በልቤ እንዲህ አልሁ፤ እስቲ አሁን በሐሴት እፈትናለሁ፤ ስለዚህ ደስ ይበለኝ። ነገር ግን እነሆ፣ ይህም ከንቱነት ነው።

ሣቅን “እብድነት ነው” አልሁ፤ ሐሴትንም “ምን ያደርጋል?” አልሁ።

ልቤን ከጥበብ ጋር እያሳወቅሁ ራሴን ለወይን መጠጥ ልሰጥ ፈለግሁ፤ ሰው ልጆች ከሰማይ በታች በሕይወታቸው ቀኖች ሁሉ ምን መሆን እንደሚገባ ያለ መልካም ምን እንደሆነ እስክረዳ ድረስ ሞኝነትንም ለመያዝ ተነሳሁ።

ታላላቅ ሥራዎች አበጅኩ፤ ቤቶች ሠራሁ፤ ወይን ቦታዎች ተከልሁ።

አትክልት እና ፍሬ ቦታዎች አደረግሁ፤ በእነርሱም ከሁሉ ዓይነት ፍሬ የሚሰጡ ዛፎች አተከልሁ።

ዛፎች የሚያበቁበትን ዱር ለማጠጣት የውሃ ገንዳዎች አሠራሁ።

ባሪያዎችና በቤት ገረዶች አገኘሁ፤ በቤቴ ውስጥ የተወለዱ ባሪያዎችም ነበሩኝ፤ እንዲሁም ከእኔ በፊት በኢየሩሳሌም የነበሩትን ሁሉ ከላይ የሚበልጥ ብዙ ታላቅና ትናንሽ እንስሳ ንብረት ነበረኝ።

ብርና ወርቅ እንዲሁም የነገሥታትና የአውራጃዎች ልዩ መዝገብ ሰበሰብሁ፤ ወንድና ሴት መዘምራን አገኘሁ፤ የሰው ልጆች ደስታም የሆኑ የሙዚቃ መሳሪያዎች ከተለያዩ አይነቶች ነበሩኝ።

እንግዲህ ታላቅ ሆንሁ፤ በኢየሩሳሌም ከእኔ በፊት የነበሩትን ሁሉ ከላይ የበለጠ ጨምሬ ነበር፤ ጥበቤም ከእኔ ጋር ቆይታ አደረገች።

ዓይኖቼ የሻሉትን ሁሉ አላከለክልሁላቸውም፤ ልቤንም ከማናቸውም ደስታ አላገመገመሁትም፤ ልቤ በሥራዬ ሁሉ ደስ ስለ አለበት፥ ከሥራዬ ሁሉ የተረፈልኝ ይህ ነበር።

ከዚያ እጆቼ የሠሩትን ሥራ ሁሉ እና ለማድረግ የተደከመሁባቸውን ሥራዎች ተመለከትሁ፤ እነሆ፣ ሁሉ ከንቱነትና የነፍስ መከራ ነበር፤ ከፀሐይ በታች እርቅ አልነበረም።

ከዚያ ወደ ጥበብና ወደ እብድነት ወደ ሞኝነትም ልመለከት ተመለስሁ፤ ምክንያቱም ከንጉሥ በኋላ የሚመጣ ሰው ምን ይሠራ ይችላል? ከዚህ በፊት የተደረገውን ብቻ።

ከዚያም ጥበብ ከሞኝነት እንደ ብርሃን ከጨለማ እንደሚበልጥ እስከዚያ ድረስ የሚበልጥ መሆኑን አየሁ።

ጠቢቡ ዓይኖቹ በጭንቅላቱ ውስጥ ናቸው፤ ሞኙ ግን በጨለማ ይጓዛል፤ እኔም ራሴ ደግሞ አንድ ክስተት ሁሉንም ይደርሳቸዋል መሆኑን ተመለከትሁ።

በዚያን ጊዜ በልቤ አልሁ፣ ሞኑን የሚደርስ እንደሚደርስ እኔንም እንዲሁ ይደርሰኛል፤ እንግዲህ ከዚያ በላይ ጠቢብ ለመሆኔ ለምን? ከዚያም በልቤ አልሁ፣ ይህም ከንቱነት ነው።

ያለአሁን ያለው ሁሉ በሚመጡ ዘመናት ይረሳልና፣ ጠቢቡ ከሞኑ በላይ ለዘላለም የሚታሰብ አይኖርለትም፤ ጠቢቡ እንዴት ይሞታል? እንደ ሞኑ።

ስለዚህ ሕይወትን ጠላሁ፤ ምክንያቱም ከፀሐይ በታች የሚደረገው ሥራ ለእኔ ከባድ ነው፤ ሁሉ ከንቱነትና የነፍስ መከራ ነው።

አዎን፣ ከፀሐይ በታች የተደከመሁበትን ሥራ ሁሉ ጠላሁ፤ ምክንያቱም ከእኔ በኋላ ለሚመጣው ሰው እተውታለሁና።

እሱ ጠቢብ ይሆን ወይስ ሞኝ ይሆን ማን ያውቃል? ነገር ግን ከፀሐይ በታች የተደከመሁበትንና ጥበብ አሳይቼ የሠራሁትን ሁሉ ላይ ይነግሣል። ይህም ከንቱነት ነው።

ስለዚህ ከፀሐይ በታች የሠራሁትን ሥራ ሁሉ ስለ ሆነ ልቤን ወደ ተስፋ መቁረጥ አሳልፌ ሰጠሁ።

ሰው አለ በጥበብና በእውቀት በቅንነትም የሠራ፤ ነገር ግን በዚህ ያልተደከመ ለሌላ ሰው ርስት እንዲሆን ይተወዋል። ይህም ከንቱነትና ታላቅ ክፉ ነገር ነው።

ሰው ከፀሐይ በታች ያደረገው ሥራ ሁሉና የልቡ ስቃይ ሁሉ ከሆነው ምን ያገኛል?

ዘመኑ ሁሉ ሀዘን ነው፤ ድካሙ ሕመም ነው፤ እንኳን በሌሊት ልቡ ዕረፍት አይወስድም። ይህም ከንቱነት ነው።

ሰው ቢበላና ቢጠጣ፣ በሥራውም ነፍሱ መልካምን ቢደስ ይሻለው ከዚህ የሚበልጥ የለም። ይህም ከእግዚአብሔር እጅ መሆኑን አየሁ።

እኔን በላይ ማን ሊበላ ወይም ወደዚህ ማን ሊቀልጥ ይችላል?

እግዚአብሔር በፊቱ መልካም የሆነውን ሰው ጥበብና እውቀት እንዲሁም ደስታ ይሰጠዋል፤ ለኃጢአተኛው ግን ለማሰብሰብና ለመደግፍ ድካም ይሰጠዋል፣ ከዚያም በፊቱ መልካም የሆነውን ሰው እንዲሰጠው። ይህም ከንቱነትና የነፍስ መከራ ነው።