ንጉሥ ዳርዮስ በአራተኛው ዓመት፣ በዘጠነኛው ወር በኪስሌው ወር አራተኛው ቀን የእግዚአብሔር ቃል ወደ ዘካርያስ መጣ።

ሸሬዘርንና ሬገም-ሜሌክን እና ሰዎቻቸውን በጌታ ፊት ለመጸለይ ወደ እግዚአብሔር ቤት ላኩ።

እንዲሁም በየሠራዊት ጌታ ቤት ላሉ ካህናትና ለነቢያት እንዲህ እያሉ ነገሯቸው፦ እኛ በአምስተኛው ወር እንባ እንወስና ራሳችንን በመለየት እንደዚህ ብዙ ዓመታት እንዳደረግን እንቀጥል?

ከዚያ የየሠራዊት ጌታ ቃል እንዲህ ሲል ወደ እኔ መጣ።

ለምድሩ ሕዝብ ሁሉና ለካህናት እንዲህ በል፦ እናንተ በአምስተኛውና በሰባተኛው ወር እነዚያ ሰባ ዓመታት በጾምና በልቅሶ ሳላችሁ ለእኔ፣ እኔን ለማምለክ ጾማችሁ ነበር?

እና ሲበሉ እና ሲጠጡ ለራሳችሁ አልበላችሁምን? ለራሳችሁ አልጠጣችሁምን?

ኢየሩሳሌም ተቀመጠች በዕድገትም ሳለች፣ አቅራቢያዋ ያሉ ከተሞች እንዲሁ፣ ሰዎች በደቡብና በሜዳ ሲኖሩ ሳለ፣ የእግዚአብሔር ቃል በቀዳሚ ነቢያት የተናገረውን ቃል መስማት ያልገባችሁ?

እንዲሁም የእግዚአብሔር ቃል ወደ ዘካርያስ መጥቶ እንዲህ አለ።

የየሠራዊት ጌታ እንዲህ ይላል፦ እውነተኛ ፍርድ ፈጽሙ፤ እያንዳንዱ ለወንድሙ ምሕረትና ርኅራኄ አሳዩ፤

መበለትን አትበድሉ፤ የአባት የሌለውን አትበድሉ፤ መጻተኛንና ድሆችን አትጨቁኑ፤ ከእናንተ እያንዳንዱ በልቡ በወንድሙ ላይ ክፉ አያስብ።

ነገር ግን መስማትን እምቢ አሉ፤ ክንዳቸውንም ከእርሱ አስጎበጡ፥ ጆሮቻቸውንም እንዳይሰሙ ዘጉ።

አዎን፣ ሕጉንና የየሠራዊት ጌታ በመንፈሱ በቀዳሚ ነቢያት የላከውን ቃል እንዳይሰሙ ልባቸውን እንደ ጠንካራ ድንጋይ አደረጉ፤ ስለዚህ ከየሠራዊት ጌታ ታላቅ ቁጣ መጣ።

ስለዚህ እርሱ ጮኸ እነርሱ ግን አልሰሙም እንዳለ፣ እነርሱ ጮኹ እኔ ግን አልሰማሁም ይላል የየሠራዊት ጌታ።

ነገር ግን ለማይወቁ አሕዛብ ሁሉ መካከል በዐውሎ ነፋስ በመበተን በበተንኋቸው፤ ምድሪቱም ከእነርሱ በኋላ ባድማ ሆነች፤ የሚያልፍ ወይም የሚመለስ ሰው አልነበረም፤ ምክንያቱም የሚወደድ ምድርን ባድማ አደረጉአት።