አንተን እወድሃለሁ፣ እግዚአብሔር ሆይ፤ ኃይሌ አንተ ነህ።

እግዚአብሔር ዐለቴ ነው፣ ምሽጌና አዳኝቴ ነው፤ አምላኬ፣ በእርሱ እታመናለሁ የሚለው ኃይሌ፤ ጋሻዬ፣ የመዳኔ ቀንድና ከፍ ያለ መሸሸጊያዬ ነው።

ምስጋና የሚገባውን እግዚአብሔርን እጠራለሁ፤ እንዲሁም ከጠላቶቼ እድናለሁ።

የሞት መከራ አከበበኝ፤ የዓመፀኞች ጐርፍ አስፈራኝ።

የሲኦል መከራ አከበበኝ፤ የሞት ወጥመዶች ተገኙኝ።

በጭንቀቴ ውስጥ እግዚአብሔርን ጠራሁ፤ ለአምላኬም ጮኽሁ፤ ከቤተ መቅደሱም ድምፄን ሰማ፥ ጩኸቴም ወደ ፊቱ ደረሰ እስከ ጆሮቹ ድረስ።

በዚያን ጊዜ ምድር ተናወጠችና ተንቀጠቀጠች፤ ስለ ተቈጣም የተራሮች መሠረቶች ተንቀጠቀጡና ተናወጡ።

ከአፉንጭ ጢስ ወጣ፤ ከአፉም እሳት በላ፤ አንጋሮች ተነደዱ በእርሱ።

ሰማያትንም አጠመመና ወረደ፤ ጨለማም ከእግሮቹ በታች ነበር።

በኬሩብ ላይ ተቀመጠና በረረ፤ አዎን፣ በነፋስ ክንፎች ላይ በረረ።

ጨለማን ምስጢሩ መሸሸጊያ አደረገ፤ ዙሪያው ያለው መጋረጃው ጥቁር ውሃና የሰማይ ከባድ ደመናዎች ነበሩ።

በፊቱ ያለ ብርሃን ሲበራ ከባድ ደመናዎቹ ተለፉ፤ በረዶ ድንጋዮችና የእሳት አንጋሮች ወረዱ።

እግዚአብሔርም በሰማይ ነጐደደ፥ ልዑሉም ድምፁን ሰጠ፤ በረዶ ድንጋዮችና የእሳት አንጋሮች ወረዱ።

አዎን፣ ፍላጻዎቹን ላከ በትእብዮትም አበታተናቸው፤ መብረቅንም ወረደ አሰበረባረባቸው።

አቤቱ እግዚአብሔር ሆይ፣ በገሠጻህ ጊዜ በአፉንጭህ ነፋስ መታ ሲመጣ የውሃ ጐዳናዎች ታዩ፤ የዓለም መሠረቶችም ተገለጡ።

ከላይ ላከ አነሣኝ፤ ከብዙ ውሃ አወጣኝ።

ከጠንካራ ጠላቴ እና ከሚጠሉኝ እጅ አዳነኝ፤ ምክንያቱም ከእኔ ይልቅ ኃይለኞች ነበሩ።

በአደጋዬ ቀን ተገኙኝ፤ እግዚአብሔር ግን መደጋጋሬ ሆነልኝ።

ወደ ሰፊ ቦታ አወጣኝ፤ አዳነኝም፥ ስለ ደሰተ በእኔ።

እግዚአብሔር እንደ ጽድቄ አከፈለኝ፤ እንደ እጆቼ ንጽሕና እንዲሁ አመለጠኝ።

የእግዚአብሔርን መንገዶች ጠብቄ ነበርና፥ ከአምላኬም በክፋት አልለየሁም።

ፍርዶቹ ሁሉ በፊቴ ነበሩ፤ ሥርዓቶቹንም ከእኔ አልርቅታቸውም።

እንዲሁም ከእርሱ በፊት ቀና ነበርሁ፤ ከኃጢአቴም እራሴን ጠብቄ ነበር።

ስለዚህ እግዚአብሔር በፊቱ እንደ ጽድቄ፣ እንደ እጆቼ ንጽሕና አመለጠኝ።

