ጌታ ሆይ፥ በሁሉ ትውልድ ማደሪያችን አንተ ነበርህ።

ተራሮች ሳይወለዱ፣ ምድርንና ዓለምን ሳትሠር፣ ከዘላለም እስከ ዘላለም አንተ አምላክ ነህ።

ሰውን ወደ ትቢያ ታመልሳለህ፤ የሰው ልጆች ሆይ፥ ተመለሱ ትላለህ።

ሺህ ዓመት በፊትህ እንደ ተለፈ ትላንት ናቸው፤ እንዲሁም እንደ ሌሊት ጠባቂ ሰዓት ናቸው።

እነርሱን እንደ ጐርፍ ታወስዳቸዋለህ፤ እንቅልፍ ይመስላሉ፤ ጠዋት ሲሆን እንደሚበቅል ሣር ይሆናሉ።

ጠዋት ሲሆን ይበቅላልና ይድጋል፤ ማታ ሲሆን ይቆረጣልና ይደርቃል።

በቁጣህ እንጠፋለን፤ በመዓትህም እንጨነቃለን።

ኀጢአታችንን በፊትህ አቆመህ፤ ስውር ኀጢአታችንንም በፊትህ ያለ ብርሃን ውስጥ አመጣህ።

ዕለታችን ሁሉ በመዓትህ ውስጥ አልፈዋል፤ ዓመታችንንም እንደ ተነገረ ተረት እንለፋለን።

የዕድሜያችን ዕለቶች ሰባ ዓመት ናቸው፤ ብርታት ቢኖር ሰማንያ ዓመት ይደርሳሉ፤ ነገር ግን ኃይላቸው ድካምና ሐዘን ብቻ ነው፤ ፈጥነው ይቈረጣሉና እኛ እንበርራለን።

ቁጣህ ኃይል ማን ያውቃል? ሰዎች ለሚፈሩህ መጠን እኩል ነው መዓትህ።

ዕለታችንን እንድንቆጥር አስተምረን፤ ልባችንንም ወደ ጥበብ እንድናቀርብ።

ተመለስ፥ እግዚአብሔር ሆይ፥ እስከ መቼ? ስለ ባሪያዎችህም ራራ ውሰድ።

በምሕረትህ በማለዳ አጠግተን አድርግ፤ በዕለታችን ሁሉ እንደሰትና እንሐሤት እንድንሆን።

አሳለፍከንባቸው ቀናት መጠን እኩል ደስ ይበለን፤ ክፉ ያየንባቸው ዓመታትም መጠን እኩል።

ሥራህ ለባሪያዎችህ ይታይ፤ ክብርህም ለልጆቻቸው ይገለጥ።

የእግዚአብሔር አምላካችን ውበት በላያችን ይሁን፤ የእጆቻችንንም ሥራ በላያችን አጸናው፤ አዎን፥ የእጆቻችንን ሥራ አጸናው።