ነሳን ወር በንጉሥ አርጤክስስ ሀያኛ ዓመት ፊቱ ወይን ነበር፤ እኔም ወይኑን ወስጄ ለንጉሡ ሰጠሁት። ከዚህ በፊት ግን በፊቱ ሐዘን ያለ አልነበርሁም።

ንጉሡም እንዲህ አለኝ፦ ታመጀህ ሳይኖር ፊትህ ለምን ሐዘን ያለ ነው? ይህ ከልብ ሐዘን በቀር ሌላ አይደለም። እኔም እጅግ ፈራሁ።

ንጉሡንም እንዲህ አልሁ፦ ንጉሡ ለዘላለም ይኑር፤ የአባቶቼ መቃብሮች ያሉበት ከተማ ተፈርሳ ተዋርዳ ሳለችና በሮቿም በእሳት ተቃጥለዋል፣ ፊቴ ለምን ሐዘን እንዳይኖረው?

ከዚያ ንጉሡ፦ ምን ነገር ትለምናለህ? አለኝ። እኔም ወደ ሰማይ አምላክ ጸለይሁ።

እኔም ለንጉሡ እንዲህ አልሁ፦ ንጉሡን ቢደስ እና ባሪያህ በፊትህ ሞገስ ከተገኘ፣ እንድሄድ ወደ ይሁዳ፣ የአባቶቼ መቃብሮች ወዳሉባት ከተማ ላክኝ እንዳሥራት።

ንጉሡም (ንግሥቲቱም አጠገቡት ተቀምጣ ሳለች) እንዲህ አለኝ፦ ጉዞህ ስንት ይወስድ? መቼ ትመለሳለህ? ንጉሡም ለመላከኝ ተደሰተ፤ መመለሴን ጊዜ አስቀመጥሁለት።

እንዲሁም ለንጉሡ አልሁ፦ ንጉሡን ቢደስ ከወንዙ ማዶ ያሉ ገዦች ዘንድ እስከ ይሁዳ ስደርስ ድረስ እንዲያሻግሩኝ ለእኔ ደብዳቤዎች ይሰጡኝ።

እንዲሁም ለንጉሡ ዱር ጠባቂ ለሆነው አሳፍ ደብዳቤ፤ ለቤተ መቅደስ የተያያዘው ምሽግ የበሮቹን አጥር እንዲሠራ፣ የከተማይቱን ግንብ እና የምገባባትን ቤት ለማቋቋም ዕንጨት እንዲሰጠኝ። ንጉሡም እግዚአብሔር መልካም እጁ በላዬ ስለነበረ የለመኑትን ሁሉ አሳለፈልኝ።

ከዚያ ወደ ከወንዙ ማዶ ያሉ ገዦች መጣሁ፤ የንጉሡንም ደብዳቤዎች ሰጠኋቸው። ንጉሡም ከእኔ ጋር የሠራዊት መኰንኖችንና ፈረሰኞችን ልኮ ነበር።

ሆሮናዊው ሳንባላትና የአሞናዊው ባሪያ ጦቢያ ይህን ሲሰሙ፣ እስራኤል ልጆች ደህንነታቸውን ለመፈለግ ሰው መጣ ብሎ በጣም አሳዘናቸው።

እንግዲህ ወደ ኢየሩሳሌም መጣሁ፤ እርስዬም ሦስት ቀን ቆይቻለሁ።

ሌሊት እኔና ጥቂት ሰዎች ከእኔ ጋር ተነሣን፤ አምላኬ በኢየሩሳሌም እኔ እንድሠራ በልቤ ያኖረውን ለማንም አልነገርሁም። ከእኔ ጋር የነበረ እንስሳ በላዬ ያለው ብቻ ነበረ።

ሌሊት በሸለቆው በር በኩል ወጣሁ፤ እስከ የእባብ ጒድጓድ ድረስና ወደ የቆሻሻ በር ደረስሁ፤ ተፈርሶ የሰበረውን የኢየሩሳሌምን ግንብ እና በሮቿ በእሳት እንዳቃጠሉ ተመለከትሁ።

ከዚያ ወደ የምንጭ በርና ወደ የንጉሥ ኩሬ ሄድሁ፤ ነገር ግን በላዬ ያለው እንስሳ ሊያልፍ ስፍራ አልነበረለትም።

ከዚያ ሌሊት በጅረቱ አጠገብ ሄድሁ፤ ግንቡን ተመለከትሁ፤ ከዚያም ተመለስሁ በሸለቆው በር ገብቻ ተመለስሁ።

አለቆቹ ወዴት እንደሄድሁ ወይም ምን እንደማደርግ አላወቁም፤ እስካሁን ይህን ለአይሁድ ለካህናት ለክቡራን ለገዦች እና ሥራውን ለሚሠሩ ሌሎች ሁሉ አልነገርኩምና።

ከዚያ እነርሱን እንዲህ አልሁ፦ እኛ ያለንበትን ችግኝ ታያላችሁ፤ ኢየሩሳሌም እንዴት እንደተፈርሳ ተዋርዳ እና በሮቿ በእሳት እንደተቃጠሉ ታያላችሁ። ኑ፣ የኢየሩሳሌምን ግንብ እንሥራ እንዳንሆን ስድብ ተብለን።

ከዚያ አምላኬ መልካም እጁ በላዬ እንዴት እንደነበረ እንዲሁም ንጉሡ የተናገረኝን ቃል ነገርኋቸው። እነርሱም፦ እንተነሣ እንሥራ አሉ። ስለዚህ ለዚህ ጥሩ ሥራ እጃቸውን አጠነከሩ።

ነገር ግን ሆሮናዊው ሳንባላት፣ የአሞናዊው ባሪያ ጦቢያ እና አረብያዊው ገሴም ይህን ሲሰሙ ተዘበዘቡንና ናቁን እንዲህ ሲሉ፦ ይህ ምን ነገር ነው የምታደርጉት? በንጉሥ ላይ ትቃወማላችሁ?

እኔም መለስ እንዲህ አልኋቸው፦ የሰማይ አምላክ እርሱ ያሳካልን፤ ስለዚህ እኛ ባሪያዎቹ እንተነሣ እንሥራ። እናንተ ግን በኢየሩሳሌም ክፍልም መብትም መታሰቢያም የላችሁም።