ነገሩ ግን ለዮናስ እጅግ አሳነሰው፤ እርሱም እጅግ ተቈጣ።

እርሱም ወደ እግዚአብሔር ጸለየና አለ፦ እግዚአብሔር ሆይ፣ እባክህ፣ በአገሬ ሳለሁ ያልኩት ይህ አልነበረምን? ስለዚህ ነው ወደ ተርሴስ ለመሸሽ ቀደም ብዬ ሸሻለሁ፤ ምክንያቱም አንተ ጸጋ የምታደርግና ሩኅሩኅ፣ ቍጣ የምትዘገይ፣ በብዙ ቸርነት የበለጠህ፣ ክፉ እንዳታመጣ የምትመለስ አምላክ እንደሆንህ አውቄ ነበር።

እንግዲህ አሁን፣ እግዚአብሔር ሆይ፣ እባክህ፣ ነፍሴን ከእኔ ውስጥ ውሰድ፤ ምክንያቱም መሞት ለኔ ከመኖር ይሻላል።

እግዚአብሔር ግን፣ መቈጣት ለአንተ መልካም ነውን? አለው።

ከዚያ ዮናስ ከከተማይቱ ወጣ እና በከተማይቱ ምሥራቅ ወገን ተቀመጠ፤ በዚያም ማገሻ አዘጋጀ እና የከተማይቱ ምን ይሆን እስኪያይ ድረስ በጥላው በታች ተቀመጠ።

እግዚአብሔር አምላክም አንድ ተክል አዘጋጀ፤ በዮናስ ራስ ላይ ጥላ እንዲሰጥ በላዩ ላይ እንዲያበቅል አደረገ፣ ከመከራውም እንዲያድነው። ዮናስም ስለዚያ ተክል እጅግ ደስ አለው።

ነገር ግን በማግስቱ ጠዋት ሲነሣ እግዚአብሔር አንድ ትል አዘጋጀ፤ እርሱም ተክሉን መታው እና ደረቀ።

ፀሐይ ሲወጣ እግዚአብሔር ጽኑ የምሥራቅ ነፋስ አዘጋጀ፤ ፀሐይም በዮናስ ራስ ላይ አሰለጠነች እርሱም እስከሚደናገጥ ድረስ ሆነ፤ ለመሞትም መመኘና፣ መሞት ለኔ ከመኖር ይሻላል አለ።

እግዚአብሔርም ዮናስን አለው፣ ስለዚያ ተክል መቈጣት ለአንተ መልካም ነውን? እርሱም አለ፣ አዎን፣ እስከ ሞት ድረስ መቈጣት በትክክል ነው ለኔ።

እግዚአብሔርም አለ፣ ስራ አልተገዛህለትም እና አልአበቃህም ሆኖ በአንድ ሌሊት የወጣ በአንድ ሌሊትም የጠፋ ለዚያ ተክል ርህራሄ አሳየህ።

እኔስ ያትልቅ ከተማ ነነዌን፣ የቀኛቸውን እጅ ከግራቸው ማለያየት የማችሉ ከመቶ ሃያ ሺህ በላይ ሰዎች እና ብዙ እንስሶች ያሉባትን፣ አልራራባትምን?