ወዮልኛል! እኔ ከበጋ ፍሬ በተሰበሰበ ጊዜ የሚቀሩት ይመስላሉ፤ እንደ ወይን መከር ትርፍ ሆኛለሁ፤ ለመብላት ጓንጥሮ አይገኝም፤ ነፍሴ የመጀመሪያ የበሰለ ፍሬን አመኘች።

በምድር ላይ በጎ ሰው ጠፋ፤ በሰዎች መካከል ቀና የለም፤ ሁሉም ደም ለመፍሰስ ይዘንጋሉ፤ እያንዳንዱም ሰው ወንድሙን በመረብ ያዳኛል።

ክፉ እንዲያደርጉ ሁለቱንም እጆቻቸው በትጋት ያበረታታሉ፤ አለቃው ይጠይቃል፥ ዳኛውም ስጦታ ይጠይቃል፤ ታላቁም ሰው ክፉ ምኞቱን ይናገራል፤ እንዲሁም በአንድ ሆነው ያጠናቀቁታል።

በእነርሱ መካከል የሚሻል እንኳ እንደ እሾህ ነው፤ በጣም ቀናው ከእሾህ ግንብ ይልቅ የሚያሳክክ ነው፤ የጠባቂዎችህ ቀን እና የጉብኝትህ ጊዜ ይመጣል፤ አሁን ድንጋጤያቸው ይሆናል።

በወዳጅ አትታመኑ፤ በመመሪያ ላይ እምነት አታድርጉ፤ አፍህን መዝጊያዎቹን ከእብትህ የምትተኛት ከእርሷ ጠብቅ።

ልጅ አባቱን ያዋርዳል፤ ልጃች በእናቷ ትነሣባታለች፤ ምራትም በአማትዋ ትነሣላታለች፤ የሰው ጠላቶች የቤቱ ሰዎች ናቸው።

ስለዚህ ወደ እግዚአብሔር እመለከታለሁ፤ የመዳኔን አምላክ እጠብቃለሁ፤ አምላኬ ይሰማኛል።

አትደሰት በእኔ ላይ ጠላቴ፤ እወድቅ ብሆን እነሣ፤ በጨለማ ብቀመጥ እግዚአብሔር ለእኔ ብርሃን ይሆናል።

እኔ በእርሱ ላይ ኃጢአት ስላደረግሁ የእግዚአብሔርን ቍጣ እቀበላለሁ እስከ ክርክሬን እስኪከራከርልኝ ድረስ እና ፍርድ ለእኔ እስኪፈጽም ድረስ፤ ወደ ብርሃን ያወጣኛል፥ ጽድቁንም አይቻለሁ።

ከዚያ ጠላቴ ታያለች፥ “እግዚአብሔር አምላክሽ የት ነው?” ባለችው ላይ እፍርታ ታሸፍናታለች፤ ዐይኖቼም ታያታለች፤ አሁን እንደ መንገድ ጭቃ ተረግጣ ትሆናለች።

ቅጥሮችህ ሲሠሩ ቀን በዚያ ቀን ውሳኔው ከርቆ ይራቅ።

በዚያ ቀን ከአሦርም እና ከተመሸጡ ከተሞች ወደ አንቺ ይመጣል፤ ከምሽግ እስከ ወንዝ ድረስ፣ ከባህር እስከ ባህር ድረስ፣ ከተራራ እስከ ተራራ ድረስ።

ነገር ግን በውስጧ ስለ ሚኖሩት ስራቸው ፍሬ ምክንያት ምድሩ ባድማ ትሆናለች።

በበትርህ ሕዝብህን እረዳ፤ በዱር በካርሜል መካከል ብቻ የሚኖር የርስትህን መንጋ፤ እንደ ጥንት ዘመን በባሳንና በገለዓድ ይሰማሩ።

ከግብፅ ምድር በወጣችሁ ዘመን እንዳለ እኔ ድንቅ ነገሮችን አሳይላችኋለሁ።

አሕዛብ ያዩ እና በጕልበታቸው ሁሉ ይደነግጣሉ፤ እጃቸውን በአፋቸው ላይ ይጭናሉ፤ ጆሮቻቸው የማይሰሙ ይሆናሉ።

እንደ እባብ ጭቃን ይላሳሉ፤ እንደ ምድር ተንቀጥቀጦች ከጉድጓዳቸው ይወጣሉ፤ የእግዚአብሔር አምላካችንን ይፈራሉ፥ ከአንተም የተነሣ ይደንግጣሉ።

ኃጢአትን የምትቅር እና የርስትህ ቀሪዎች መተላለፉን የምታመልፍ እንደ አንተ ያለ አምላክ ማን ነው? ምሕረትን የሚወድ ስለሆነ ቁጣውን ለዘላለም አይያዝም።

እንደገና ይመለሳል፤ ራራ ይራራልን፤ ኃጢአታችንን ያስገታል፤ አንተም ኃጢአታቸውን ሁሉ ወደ ባሕር ጥልቅ ትጣል።

ለያዕቆብ እውነትህን፣ ለአብርሃምም ምሕረትህን ታፈጽማለህ—ከጥንት ዘመናት ጀምሮ ለአባቶቻችን እንደ ማልህ።