የንጉሥ ልብ በእግዚአብሔር እጅ ውስጥ ነው፤ እንደ ውሃ ምልሞች እርሱ ወዴት እንደፈለገ ያመራዋል።

ሰው መንገዱ ሁሉ በዓይኖቹ ትክክል ይመስለዋል፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ልቦችን ይመዝናል።

ጽድቅና ፍርድ ማድረግ ለእግዚአብሔር ከመሥዋዕት ይልቅ የሚወደድ ነው።

ከፍ የተደረገ እይታ፣ ኵር ልብ እንዲሁም የክፉዎች ማረስ ኀጢአት ናቸው።

የትጉህ ሐሳቦች ወደ ረከት ብቻ ይመራሉ፤ ነገር ግን የችኩል ሁሉ ወደ እጥረት ብቻ ይደርሳል።

በሐሰተኛ ምላስ ሀብት ማግኘት ሞትን የሚፈልጉ ሰዎች የሚወዛወዝ ከንቱነት ነው።

የክፉዎች ዘረፋ እነርሱን ታጠፋቸዋለች፤ ምክንያቱም ፍርድ ማድረግን እምቢ ይላሉ።

የሰው መንገድ ጠመዘዘና የተናቀ ነው፤ ነገር ግን ንጹሑ ሰው ሥራው ቀጥተኛ ነው።

በቤት ጣራ ላይ በኩል መኖር ከጠብ ባለች ሴት ጋር በሰፊ ቤት መኖር ይሻላል።

የክፉው ነፍስ ክፉን ትመኛለች፤ ጎረቤቱም በዓይኖቹ ሞገስ አያገኝም።

ፌዘኛው በተቀጣ ጊዜ ቀላል ሰው ጥበበኛ ይሆናል፤ ጥበበኛው በተመራ ጊዜ እውቀት ይቀበላል።

ጻድቅ ሰው የክፉውን ቤት በጥበብ ይመረምራል፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ስለ ክፉነታቸው ክፉዎችን ያወርዳቸዋል።

የድሀ አደግ ጩኸትን ጆሮውን የሚዘጋ ሰው ራሱም ይጮኻል፤ ነገር ግን አይተሰማም።

በምሥጢር የተሰጠ ስጦታ ቍጣን ያሳርፋል፤ በእቅፍ ውስጥ የተሸከመ ሽልማትም ጽኑ ቍጣን ያሳርፋል።

ጻድቃን ፍርድ ማድረግ ደስታ ነው፤ ነገር ግን በዓመፍ የሚሠሩ ላይ ጥፋት ይሆናል።

ከማስተዋል መንገድ የሚራቅ ሰው በሙታን ማኅበር ውስጥ ይቀመጣል።

ደስታን የሚወድ ሰው ድሀ ይሆናል፤ ወይንና ዘይትን የሚወድ አይባለጥም።

ክፉው ለጻድቅ ቤዛ ይሆናል፤ ሐጥያተኛውም ለቀና ሰው።

በምድረ በዳ መኖር ከጠብ ባለችና ቍጣ ባለች ሴት ጋር መኖር ይሻላል።

በጥበበኛ ሰው ቤት የሚመኙ ንብረትና ዘይት አሉ፤ ነገር ግን ሞኝ ሰው ያበላሻቸዋል።

ጽድቅንና ምሕረትን የሚከተል ሕይወትን፣ ጽድቅንና ክብርን ያገኛል።

ጥበበኛ ሰው የኃያላንን ከተማ ይወርጋል እና ታመኑባት የነበረውን ኀይል ያወርዳል።

አፉንና ምላሱን የሚጠብቅ ነፍሱን ከመከራ ይጠብቃል።

በትዕቢት ቍጣ የሚመራ ሰው ስሙ ትዕቢተኛና ኵር ፌዘኛ ነው።

የሰነፍ ምኞት እርሱን ትገድለዋለች፤ ምክንያቱም እጆቹ ሥራን ለመሥራት ይከልክላሉ።

ቀኑን ሁሉ ያለገዛ ምኞት ይመኛል፤ ጻድቁ ግን ይሰጣል አያቆጥብም።

የክፉው መሥዋዕት ርኵሰት ነው፤ እንግዲህ በክፉ አሳብ ሲያመጣው እንኳን እንዴት ይሆን?

ሐሰተኛ ምስክር ይጠፋል፤ የሚሰማ ሰው ግን ቃሉን ጸንቶ ይናገራል።

ክፉ ሰው ፊቱን ያደንዳል፤ ቀና ሰው ግን መንገዱን ያቀናቃናል።

እግዚአብሔርን ለመቃወም ጥበብም የለም፣ ማስተዋልም የለም፣ ምክርም የለም።

ፈረስ ለጦርነት ቀን ይዘጋጃል፤ ነገር ግን መዳን ከእግዚአብሔር ነው።