና የነፍታሌን ምድር ቀላል አዋረዳት፤ ከዚያ በኋላ ግን በባሕሩ መንገድ፣ ከዮርዳኖስ ያሻገረ፣ በአሕዛብ ገሊላ የበለጠ አሳዘናት.

በጨለማ የሄዱ ሕዝብ ታላቅ ብርሃን አይተዋል፤ በየሞት ጥላ አገር የሚኖሩ ላይ ብርሃን አበራባቸው።

ሕዝቡን አብዝተሃል፥ ነገር ግን ደስታን አልጨመርህም፤ እነርሱ በፊትህ እንደ መከር ደስታ ደስ ይላቸዋል፥ እንዲሁም ምርኮ ሲከፋፈሉ እንደሚደሰቱ ሰዎች ደስ ይላቸዋል።

የጭነቱን ቀንበር፥ በትከሻው ያለውን በትር፥ የጨቋኝውን ምርጫ ሰበርህ፤ እንደ ምድያም ቀን።

የወታደር ጦርነት ሁሉ በውጥረት ድምፅና በደም የተጠለቀ ልብስ ይሆናል፤ ይህ ግን በቃጠሎና በእሳት ነዳጅ ይደረጋል።

ወደ እኛ ልጅ ተወለደልን፥ ወንድ ልጅ ተሰጠን፤ መንግሥት በሸንተረሩ ላይ ትሆናለች፤ ስሙም ድንቅ አማካሪ፥ ኃያል አምላክ፥ የዘላለም አባት፥ የሰላም መሪ ተብሎ ይጠራል።

መንግሥቱና ሰላሙ ሲጨምሩ መጨረሻ አይኖራቸውም፤ በዳዊት ዙፋንና በመንግሥቱ ላይ ለማደራጀትና ከአሁን ጀምሮ እስከ ዘላለም በፍርድና በጽድቅ ለማጸናት። የሠራዊት ጌታ ቅናት ይህን ያደርጋል።

ጌታ ቃል ላከ ወደ ያዕቆብ፥ እርሱም በእስራኤል ላይ ወደረሰ።

ሕዝቡ ሁሉ እንኳን ኤፍሬምና የሳማርያ ነዋሪ ያውቃሉ፤ እነርሱም በልባቸው ትዕቢትና ጠንካራነት እንዲህ ይላሉ፦

ጡቦች ወደቁ፤ እኛ ግን በተቈረጡ ድንጋዮች እናሠራለን፤ ሲኮሞሮች ተቈረጡ፤ እኛ ግን በዝግባ እናቀይራቸዋለን።

ስለዚህ ጌታ የሬዚንን ጠላቶች በእርሱ ላይ ያነሣል፥ ጠላቶቹንም አብሮ ያስተባብራቸዋል።

አራማውያን ከፊት፥ ፍልስጥኤማውያን ከኋላ፤ እስራኤልንም አፋቸውን አስከፍተው ይበሉታል። ለዚህ ሁሉ ቍጣው አልመለሰም፥ እጁ ግን ገና የተዘረጋ ነው።

ሕዝቡ የመታቸውን ወደ እርሱ አይመለስም፥ የሠራዊት ጌታንም አይፈልጉም።

ስለዚህ ጌታ በአንድ ቀን ከእስራኤል ራስንና ጅራትን፥ ቅርንጫፍንና አሸንዳን ይቈርጣል።

የቆየና ከበረ ሰው ራስ ነው፤ ሐሰት የሚያስተምር ነቢይ ግን ጅራት ነው።

የዚህ ሕዝብ መሪዎች ያስታልላቸዋል፥ በእነርሱም የሚመሩ ይጠፋሉ።

ስለዚህ ጌታ በወጣቶቻቸው አይደሰትም፥ በየአባት የሌላቸውና በመበለቶች ላይ ምሕረት አያሳይም፤ ሁሉም ተንሳፋፊና ክፉ አድራጊ ነው፥ የእያንዳንዱም አፍ ስንፍና ይናገራል። ለዚህ ሁሉ ቍጣው አልመለሰም፥ እጁ ግን ገና የተዘረጋ ነው።

ክፋት እንደ እሳት ትቃጠላለች፤ እሾሃንና አንኰራን ትበላለች፥ በዱር ውስጥ ያለውን ጭክክት ያለ ጫካ ታቃጥላለች፤ እንደ ጭስ ይነሣ ይወጣሉ።

በየሠራዊት ጌታ ቍጣ ምድሩ ታጨለማለች፥ ሕዝቡም እሳት ነዳጅ ይሆናሉ፤ ሰው ወንድሙን አይራራም።

በቀኝ ይዘርፋል ነገር ግን ይራባል፥ በግራ ይበላል ነገር ግን አይጠገብም፤ እያንዳንዱም የራሱን ክንድ ሥጋ ይበላል።

ምናሴ በኤፍሬም ላይ፥ ኤፍሬም በምናሴ ላይ ይጥላሉ፤ እነርሱም በአንድነት በይሁዳ ላይ ይሆናሉ። ለዚህ ሁሉ ቍጣው አልመለሰም፥ እጁ ግን ገና የተዘረጋ ነው።