እነዚያ ቀናት መካከል አንዱ ቀን፣ በመቅደስ ሕዝቡን ሲያስተምር እና ወንጌልን ሲሰብክ ሳለ፣ ዋና ካህናትና ጸሐፊዎች ከሽማግሌዎች ጋር ቀርበው መጡበት።

እንዲህ ሲሉ አሉት፦ እነዚህን ነገሮች በማን ሥልጣን ታደርጋቸዋለህ? ይህንስ ሥልጣን ማን ሰጠህ?

እርሱም መለሰና አላቸው፦ እኔም አንድ ጥያቄ እጠይቃችኋለሁ፤ መልሱልኝ።

የዮሐንስ ጥምቀት ከሰማይ ነበር ወይስ ከሰዎች?

እነርሱም በውስጣቸው እንዲህ ብለው ተመካከሩ፦ ከሰማይ ነው ብንል፣ እርሱ ‘ከዚያ ለምን አላመናችሁት?’ ይላል።

ነገር ግን ‘ከሰዎች ነው’ ብንል፣ ሕዝቡ ሁሉ ይወግሩናል፤ ሁሉም ዮሐንስ ነቢይ ነው ያምናሉ አሉና።

እንግዲህ፦ ‘ከየት እንደነበረ ማለት አንችልም’ ብለው መለሱ።

ኢየሱስም አላቸው፦ እኔም በማን ሥልጣን እነዚህን እሰራ እንዴ አላችሁ አልነግራችሁም።

ከዚያ ሕዝቡን ይህን ምሳሌ ለመናገር ጀመረ፦ አንድ ሰው የወይን ቦታ ተከለ፣ ለአርሶ አደሮችም በኪራይ ሰጠው፤ እርሱም ለረጅም ጊዜ ወደ ሩቅ አገር ሄደ።

ወቅቱም ሲደርስ ከወይኑ ፍሬ እንዲሰጡት ወደ አርሶ አደሮቹ ባሪያ ላከ፤ ነገር ግን አርሶ አደሮቹ መቱት ባዶም ላኩት።

እንደገናም ሌላ ባሪያ ላከ፤ እርሱንም እንደዚያው መቱት እና በእፍረት ተገብረው ባዶ ላኩት።

ደግሞም ሦስተኛ ላከ፤ እርሱንም ጉዳት አደረሱበት እና አወጡት።

ከዚያ የወይኑ ጌታ፦ ምን አደርግ? ውድ ልጄን እልካለሁ፤ ሲያዩት ምናልባት ይከብሩታል አለ።

ነገር ግን አርሶ አደሮቹ እርሱን ሲያዩ እንዲህ ብለው ተመካከሩ፦ ይህ ወራሹ ነው፤ ኑ፣ እንግደለው ውርሱም የእኛ ይሆን።

ከወይኑም አወጡት ገደሉትም፤ እንግዲህ የወይኑ ጌታ ለእነርሱ ምን ያደርጋል?

ይመጣ እነዚያን አርሶ አደሮች ያጠፋ ወይኑንም ለሌሎች ይሰጣል። ይህን ሲሰሙ ግን፦ አይሁን እግዚአብሔር! አሉ።

እርሱም ተመልክቶአቸው አለ፦ እንግዲህ የተጻፈው ይህ ምን ማለት ነው? ‘ግንበኞቹ የናቁት ድንጋይ ዋናው የማእዘን ድንጋይ ሆኗል።’

በዚያ ድንጋይ ላይ የሚወድቅ ሁሉ ይሰበራል፤ እርሱ ግን በማን ላይ የወደቀ ማናቸውንም ይረጨዋል።

በዚያች ሰዓት ዋና ካህናቱና ጸሐፊዎቹ ሊያዙት ፈለጉ፤ ነገር ግን ሕዝቡን ፈሩ፤ ይህን ምሳሌ በእነርሱ ላይ እንዳደረገ አስተውለው ነበርና።

እያዩትም እየጠበቁት ራሳቸውን ጻድቃን እንደሆኑ የሚታዩ መርማሪዎችን ላኩ፤ ቃሉን ሊያዙት እንዲችሉ፣ ከዚያም ለገዢው ኀይልና ሥልጣን ሊያሳልፉት።

እነርሱም ጠየቁት እንዲህ ሲሉ፦ መምህር ሆይ፣ አንተ የምትለውና የምትያዝው ትክክል መሆኑን እናውቃለን፤ የማንንም ፊት አታደርግም፥ ነገር ግን የእግዚአብሔርን መንገድ በእውነት ትምራለህ።

ለቄሳር ግብር መክፈል ለእኛ ይፈቅዳልን ወይስ አይደለም?

