ደም ተፈሰሰባት ከተማ ወዮላት! ሙሉዋ ውሸትና ዘረፋ ነው; የተበዘበዘ ምርኮ ከውስጧ አይቋርጥም.

መግረፊያ መታ ድምጽ፣ የጎማዎች ጫጫታ፣ የፈረሶች መራመድ፣ የሰረገሎችም መዝለያ.

ፈረሰኛ ብሩህ ሰይፍንና የሚብር ማእዘንን ይዘረጋል፤ ብዙ ተገድለዋል፣ እጅግ ብዙ ሬሳ አለ፤ ከሬሳቸው ፍጻሜ የለም፤ በሬሳቸው ላይ ይሰናከላሉ.

ይህ ሁሉ በመልካም የተዋበች አመንዝራ ሴት ዝሙታትዋ ብዛት ምክንያት ነው፤ ምእሰራት እመቤት ናት፤ በዝሙቷ ሕዝቦችን ትሸጣለች፣ በምእሰራቷም ቤተሰቦችን.

እነሆ፣ እኔ በአንቺ ላይ ነኝ ይላል የሠራዊት እግዚአብሔር፤ ልብስሽን እስከ ፊትሽ እንዲነሳ አጋልጥሻለሁ፤ ለሕዝቦች ራቁነትሽን፣ ለመንግሥታትም እፍረትሽን አሳያለሁ.

ጸያፍ ቆሻሻ ላይሽ እጥላለሁ፤ አንቺን እዋርዳለሁ፤ መሳለቂያም አደርግሻለሁ.

በዚያን ጊዜ አንቺን የሚመለከቱ ሁሉ ከአንቺ ይሸሻሉ እና ይላሉ፣ «ነነዌ ተፈርሳለች፤ ማን ያለቅሳታል? ለአንቺ አጽናኞችን ከየት እፈልጋለሁ?»

ከብዙ ሕዝብ ያለች ኖ-አሞን ይልቅ አብልጪ ነሽን? በወንዞች መካከል ተቀመጠች፣ በዙሪያዋ ውሃ ነበረላት፤ መከላከያዋ ባሕር ነበረ፣ ቅጥሯም ከባሕር ነበር.

ኢትዮጵያና ግብጽ ኃይሏ ነበሩ፤ እርሱም ያለ መጠን ነበር፤ ፑጥና ሉቢምም ረዳቶቿ ነበሩ.

ነገር ግን ተመርታ ተወሰደች፤ በምርኮ ገባች፤ ሕፃናትዋም በመንገዶች ራስ ላይ ተሰበሩ፤ ክቡራን ሰዎችዋ ላይ ዕጣ ወረዱ፤ ኀያላንዋ ሁሉ በሰንሰለት ታስረው ነበር.

አንቺም ትሰከሪ፤ ትሰወራለሽ፤ በጠላት ምክንያት ኃይል ትፈልጊማለሽ.

መቆም ቦታዎችሽ ሁሉ እንደ የመጀመሪያ ፍሬ ያላቸው በለስ ዛፎች ይሆናሉ፤ ቢናወጡ በሚበላ አፍ ይወድቃሉ.

እነሆ፣ በመካከልሽ ያሉ ሕዝብሽ እንደ ሴቶች ሆነዋል፤ የምድርሽ ደጆች ለጠላቶችሽ ሁሉ እስፋ ይከፈታሉ፤ እሳትም መዝጊያዎችሽን ትበላቸዋለች.

ለከበባ ውሃ ሰብስቢ፤ መቆም ቦታዎችሽን አበረታ፤ ወደ ጭቃ ግባና ማሸትን ተርግጪ፤ ጡብ ማቃጠያውን አበረታው.

በዚያ እሳት ትበላሻለች፤ ሰይፍ ይቈርጥሻል፤ እንደ ነቢቢ ይበላሻል። እንደ ነቢቢ እጅግ ብዛዝ አድርጊ፤ እንደ አንበጣም እጅግ ብዛዝ አድርጊ.

ነጋዴዎችሽን ከሰማይ ኮከቦች ይልቅ አበዛሽ፤ ነቢቢ ይዘረፋል ከዚያም ይበርራል.

አክሊል የለበሱሽ የሆኑ ሰዎችሽ እንደ አንበጣ ናቸው፤ አለቆችሽም እንደ ታላላቅ ድንቢጦች፤ በብርድ ቀን በግንቦች ዙሪያ ይሰፍራሉ፤ ፀሐይ ሲወጣ ግን ይሸሻሉ፣ ቦታቸውም የት እንደ ሆነ አይታወቅም.

እረኞችህ ተኝተዋል የአሦር ንጉሥ ሆይ፤ መኳንንትህ በትቢያ ይተኛሉ፤ ሕዝብህ በተራሮች ላይ ተበትነዋል የሚሰብስባቸውም የለም.

የቁስልህ መፈወስ የለም፤ ቍስልህ ከባድ ነው፤ ስለ አንተ ወሬ የሚሰሙ ሁሉ በአንተ ላይ እጃቸውን ይተባበራሉ፤ ክፋትህ ዘወትር ሳይያልፍባቸው ማን ነበረ?