አቤቱ፣ ፈትነኸኝ አወቅኸኝም።

መቀመጤንና መነሣቴን ታውቃለህ፤ አሳቤን ከሩቅም ታረዳለህ።

መንገዴንም መተኛቴንም ታመርመራለህ፤ መንገዶቼ ሁሉን ታውቃለህ።

እነሆ አቤቱ፣ ቃል በምላሴ ሳይኖርም አንተ ሁሉን ፈጽሞ ታውቀዋለህ።

ከፊቴና ከኋላዬ ከበብኸኝ፤ እጅህንም በላዬ አኖርክ።

እንዲህ ያለ እውቀት ለእኔ ድንቅ ነው፤ ከፍ ያለ ነው፥ ልደርስበት አልችልም።

ከመንፈስህ ወዴት እሄዳለሁ? ከመገኘትህስ ወዴት እሸሻለሁ?

ወደ ሰማይ ብወጣ አንተ እዚያ ነህ፤ በሲኦል አልጋዬን ብዘረጋ እነሆ አንተ እዚያ ነህ።

ጠዋቱ ክንፎችን ብወስድ ባሕሩ ዳርቻ ብኖር፣

እንኳን እዚያም እጅህ ትመራኛለች፤ ቀኝ እጅህም ታጥቀኛለች።

‘እርግጥ ጨለማው ይሸፍነኛል’ ብል እንኳን፣ ሌሊቱም በዙሪያዬ ብርሃን ትሆናለች።

እርግጥ ጨለማው ከአንተ አይሰወርም፤ ሌሊትም እንደ ቀን ይብራል፤ ጨለማና ብርሃን ለአንተ ተመሳሳይ ናቸው።

አንተ የውስጤን አካላት ፈጥረሃቸው፤ በእናቴ ማሕፀን ላይ አሸፈንኸኝ።

እመሰግንሃለሁ፤ በሚያስፈራ እና በድንቅ ሁኔታ ተሠርቻለሁና፤ ሥራህ ድንቅ ነው፤ ይህንም ነፍሴ በግልጽ ታውቃለች።

በሚስጥር ሲሠራልኝ እና በምድር ጥልቀት በብልሃት ሲጠራጠር ሳለ አካሌ ከአንተ አልተሰወረም።

ገና ፍጹም ሳልሆን አይኖችህ አካሌን አዩኝ፤ አባላቶቼም ሁሉ ገና አንዳቸውም ሳይኖር በመጽሐፍህ ተጻፈው፤ በተከታታይም ሲቀርጹ ነበር።

አምላክ ሆይ፣ ሐሳቦችህ ለእኔ እንዴት ውድ ናቸው! ድምራቸውስ እንዴት ታላቅ ነው!

ልቆጥራቸው ከአሸዋ ይልቅ ብዙ ናቸው፤ እንቅልፌ ሲቋረጥም እንኳን ገና ከአንተ ጋር ነኝ።

እርግጥ አምላክ ሆይ፣ ክፉዎችን ትገድላለህ፤ ስለዚህ እናንተ ደም አፍሳሾች ከእኔ ራቁ።

ስለ አንተ በክፋት ይናገራሉ፤ ጠላቶችህም ስምህን በከንቱ ይወስዳሉ።

አቤቱ፣ አንተን የሚጠሉትን አልጠላቸውምን? በአንተ ላይ የሚነሡትንስ አልተሐዘንሁባቸውምን?

በፍጹም ጥላቻ እጠላቸዋለሁ፤ ጠላቶቼ መሆናቸውን እቈጥራቸዋለሁ።

አምላክ ሆይ፣ መርምረኝ ልቤንም እወቅ፤ ፈትነኝ ሐሳቤንም እወቅ።

በእኔ ውስጥ ክፉ መንገድ ካለ እይ፤ በዘላለም መንገድም መራኝ።