እርሱ ግን ተንኰላቸውን አስተውሎ አላቸው፦ ለምን ትፈትኑኛላችሁ?

አንድ ዲናር አሳዩኝ። ምስሉና መጻፉ የማን ነው? እነርሱም አሉ፦ የቄሳር ነው።

እርሱም አላቸው፦ እንግዲህ የቄሳር የሆነውን ለቄሳር፣ የእግዚአብሔር የሆነውን ለእግዚአብሔር መስጡ።

ሕዝቡ ፊት ቃሉን ለመያዝ አልቻሉም፤ በመልሱም ተገረሙ ዝምም አሉ።

ከትንሳኤ መኖሩን የሚክዱ ከሳዱቃውያን አንዳንዶች መጥተው ጠየቁት፥

እንዲህ ሲሉ፦ መምህር ሆይ፣ ሙሴ ለእኛ እንዲህ ጻፈ፤ የማንኛውም ሰው ወንድም ሚስት ካለው ሞቶ ልጅም ካልተወለደለት፣ ወንድሙ ሚስቱን ይውሰድ ለወንድሙም ዘር ያስነሳ።

ሰባት ወንድሞች ነበሩና፤ የመጀመሪያው ሚስት አግብቶ ልጅ ሳይወልድ ሞተ።

ሁለተኛውም እሷን አግብቶ ልጅ አሳልፎ ሞተ።

ሶስተኛውም እንዲሁ አግብቶ፤ እንዲሁም ሰባቱ ሁሉ ልጅ አልተረፉም እና ሞቱ።

መጨረሻም ሴቲቱ ራሷ ደግሞ ሞተች።

እንግዲህ በትንሳኤ ጊዜ በእነርሱ መካከል እሷ የማን ሚስት ትሆናለች? ሰባቱም ሁሉ አግብተዋታልና።

ኢየሱስም መልሶ አላቸው፦ የዚህ ዓለም ልጆች ይጋበዛሉ እና ለጋብቻ ይሰጣሉ፤

ነገር ግን ያ ዓለምን ለማግኘትና ከሙታን ትንሳኤን ለመያዝ የሚቈጠሩ አይጋበዙም እና ለጋብቻ አይሰጡም፤

ከዚያ በኋላ እንደገና አይሞቱም፤ ከመላእክት ጋር ተመሳሳይ ናቸው፥ የትንሳኤ ልጆች ሆነው የእግዚአብሔር ልጆች ናቸው።

ሙታን እንደሚነሱ ግን ሙሴ በቁጥቋጦው ጊዜ አሳየ፤ እግዚአብሔርን ‘የአብርሃም አምላክ፣ የይስሐቅ አምላክ፣ የያዕቆብ አምላክ’ ብሎ በሚጠራ ጊዜ።

እርሱ የሙታን አምላክ አይደለም እንጂ የሕያዋን ነው፤ ሁሉም ለእርሱ ይኖራሉ።

ከጸሐፊዎች አንዳንዶች መልሰው፦ መምህር ሆይ፣ መልካም ተብለህ ተናገርህ አሉ።

ከዚያ በኋላ ምንም ጥያቄ ለመጠየቅ አልደፉትም።

እርሱም አላቸው፦ ‘ክርስቶስ የዳዊት ልጅ ነው’ ይላሉ—እንዴት?

ዳዊት ራሱ በመዝሙራት መጽሐፍ እንዲህ እያለ ይላል፦ ‘እግዚአብሔር ለጌታዬ፦ በቀኜ ተቀመጥ’ አለ፥

‘ጠላቶችህን ለእግርህ መረገጫ እስካደርግልህ ድረስ።’

እንግዲህ ዳዊት እርሱን ጌታ ብሎ ይጠራዋል፤ እንዴት ከዚያ ልጁ ይሆናል?

ከሕዝቡ ሁሉ ፊት ለደቀመዛሙርቱ እንዲህ አለ፦

በረጅም ልብስ ለመመላለስ የሚወዱ፣ በገበያዎች ሰላምታን የሚወዱ፣ በስናጎግ ከፍተኛ መቀመጫዎችን የሚወዱ እና በግብዣዎች ዋና መቀመጫዎችን የሚወዱ ጸሐፊዎችን ተጠንቀቁ፤

የመበለቶችን ቤቶች የሚበሉ እና ለመታየት ረጅም ጸሎት የሚያደርጉ—እነዚህ የበለጠ ፍርድ ይቀበላሉ።