ከምሕረተኛ ጋር ምሕረተኛ ትታይ፤ ከቀና ሰው ጋር ቀና ትታይ።

ከንጹሕ ጋር ንጹሕ ትታይ፤ ከጠመዘዘ ግን ጠመዘዝ ትታይ።

ችግረኛ ሕዝብን ታድናለህ፤ ትዕቢታማ እይታን ግን ታዋርዳለህ።

መብራቴን ታብራራለህ፤ እግዚአብሔር አምላኬ ጨለማዬን ያበራልኝ።

በአንተ ርዳታ ጭፍራን አለፍሁ፤ በአምላኬም ቅጥርን አሻለልሁ።

እግዚአብሔር እንግዲህ፣ መንገዱ ፍጹም ነው፤ የእግዚአብሔር ቃል ተፈትኗል፤ በእርሱ ለሚታመኑ ሁሉ ጋሻ ነው።

ከእግዚአብሔር በቀር አምላክ ማን ነው? ከአምላካችን በቀር ዐለት ማን ነው?

እኔን በኃይል የሚጐናጸፍ አምላክ ነው፤ መንገዴንም ፍጹም ያደርጋል።

እግሮቼን እንደ ሚዳን እግሮች ያደርጋል፤ በከፍታዬም ላይ ያቆማኛል።

እጆቼን ለጦርነት ያስተምራል፤ የናስ ቀስትን እንኳ በክንዶቼ እሰብራለሁ።

የመዳንህን ጋሻ ሰጠኸኝ፤ እጅ ቀኝህ አነሣችኝ፤ የትሑትነትህም አስታላቅከኝ።

እርምጃዬን አሰፋህልኝ፤ እግሮቼም አልተንሸራተቱም።

ጠላቶቼን ተከትሌ አደረስኋቸው፤ እስክትጠፉ ድረስ ጀርባ አልመለስሁም።

እንዳይነሡ አቆሰልኋቸው፤ በእግሬ በታች ወድቀዋል።

ምክንያቱም ለጦርነት በኃይል አጐናጽፈኸኝ፤ በእኔ በታች ተነሥተው የቆሙብኝን አዋረድህ።

የጠላቶቼን አንገት ሰጠኸኝ፤ የሚጠሉኝንም እንዳጠፋቸው አደረግህ።

ጮኹ ነበር፥ ነገር ግን የሚያድናቸው አልነበረም፤ እስከ እግዚአብሔርም ጮኹ፥ ነገር ግን አላመለሳቸውም።

እንደ ነፋስ ፊት የሚበትን ትቢያ አደረግኋቸው፤ በመንገድ ላይ ያለ ቆሻሻ እንደሚጣል አጣልኋቸው።

ከሕዝቦች ጥርጥር አዳነኸኝ፤ የአሕዛብን ራስ አደረግኸኝ፤ የማላውቀው ሕዝብ ይሠርተኛል።

ሲሰሙኝ ወዲያው ይታዘዛሉልኝ፤ እንግዶችም ይገዛሉልኝ።

እንግዶች ይረገጣሉ፤ ከመደበቂያቸውም በፍርሀት ይወጣሉ።

እግዚአብሔር ሕያው ነው፤ ዐለቴ የተባረከ ይሁን፤ የመዳኔ አምላክም ከፍ ይበል።

ለእኔ ተበቃ የሚያደርገኝ አምላክ ነው፤ ሕዝቦችንም በታች ያዋርዳቸዋል በእኔ።

ከጠላቶቼ ያድነኛል፤ አዎን፣ በእኔ ላይ የሚነሡትን ከላይ ታድገኛለህ፤ ከጨካኙ ሰው አዳንከኝ።

ስለዚህ እግዚአብሔር ሆይ፣ በአሕዛብ መካከል ምስጋና እሰጥልሃለሁ፤ ለስምህም መዝሙር እዘምራለሁ።

ለንጉሡ ታላቅ መዳን ይሰጣል፤ ለቀባውም ምሕረት ያሳያል፥ ለዳዊትና ለዘሩ ለዘለዓለም።