እኔም፣ ወንድሞች, ለእናንተ እንደ መንፈሳዊ ሰዎች መናገር አልቻልኩም፤ ነገር ግን እንደ ሥጋዊ ሰዎች፣ በክርስቶስ እንደ ሕፃናት ሆናችሁ ነበር።

ወተት አመገብኋችሁ፥ ጠንካራ ምግብ ግን አይደለም፤ እስከ ዚህ ድረስ መቀበል አልቻላችሁም፥ አሁንም ገና አትችሉም።

ምክንያቱም ገና ሥጋዊ ናችሁ፤ በመካከላችሁ ቅናትና ክርክርና መከፋፈል ካለ እንግዲያ ሥጋዊ አይደላችሁምን? እንደ ሰው መንገድ አትመላለሱምን?

አንዱ ‘እኔ የጳውሎስ ነኝ’ ሲል ሌላው ደግሞ ‘እኔ የአፖሎስ ነኝ’ ሲል—እንግዲያ ሥጋዊ አይደላችሁምን?

እንግዲያ ጳውሎስ ማን ነው? አፖሎስስ ማን ነው? ጌታ ለእያንዳንዱ እንዳሰጠው መጠን በመሆን በእነርሱ ታመናችሁ የሠሩ አገልጋዮች ብቻ ናቸው።

እኔ ተከልሁ፥ አፖሎስ አጠጣ፤ ነገር ግን እድገትን የሰጠ እግዚአብሔር ነው።

ስለዚህ የሚተክልም የሚያጠጣውም አንዳች አይደሉም፤ ነገር ግን እድገት የሚሰጥ እግዚአብሔር ነው።

የሚተክልና የሚያጠጣ አንድ ናቸው፤ እያንዳንዱም ሰው እንደ የራሱ ድካም ሥራ ሽልማቱን ይቀበላል።

ምክንያቱም እኛ ከእግዚአብሔር ጋር ተባባሪ ሠራተኞች ነን፤ እናንተ የእግዚአብሔር እርሻ ናችሁ፣ የእግዚአብሔር ሕንፃ ናችሁ።

እኔም በተሰጠኝ የእግዚአብሔር ጸጋ መሠረቱን እንደ ጥበበኛ ዋና ግንበኛ አኖርሁ፤ ሌላውም ላዩ እየሠራ ነው። ነገር ግን እያንዳንዱ ሰው በላዩ እንዴት እንደሚሠራ ይጠንቀቅ።

የተዘረገውን ከሆነ ከዚያ በቀር ሌላ መሠረት ማንም ሊመሠርት አይችልም፤ የተዘረገው መሠረት ግን ኢየሱስ ክርስቶስ ነው።

አሁን ማንም በዚህ መሠረት ላይ ወርቅ፣ ብር፣ ውድ ዕንቁዎች፣ እንጨት፣ ሣር፣ ቆጭቋጭ ቢሠራ፣

እያንዳንዱ ሰው ሥራ ግል ይሆናል፤ ቀኑ ያሳያታል፣ ምክንያቱም በእሳት ይገለጣል፤ እሳትም የእያንዳንዱን ሥራ እንዴት አይነት እንደሆነ ይፈትናል።

ከማንኛውም ሰው በላዩ የተሠራው ሥራ ቢቆይ ሽልማት ይቀበላል።

የማንኛውም ሰው ሥራ ቢቃጠል ጉዳን ይደርስበታል፤ ነገር ግን እርሱ ራሱ ይድናል—ነገር ግን እንደ በእሳት ተዳነ እንጂ።

እናንተ የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ መሆናችሁን፣ የእግዚአብሔር መንፈስም በእናንተ ውስጥ መኖሩን አታውቁምን?

ማንም የእግዚአብሔርን ቤተ መቅደስ ያረክስ እግዚአብሔር ያጠፋዋል፤ ምክንያቱም የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ቅዱስ ነው፣ ያ ቤተ መቅደስ ደግሞ እናንተ ናችሁ።

ማንም ራሱን አያታልል። በእናንተ መካከል በዚህ ዓለም አስተዋይ እንደሆነ የሚመስለው ቢኖር፣ እውነት አስተዋይ እንዲሆን መጀመሪያ ሞኝ ይሁን።

የዚህ ዓለም ጥበብ በእግዚአብሔር ዘንድ ሞኝነት ነው፤ ምክንያቱም ‘ጥበበኞችን በራሳቸው ተንኮል ይይዛል’ ተብሎ ተጽፏል።

እንደገናም፣ ‘ጌታ የጥበበኞችን አሳብ ከንቱ መሆናቸውን ያውቃል’ ይላል።

ስለዚህ ማንም በሰዎች አይመካ፤ ሁሉ የእናንተ ነው።

ጳውሎስ ወይም አፖሎስ ወይም ኬፋ፣ ወይም ዓለም፣ ወይም ሕይወት ወይም ሞት፣ ወይም ያሉ አሁን ነገሮች ወይም ሊመጡ ያሉ ነገሮች—ሁሉ የእናንተ ናቸው።

እናንተ ግን የክርስቶስ ናችሁ፤ ክርስቶስም የእግዚአብሔር ነው።