የመካሪው፣ የዳዊት ልጅ፣ በኢየሩሳሌም ንጉሥ የነበረው ቃል እነዚህ ናቸው።

መካሪው ይላል፦ ከንቱ ከንቱዎች! ከንቱ ከንቱዎች! ሁሉም ከንቱ ነው።

ሰው በፀሐይ በታች የሚያደርገው ከሥራው ሁሉ ምን ጥቅም ያገኛል?

አንድ ትውልድ ይሄዳል፥ ሌላ ትውልድ ይመጣል፤ ነገር ግን ምድር ለዘላለም ትኖራለች።

ፀሐይ ይወጣልና ይጠልቃል፤ ከተወጣበትም ቦታ ወደዚያ በፍጥነት ይመለሳል።

ነፋስ ወደ ደቡብ ይሄዳል፥ ወደ ሰሜንም ይዞራል፤ ዙሪያ ዙሪያ ሁልጊዜ ይዘዋወራል፤ ነፋሱም በዑደቱ መሠረት ዳግም ይመለሳል።

ወንዞች ሁሉ ወደ ባሕር ይፈሱ ነገር ግን ባሕሩ አይሞላም፤ ወንዞች ከሚመጡበት ስፍራ ወደዚያ እንደገና ይመለሳሉ።

ነገር ሁሉ በድካም ተከብዶአል፤ ሰው ሊገልጸው አይችልም፤ ዐይን በማየት አይጠግብም፥ ጆሮም በመስማት አትሞላም።

የነበረው የሚሆነው ይህ ነው፤ የተደረገው የሚደረገው ይህ ነው፤ በፀሐይ በታች አዲስ ነገር የለም።

«እነሆ፣ ይህ አዲስ ነው» ተብሎ ሊባል የሚችል ነገር አለን? እነሆ፥ ከእኛ በፊት ከጥንት ዘመን ጀምሮ ነበረ።

የፊተኛዎቹ ነገሮች መታሰቢያ የለም፤ እንደዚሁም የሚመጡት ነገሮች ደግሞ ከኋላ የሚመጡት ዘመናት ዘንድ መታሰቢያ አይኖራቸውም።

እኔ መካሪው በኢየሩሳሌም በእስራኤል ላይ ንጉሥ ነበርሁ።

በሰማይ በታች የሚደረጉትን ነገሮች ሁሉ በጥበብ እፈልግና እመረመር ዘንድ ልቤን አስረከብኩ፤ ይህን ከባድ ድካም እግዚአብሔር ለሰው ልጆች ሰጥቶአል በዚሁ እንዲተጋሉ።

በፀሐይ በታች የሚደረጉትን ሥራዎች ሁሉ አየሁ፤ እነሆ፥ ሁሉ ከንቱ ነው እና መንፈስን የሚያዘን ነው።

የተጠመደው ማቀናት አይቻልም፤ የጎደለውም ሊቆጠር አይችልም።

ልቤን ራሴን አናገርሁ እንዲህ ስላለ፦ እነሆ፣ ወደ ታላቅ ክብር ደረስሁ፤ በኢየሩሳሌም ከነበሩ ሁሉ ይልቅ ጥበብ አበዛሁ፤ አዎን፥ ልቤ በጥበብና በእውቀት ታላቅ ልምድ ያገኘ ነበር።

እንዲሁም ጥበብን ለማወቅ፣ እብድነትንና ሞኝነትን ለማወቅ ልቤን አሳልፌ ሰጠሁ፤ ይህም ደግሞ መንፈስን የሚያዘን መከራ መሆኑን ተወቅቻለሁ።

ምክንያቱም ብዙ ጥበብ ጋር ብዙ ሐዘን ይመጣል፤ እውቀትን የሚያበዛ ሰው ሥቃይን ያበዛል።