ስለ ድርቅ ወደ ኤርምያስ የመጣ የእግዚአብሔር ቃል።

ይሁዳ ያለቅሳል፤ ደጆቹም ደክለዋል፤ በምድር ላይ ጥቁረት ለበሱ፤ የኢየሩሳሌም ጩኸትም ወደ ላይ ወጣ።

አለቆቻቸው ጕልማሶቻቸውን ውሃ እንዲያመጡ ላኩ፤ ጒድጓዶቹን ደርሰው ውሃ አላገኙም፤ ዕቃዎቻቸውን ባዶ አድርገው ተመለሱ፤ አፍረዋልና ደንግጠዋል፤ ራሳቸውንም ሸፈኑ።

ምድሩ ተቈራጠረች ስለ ነበር፣ በምድር ላይ ዝናብ ስላልወረደ፣ አርሶ አደሮች አፍረዋል፤ ራሳቸውንም ሸፈኑ።

እንኳ ሴት ዋርባ በሜዳ ወለደች እና ሣር ስላልነበረ ግን ግልገላ ትተችው ሄደች።

የበረሃ አህዮችም በከፍታዎች ላይ ቆመው ነፋሱን እንደ ተኳላኮች ይሸብላሉ፤ ሣር ስላልነበረ ዓይናቸው ደከሰ።

እግዚአብሔር ሆይ፣ ዓመፃችን በእኛ ላይ ምስክር ቢሆንም ስለ ስምህ አድርግ፤ ጀርባ መመለሳታችን ብዙ ነው፤ በአንተም ላይ ኀጢአት አድርገናል።

እስራኤል ተስፋው ሆይ፣ በችግኝ ጊዜ መድኃኒቱ ሆይ፣ በምድር ውስጥ እንደ እንግዳ ለምን ታስመስለናለህ? እንደ መንገዳዊ ተጓዥ ለአንድ ሌሊት ለመቤዛ የሚለይ የምትመስል ለምን?

እንዴት እንደ ደንግጦ ያለ ሰው፣ ለማዳን የማይችል ኃያል ታስመስለናለህ? ነገር ግን አንተ እግዚአብሔር በመካከላችን ነህ፤ እኛም በስምህ ተጠርተናል፤ አትተወን።

እግዚአብሔር ለዚህ ሕዝብ እንዲህ ይላል፦ መብቀልን ወደዱ፤ እግራቸውን አላቆሙም፤ ስለዚህ እግዚአብሔር አይቀበላቸውም፤ አሁን ዓመፃቸውን ያስታውሳል እና ኀጢአታቸውን ይቀጣቸዋል።

ከዚያም እግዚአብሔር እንዲህ አለኝ፦ ስለዚህ ሕዝብ ለበጎነታቸው አትጸልይ።

ይፆሙ ቢሆን ጩኸታቸውን አልሰማም፤ የሚቃጠል መሥዋዕትና ቍርባን ቢያቀርቡ አልቀበላቸውም፤ ነገር ግን በሰይፍና በራብና በቸነፈር አጠፋቸዋለሁ።

እኔም አልሁ፦ አቤቱ ጌታ እግዚአብሔር ሆይ! ነቢያት ግን እንዲህ ይላቸዋል፦ “ሰይፍ አታዩም፥ ራብም አይሆንባችሁም፤ በዚህ ስፍራ የተረጋገጠ ሰላም እሰጣችኋለሁ” ይላሉ።

እግዚአብሔርም እንዲህ አለኝ፦ ነቢያት በስሜ ሐሰት ይነብያሉ፤ አልላካቸውም፥ አልዘዝኋቸውም፥ አልናገርኋቸውም። ለእናንተ የሚነግሩት ሐሰተኛ ራእይና ምናፍስት ነው፥ ከከንቱ ነገርና የልባቸው መታለል የተነሣ ነው።

ስለዚህ በስሜ ይነብያሉ ብለው እኔ አልላካቸውም ቢሉ እንኳ፣ “በዚህ አገር ሰይፍም ራብም አይሆንም” የሚሉትን ነቢያት ስለ ነቢያቱ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፦ እነዚያ ነቢያት በሰይፍና በራብ ይጠፋሉ።

ለሚነብዩላቸው ሕዝብም በራብና በሰይፍ ምክንያት በኢየሩሳሌም መንገዶች ላይ ይጣላሉ፤ እነርሱንም ሚስቶቻቸውንም ወንዶች ልጆቻቸውንም ሴቶች ልጆቻቸውንም የሚቀብራቸው አይኖርም፤ ክፋታቸውን በላያቸው አፈሳለሁ።

ስለዚህ ይህን ቃል በእነርሱ ላይ ተናገር፦ “ዓይኖቼ ሌሊትና ቀን እንባ ይፈስሱ ዘንድ አይቆሙ፤ ድንግል የሕዝቤ ልጅ በታላቅ ስብር ተሰበረች፥ እጅግ ከባድ መመታት አደረሰባት።”

መስክ ብወጣ እነሆ በሰይፍ ተገደሉ፤ ከተማ ብገባ እነሆ በራብ ታመሙ አሉ፤ አዎን፣ ነቢዩና ካህኑም ሁለቱ ወደ ማያውቋት ምድር ይሰናከላሉ።

ይሁዳን ፈጽሞ ጣልኸውን? ነፍስህ ጽዮንን አጸየፈችን? ለምን መታህን መፈወስ ግን የለንም? ሰላምን ተጠባበቅን ግን መልካም ነገር የለም፤ ለመፈወስ ጊዜ ተጠባበቅን እነሆ ችግር!

እግዚአብሔር ሆይ፣ ክፋታችንንና የአባቶቻችን ዓመፃን እናውቃለን፤ በአንተ ላይ በደል አድርገናልና።

ስለ ስምህ አትጸየፈን፤ የክብርህን ዙፋን አታሳፍረው፤ አስታውሰን፤ ከእኛ ጋር ያደረግህን ኪዳን አትስብር።

ከአሕዛብ ከከንቱ ነገሮች መካከል ዝናብ ማድረግ የሚችል አለ? ወይስ ሰማይ ራሱ ዝናብ ማውረድ ይችላል? አንተ አይደለህምን እግዚአብሔር አምላካችን? ስለዚህ አንተን እናጠብቃለን፤ ይህን ሁሉ ያደረግህ አንተ ነህና።