አቤቱ እግዚአብሔር, እኛ በጆሮቻችን ሰማን፤ አባቶቻችንም በዘመናቸው በጥንት ዘመን ያደረግህን ሥራ ነገሩን።

እንዴት በእጅህ አሕዛብን አስነዳህ እነርሱንም ተከልህ፤ ሕዝቦችን እንዴት እንደ ታመጣጠንህና እንደ አስወጣህ።

ምክንያቱም ምድሪቱን በራሳቸው ሰይፍ አልወረሱም፤ ክንዳቸውም አላዳናቸውም፤ ነገር ግን ቀኝ እጅህና ክንድህ የፊትህም ብርሃን ነበር—እነርሱን ፈቅደህ ነበርህና።

አቤቱ አምላክ ንጉሤ አንተ ነህ፤ ለያዕቆብ መዳኖችን እዘዝ።

በአንተ ጠላቶቻችንን እናሰናክላለን፤ በስምህም በላያችን የሚነሡትን እንረግጣቸዋለን።

ምክንያቱም በቀስቴ አልታመንም፤ ሰይፌም አያድነኝም።

ነገር ግን አንተ ከጠላቶቻችን አዳንከን፤ የጠሉንም አሳፍረሃቸው።

በእግዚአብሔር ቀኑን ሁሉ እንመካለን፤ ስምህንም ለዘላለም እንምስጋናለን። ሴላ።

ነገር ግን ተውከን አሳፍረኸን፤ ከሠራዊታችንም ጋር አትወጣም።

ከጠላት ፊት እንድንመለስ አደረግኸን፤ የሚጠሉንም ለራሳቸው ምርኮ ይወስዳሉ።

ለመብል የተዘጋጁ እንደ በጎች አደረግከን፤ በአሕዛብም መካከል አበታተንከን።

ሕዝብህን በነፃ ሸጥኻቸው፤ በዋጋቸውም ሀብትህ አልጨመርህም።

ለጎረቤቶቻችን ስድብ አደረግከን፤ በዙሪያችን ላሉት ለንቀትና ለዘባበት አድርገኸን።

በአሕዛብ መካከል ምሳሌ አደረግከን፤ በሕዝቦች ዘንድም ራስ የሚናወጡብን አደረግከን።

ስድቤ ዘወትር በፊቴ ነው፤ የፊቴ እፍረትም ከደበኝ።

ስለ የሚንቀላፋና የሚሰድብ ድምፅ፤ ከጠላትና ከበቀዳጅ የተነሣ።

ይህ ሁሉ በላያችን መጥቶአል፤ ነገር ግን አንተን አላረስንም፤ በኪዳንህም አላታለልንህ።

ልባችን አልተመለሰም፤ እርምጃችንም ከመንገድህ አልተርቀም።

ቢሆንም በጅቦች ስፍራ በጣም አስቈርጥከን፤ በሞት ጥላም ሸፍንከን።

አምላካችን ስም ብንረስ ወይም እጆቻችንን ለእንግዳ አምላክ ብንዘረጋ፣

ይህን እግዚአብሔር አይመረምርምን? የልብ ምስጢሮችን ያውቃልና።

አዎን, ስለ አንተ ምክንያት ቀኑን ሁሉ እንገደላለን፤ ለመታረድ እንደ በጎች ተቆጥረናል።

ንቃ፤ ለምን ትተኛለህ, አቤቱ ጌታ? ተነሥ፤ ለዘላለም አትጣልን።

ለምን ፊትህን ታሰውራለህ፤ መከራችንንና ጭቆናችንን ትረሳለህ?

ነፍሳችን ወደ አፈር ተጐርፋለች፤ ሆዳችንም ምድርን ተጣብቋል።

ለረዳታችን ተነሥ፤ ስለ ምሕረትህ ቤዛ አድርገህ አውጣን።