እኔም, ወንድሞች ሆይ, ወደ እናንተ ሳመጣ ሳለሁ የንግግር ወይም የጥበብ ከበርነት ጋር አልመጣሁም፤ የእግዚአብሔርን ምስክርነት ለእናንተ ለማስታወቅ መጣሁ።

እናንተ መካከል የተሰቀለው ኢየሱስ ክርስቶስ ብቻን እንጂ ሌላ ምንም እንዳልወቅ ወስንሁ።

ከእናንተ ጋር በድካም፣ በፍርሃትና በብዙ መንቀጥቀጥ ነበርሁ።

ንግግሬና ስብከቴ በሰው ጥበብ የሚያስማማ ቃላት አልነበሩም፤ ነገር ግን በመንፈስና በኃይል ማሳያ ነበሩ።

እምነታችሁ በሰው ጥበብ ላይ ሳይቆም፣ በእግዚአብሔር ኃይል ላይ እንዲቆም ነው።

ነገር ግን ከፍጹማን መካከል ጥበብን እናገራለን፤ ግን ይህ የዚህ ዓለም ጥበብ አይደለም፣ ለጥፋት የተፈረዱ የዚህ ዓለም ገዦች ጥበብም አይደለም።

ነገር ግን በምሥጢር የእግዚአብሔርን ጥበብ እናገራለን፤ የተሰወረውን ጥበብ፣ ይህን ጥበብ እግዚአብሔር ለክብራችን ከዓለም ሳይፈጠር በፊት ያስቀመጠው ነው።

ይህን ከዚህ ዓለም ገዦች አንዳችም አላወቀውም፤ ቢያውቁት ኖሮ የክብር ጌታን አልሰቀሉም ነበር።

ነገር ግን እንደ ተጽፈ፣ ዐይን ያላየው፣ ጆሮ ያልሰማው፣ ወደ ሰው ልብ ያልገባው—እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው ነው።

ነገር ግን እግዚአብሔር እነዚህን ለእኛ በመንፈሱ ገለጠልን፤ መንፈስ ሁሉን ነገር ይመርምራል፣ እስከ የእግዚአብሔር ጥልቅ ነገሮች ድረስ።

የሰው ነገሮችን በእርሱ ውስጥ ያለው የሰው መንፈስ ብቻ ካልሆነ ማን ያውቃል? እንዲሁም የእግዚአብሔርን ነገሮች ማንም አያውቅም፤ የእግዚአብሔር መንፈስ ብቻ።

አሁን ግን የዓለምን መንፈስ ሳይሆን ከእግዚአብሔር የሆነውን መንፈስ ተቀብለናል፤ ይህም እግዚአብሔር በነጻ ለእኛ የሰጠውን ነገር እንድናውቅ ነው።

እነዚህንም ነገሮች እናገራለን፤ በሰው ጥበብ የሚያስተምር ቃል አይደለም፣ ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ የሚያስተምረው ቃል ነው፤ በመንፈሳዊ ቃላት መንፈሳዊ ነገሮችን እያቀረብን።

ነገር ግን ሰው በተፈጥሮው የእግዚአብሔር መንፈስ ነገሮችን አይቀበልም፤ ለእርሱ ሞኝነት ይመስላሉ፤ ሊያውቃቸውም አይችልም ምክንያቱም እነዚህ መንፈሳዊነት በመለያየት ብቻ ይገባሉ።

ነገር ግን መንፈሳዊው ሰው ነገር ሁሉን ይመርምራል፤ እርሱ ራሱ ግን በማንም አይመረመርም።

ማን የጌታን አሳብ አውቆ እርሱን ሊመምር? እኛ ግን የክርስቶስን አሳብ አለን።