እንደገና በባሕር ዳርቻ ለማስተማር ጀመረ፤ ወደ እርሱም ብዙ ሕዝብ ተሰበሰበ እስከሆነ ድረስ፤ እርሱም ወደ ጀልባ ገባ በባሕር ላይ ተቀመጠ፤ ሕዝቡ ሁሉ ግን በምድር ላይ በባሕሩ ዳርቻ ነበሩ።

እና በምሳሌዎች ብዙ ነገሮችን አስተማረአቸው፤ በትምህርቱም እንዲህ አላቸው።

ስሙ፤ እነሆ፣ አንድ ዘራጭ ሊዘራ ወጣ።

ሲዘርም አንዳንዱ በመንገድ ዳር ወደቀ፤ የሰማይ ወፎች መጥተው በሉት።

አንዳንዱም በጠጠር መሬት ወደቀ፤ አፈር ብዙ አልነበረበትምና ወዲያው በቡቃያ ወጣ።

ነገር ግን ፀሐይ ከወጣ በኋላ ተቃጠለ፤ ሥርም ስላልነበረው ደረቀ ጠፋ።

አንዳንዱም በእሾህ መካከል ወደቀ፤ እሾሁም ዳበረ ገፋው እና ፍሬ አልሰጠም።

ሌላው ግን በመልካም መሬት ወደቀ፤ በድጋሚ እያደገ ፍሬ አመጣ፤ አንዳንዱ ሰላሳ፣ አንዳንዱ ስልሳ፣ አንዳንዱም መቶ አመጣ።

እና እንዲህ አለአቸው፣ ለመስማት ጆሮ ያለው ይስማ።

እርሱም ሲብቸው ከእርሱ ጋር የነበሩ ከዐሥራ ሁለቱ ጋር ምሳሌውን ጠየቁት።

እርሱም አላቸው፣ የእግዚአብሔር መንግሥት ምሥጢር እንድታውቁ ለእናንተ ተሰጥቶአል፤ ለውጭ ለሆኑ ግን ሁሉ ነገር በምሳሌ ይደረጋል።

እንዲያዩም ቢመለከቱ አያገኙ፤ እንዲሰሙም ቢሰሙ አይረዱ፤ እንዳይመለሱ ኀጢአታቸውም እንዳይተሰርላቸው።

እንግዲያው ይህን ምሳሌ አታውቁምን? ከዚያ ሁሉን ምሳሌዎች እንዴት ታውቃላችሁ?

ዘራጩ ቃሉን ይዘራል።

በመንገድ ዳር የሚሆኑ እነዚህ ናቸው፤ ቃሉ ከተዘራባቸው በኋላ ሲሰሙ ወዲያው ሰይጣን ይመጣልና በልባቸው የተዘረውን ቃል ይወስዳል።

በጠጠር መሬት የተዘሩትም እነዚያ ናቸው፤ ቃሉን ሲሰሙ ወዲያው በደስታ ይቀበላሉት።

ነገር ግን ሥር በውስጣቸው የለም፤ ስለዚህ ጥቂት ጊዜ ብቻ ይቆያሉ፤ ከዚያም ስለ ቃሉ መከራ ወይም ስደት ሲነሣ ወዲያው ይሰናከላሉ።

በእሾህ መካከል የተዘሩት ግን ቃሉን የሚሰሙ ናቸው።

ነገር ግን የዚህ ዓለም ስንኩላት፣ የሀብት ማታለያነትና የሌሎች ነገሮች ምኞቶች ሲገቡ ቃሉን ያገፉታል፤ እርሱም ያለፍሬ ይሆናል።

በመልካም መሬት የተዘሩት ግን ቃሉን የሚሰሙ፣ የሚቀበሉ እና ፍሬ የሚያፈሩ ናቸው—አንዳንድ ሰላሳ፣ አንዳንድ ስልሳ፣ አንዳንድም መቶ።

