ለነገር ሁሉ ዘመን አለ፣ ሰማይ ስርም ለአላማ ሁሉ ጊዜ አለ።

መወለድ ጊዜ አለ፣ መሞት ጊዜ አለ፤ መተክል ጊዜ አለ፣ የተተከለውን መነቀል ጊዜ አለ።

መግደል ጊዜ አለ፣ መፈወስ ጊዜ አለ፤ ማፈርስ ጊዜ አለ፣ መገንባት ጊዜ አለ።

ለማልቀስ ጊዜ አለ፣ ለመሳቅ ጊዜ አለ፤ ለመዘን ጊዜ አለ፣ ለመዝለል ጊዜ አለ።

ድንጋዮችን ለመጣል ጊዜ አለ፣ ድንጋዮችን አብሮ ለመሰብሰብ ጊዜ አለ፤ ለመተባበር ጊዜ አለ፣ ከመተባበር ለመቆጠብ ጊዜ አለ።

ለማግኘት ጊዜ አለ፣ ለማጣት ጊዜ አለ፤ ለመጠበቅ ጊዜ አለ፣ ለመጣል ጊዜ አለ።

ለመቀደድ ጊዜ አለ፣ ለመጥበብ ጊዜ አለ፤ ዝም ለማለት ጊዜ አለ፣ ለመናገር ጊዜ አለ።

ለመውደድ ጊዜ አለ፣ ለመጥላት ጊዜ አለ፤ የጦርነት ጊዜ አለ፣ የሰላም ጊዜ አለ።

በሚደክሙበት ሥራ ላይ የሚሠራ ሰው ምን ትርፍ አለው?

እግዚአብሔር ለሰው ልጆች እንዲሠሩበት የሰጣቸውን ድካም አየሁ።

ነገር ሁሉን በወቅቱ ያማረው ነው፤ ደግሞ ዓለምን በልባቸው አኖረ፤ ሰው ማንም እግዚአብሔር ከመጀመሪያ እስከ መጨረሻ የሚያደርገውን ሥራ ለመረዳት እንዳይችል።

እኔ የምወቀው ከእነዚህ ውስጥ መልካም የለም፤ እንጂ ሰው በሕይወቱ ደስ ይለውና በጎ ያድርግ ብቻ ነው።

እንዲሁም እያንዳንዱ ሰው ይበላና ይጠጣ፤ የድካሙንም መልካም ፍሬ ይደሰትበት፤ ይህ የእግዚአብሔር ስጦታ ነው።

እኔ የምወቀው እግዚአብሔር የሚያደርገው ሁሉ ለዘላለም እንደሚኖር ነው፤ በላዩ ሊጨምር የሚችል የለም፣ ከእርሱም ሊወስድ የሚችል የለም፤ ሰዎች በፊቱ ይፈሩ ዘንድ እግዚአብሔር ይህን ያደርጋል።

የነበረው አሁን ነው፤ ሊሆነው የሚሆነውም አስቀድሞ ነበር፤ እግዚአብሔርም ያለፈውን ይፈልጋል።

እንዲሁም በፀሐይ በታች በፍርድ ስፍራ ክፉነት እንዳለ አየሁ፤ በጽድቅ ስፍራም ዓመፅ እንዳለ አየሁ።

በልቤ አልሁ፤ ጻድቁንም ክፉውንም እግዚአብሔር ይፈርዳል፤ ስለ ነገር ሁሉና ስለ ሥራ ሁሉ የተወሰነ ጊዜ እንዳለ ነው።

ስለ ሰው ልጆች ሁኔታ በልቤ አልሁ፤ እግዚአብሔር እነርሱን እንዲገልጥላቸው፣ እነርሱም ራሳቸው እንስሳ መሆናቸውን እንዲያዩ።

ሰው ልጆችን የሚያጋጥም ነገር እንስሳትን ያጋጥማል፤ እነርሱም እነርሱም አንድ ነገር ይደርሳቸዋል፤ አንዱ እንደሚሞት ሌላውም እንዲሁ ይሞታል፤ ሁሉም አንድ ንፋስ አላቸው፤ ስለዚህ ሰው ከእንስሳ በላይ ምንም በላይነት የለውም፤ ሁሉ ከንቱ ነው።

ሁሉም ወደ አንድ ስፍራ ይሄዳሉ፤ ሁሉም ከአፈር ናቸው እና ሁሉም ወደ አፈር ይመለሳሉ።

የሰው መንፈስ ወደ ላይ እንደሚወጣና የእንስሳ መንፈስ ወደ ምድር ወደ ታች እንደሚወርድ ማን ያውቃል?

ስለዚህ ሰው በራሱ ሥራ ደስ ይለው እንጂ የሚሻል ነገር የለም ብዬ ተረድቻለሁ፤ ይህ ድርሻው ነው፤ ከእርሱ በኋላ የሚሆነውን ለማየት እርሱን ማን ያመጣዋል?