ከአፍሬም ተራራ አገር የነበረ ሰው ነበር፤ ስሙም ሚካህ ሲባል ነበር።

እርሱም ለእናቱ እንዲህ አለአት፦ ከአንቺ የተወሰዱት፣ ስለዚያም ተረግመሽ በጆሮዬም ተናገርሽ የነበሩት አንድ ሺህ መቶ የብር ሰቅል—እነሆ፣ ብሩ ዘንድ አለኝ፤ እኔ ወሰድኩት። እናቱም፦ ልጄ ሆይ፣ ከእግዚአብሔር ተባርከህ አለችው።

እርሱም አንድ ሺህ መቶ የብር ሰቅልን ለእናቱ በመመለስ ሲሆን፣ እናቱ እንዲህ አለች፦ ብሩን ሙሉ በሙሉ ከእጄ ለልጄ ለተቀርጾ የተሠራ ምስልና ለቀለል የተደረገ ምስል ልታደርግ ለእግዚአብሔር አቀድሜ ነበር፤ አሁን ግን ለአንተ እመልሳለሁ።

እርሱ ገንዘቡን ለእናቱ በመመለስ ቢሆንም፣ እናቱ ሁለት መቶ የብር ሰቅል አንሥታ ለየብረት ሠሪ ሰጠችው፤ እርሱም ከዚያ ተቀርጾ የተሠራ ምስልና ቀለል የተደረገ ምስል ሠራ፤ እነሱም በሚካህ ቤት ነበሩ።

ሰውየው ሚካህ ቤተ-አማልክት ነበረው፤ ኤፎድና ቴራፊምም ሠራ፤ ከልጆቹም አንዱን አቀደሰው፥ እርሱም ካህኑ ሆነ።

በዚያን ዘመን በእስራኤል ንጉሥ አልነበረም፤ ሰው ሁሉ በዓይኑ መልካም የሚቈጠር ያደርግ ነበር።

ከይሁዳ ቤተ-ልሔም የመጣ፣ ከይሁዳ ቤተሰብ የሆነ ወጣት ሊዊ ነበር፤ በዚያም ጊዜያዊ ይኖር ነበር።

ያን ሰው ግን ሊቀመጥ የሚገባውን ስፍራ ለመፈለግ ከይሁዳ ቤተ-ልሔም ከተማ ወጣ፤ በመጓዙም ወደ አፍሬም ተራራ ወደ ሚካህ ቤት መጣ።

ሚካህም፦ ከየት መጣህ? አለው። እርሱም፦ ከይሁዳ ቤተ-ልሔም የመጣ ሊዊ ነኝ፤ ልቆመው ቦታ እንዳገኝ እጓዛለሁ አለው።

ሚካህም፦ ከእኔ ጋር ተቀመጥ፤ ለእኔ አባቴና ካህኔ ሁን፤ እኔም በአመት አሥር የብር ሰቅል፣ አንድ ልብስ ስብስብ እና ምግብህን እሰጥሃለሁ አለው። እንግዲህ ሊዊው ገባ።

ሊዊውም ከዚያ ሰው ጋር መኖር ተስማማ፤ ወጣቱም ለእርሱ እንደ ልጆቹ አንዱ ሆነ።

ሚካህም ሊዊውን አቀደሰው፤ ወጣቱም ካህኑ ሆነና በሚካህ ቤት ነበር።

ከዚያም ሚካህ፦ አሁን ሊዊ ካህኔ ስለሆነ እግዚአብሔር መልካም እንዲያደርግልኝ እወቃለሁ አለ።