እንዲህም አላቸው፣ ሻማ ለማብራት እንዲወሰድ ነውን የሚመጣው ወይ ከመለኪያ ቅርጫት ሥር ወይም ከአልጋ በታች ለማስቀመጥ? አይደለም፤ በሻማ መቆሚያ ላይ ነው የሚቀመጠው።

ምንም ተሰውሮ የሚኖር የለም የማይገለጥ፤ ምንም በምስጢር የተጠበቀ የለም ውጭ እንዲወጣ እንጂ።

ለመስማት ጆሮ ያለው ይስማ።

እንዲህም አላቸው፣ ምን እንደምትሰሙ ተጠንቀቁ፤ የምታመዙበት መለኪያ በዚያው ይመዘንላችሁ፤ እና ለሚሰሙ ተጨማሪ ይሰጣቸዋል።

ስለዚህ ያለው ለሚኖረው ይሰጣል፤ የሌለው ግን ያለው እንኳን ከእርሱ ይወሰድ።

እንዲህም አለ፣ የእግዚአብሔር መንግሥት እንደ ሰው ዘር ወደ መሬት ቢጣል ነው።

እና ይተኛ ይነሣ ሌሊትና ቀን ያልፋል፤ ዘሩም ይበቅላል ይድጋል፥ እንዴት እንደሆነ ግን አያውቅም።

መሬትም በራሷ ፍሬ ታፈራለች፤ መጀመሪያ ቡቃያ፣ ከዚያ እብጠት፣ ከዚያም በእብጠቱ ውስጥ የሞላ እህል።

ነገር ግን ፍሬው ሲያምጣ ወዲያው ማጥረቢያውን ይወስዳል፥ ምክንያቱም መከሩ መጥቶአል።

እንግዲህ የእግዚአብሔርን መንግሥት ምን ላይ እንመሳል? ወይስ በምን እናወዳድራታለን?

እርሱ እንደ ሰናፍጭ ዘር ነው፤ ወደ መሬት በተዘራ ጊዜ ከምድር ላይ ካሉ ሁሉ ዘሮች ትንሹ ነው።

ነገር ግን በተዘራ ጊዜ ይድጋል እና ከሁሉ ሣሮች ይበልጣል፤ ታላላቅ ቅርንጫፎችንም ይሰድዳል፤ እስከዚያ ድረስ የሰማይ ወፎች ከጥላው በታች ይተማመናሉ።

እንዲህ ያሉ ብዙ ምሳሌዎችን በመጠቀም ቃሉን እንደሚችሉ ሊሰሙ መጠን ነገራቸው።

ምሳሌ ሳይሆን አልነገራቸውም፤ ነገር ግን ሲብቸው ለደቀ መዛሙርቱ ሁሉን ያብራራ ነበር።

በዚያው ቀን ማታ ሲደርስ እንዲህ አላቸው፣ ወደ ሌላው ዳር እንሻገር።

ሕዝቡን ከሰናበቱ በኋላ እንዳለ በጀልባው አወሰዱት፤ ከእርሱ ጋር የነበሩ ሌሎች ትናንሽ ጀልባዎችም ነበሩ።

ከዚያም ታላቅ ዐውሎ ነፋስ ተነሳ፤ ማዕበላቱም ወደ ጀልባው ይመታ ጀልባውም ሊሞላ ጀመረ።

እርሱ ግን በጀልባው ኋላ በመንተራ ላይ ተኝቶ ነበር፤ እነርሱም አስነቁትና እንዲህ አሉት፣ መምህር ሆይ፣ እንጠፋ እያለን አታስብምን?

እርሱም ተነሣ ነፋሱን ገሠጸው፤ ለባሕሩም እንዲህ አለ፣ ዝም በል፣ ተረጋገጥ። ነፋሱም ቆመ፥ ታላቅ ጸጥታም ሆነ።

እና እንዲህ አላቸው፣ ለምን እንዲህ ትፍራላችሁ? እምነት እንዴት የለባችሁ?

እነርሱም በጣም ፈሩ፤ እርስ በርሳቸውም እንዲህ አሉ፣ እንኳን ነፋስና ባሕር የሚታዘዙለት ይህ ማን ያህል ሰው ነው?