የዳዊት ልጅ፣ የእስራኤል ንጉሥ ሰሎሞን ምሳሌዎች ናቸው።

ጥበብና ትምህርት እንዲታወቁ፣ የማስተዋል ቃላትን ለመረዳት።

የጥበብ ትምህርትን፣ ጽድቅን፣ ፍርድንና ቅንነትን ለመቀበል።

ለቀላል ሰው ጥንቃቄ ለመስጠት፣ ለወጣት እውቀትና መርጠነት ለመስጠት።

ጠቢብ ይሰማ ትምህርቱንም ያበዛል፤ አስተዋይም ወደ ጠቢባን ምክሮች ይድረሳል።

ምሳሌንና ትርጓሜውን ለመረዳት፣ የጠቢባን ቃላትንና የተሸረመ ንግግራቸውን ለመረዳት።

የእግዚአብሔር ፍርሃት የእውቀት መጀመሪያ ነው፤ ነገር ግን ሞኞች ጥበብንና ትምህርትን ይናቃሉ።

ልጄ፣ የአባትህን ትምህርት ስማ፤ የእናትህንም ሕግ አትተው።

እነዚህ ለራስህ የጸጋ ጌጥ ይሆናሉ፣ ለአንገትህም ሰንሰለት ይሆናሉ።

ልጄ፣ ኃጢአተኞች ካታለሉህ አታስማማባቸው።

እንዲህ ቢሉ፣ ከእኛ ጋር ና፤ ደም እንቆጠብ፤ ምንም ምክንያት ሳይኖር በንጹሕ ሰው ላይ በስውር እንሸሸግ።

ሕያዋን እንደ ሬሳ ቤት እንዋጣቸው፤ ሙሉ በሙሉም እንደ ጒድጓድ ወርዶች እንዋጣቸው።

ዋጋ ያለውን ሁሉ እናገኛለን፤ ቤቶቻችንንም በምርኮ እንሞላለን።

እድልህን ከእኛ ጋር ጣል፤ ሁላችንም አንድ ከረጢት እንካፈላለን።

ልጄ፣ ከእነርሱ ጋር በመንገዳቸው አትሄድ፤ እግርህን ከጎዳናቸው አርቅ።

እግሮቻቸው ወደ ክፉ ይሮጣሉ፤ ደም ለማፍሰስም ይቸኩላሉ።

እነሆ፣ መረብን በየወፉ ፊት ማዘራት ከንቱ ነው።

እነርሱ ግን ለራሳቸው ደም ይቆጠባሉ፤ ለራሳቸው ሕይወት በስውር ይሸሸጋሉ።

የሸብር ትርፍን የሚመኙ ሁሉ መንገዳቸው እንዲሁ ነው፤ እርሱ የባለቤቱን ሕይወት ይወስዳል።

ጥበብ በውጭ ትጮኻለች፤ በመንገዶች ድምፅዋን ትናገራለች።

በሕዝብ የሚገናኝበት መሰብሰቢያ ስፍራ፣ በደጆች መግቢያዎች ላይ ትጮኻለች፤ በከተማ ውስጥ ቃላቷን ትናገራለች እያለች።

እናንተ ቀላሎች ሆይ፣ ቀላልነትን እስከ መቼ ታፈቁታላችሁ? ፌዘኞች በፌዝነታቸው እስከ መቼ ደስ ይላቸዋል? ሞኞችስ እውቀትን እስከ መቼ ይጠላሉ?

በተግሣጽዬ ተመልሱ፤ እነሆ መንፈሴን በላያችሁ አፈስሳለሁ፤ ቃላቴን አስታውቃችኋለሁ።

እኔ ጠርቻችሁ እናንተ ግን እንቢ ተባችሁ፤ እጄን ዘረጋሁ ነገር ግን የሚመለከት አልነበረም።

ምክሬን ሁሉ እንደ ከንቱ ቈጥራችሁ፣ ተግሣጽዬንም ለመቀበል አልወዳችሁም።

እኔም በመከራችሁ እሳቅ እላለሁ፤ ፍርሃታችሁ ሲመጣ እዘቅታችኋለሁ።

ፍርሃታችሁ እንደ ውድመት ሲመጣ፣ ጥፋታችሁ እንደ ዐውሎ ነፋስ ሲመጣ፣ ጭንቀትና ጭከና ሲደርስባችሁ።

በዚያን ጊዜ ይጠሩኛል እኔ ግን አልመለስም፤ በጠዋት ቢፈልጉኝ አያግኙኝም።

እውቀትን አጠሉና የእግዚአብሔርን ፍርሃት ለመመርጥ አልወዱምና።

ምክሬን አልፈለጉም፤ ተግሣጽዬንም ሁሉ ናቁት።

ስለዚህ የራሳቸውን መንገድ ፍሬ ይበላሉ፤ ከራሳቸው ዕቅዶች ይሞላሉ።

የቀላሎች መመለስ ይገድላቸዋል፤ የሞኞች ብልጽግናም ያጠፋቸዋል።

ነገር ግን የሚሰማኝ ሁሉ በደኅና ይኖራል፤ ከክፉ ፍርሃትም ነጻ ተረጋግጦ ይሆናል።