እንግዲህ ተመለስሁ በፀሐይ በታች የሚደረጉትን ግፍ ሁሉ አሰላስልሁ፤ እነሆም የተጨቈኑት እንባቸውን አየሁ እና የሚያጽናናቸው የለም ነበር፤ በግፈኞቻቸው በወገን ኃይል ነበር፤ ነገር ግን የሚያጽናናቸው የለም ነበር።

ስለዚህ ከአሁን በፊት የሞቱትን ከእንደካሁን በሕይወት ያሉት ይልቅ አመሰገንኋቸው።

እንኳን ገና ያልነበረ እና በፀሐይ በታች የሚደረገውን ክፉ ሥራ ያላየ ያን ሰው ከሁለቱም ይሻላል።

እንደገና ሁሉንም ድካምና እያንዳንዱን ትክክለኛ ሥራ አሰላስልሁ፤ ሰው ስለዚህ ነገር ከጎረቤቱ ይቀና መሆኑን አየሁ። ይህም ደግሞ ከንቱነትና መናድ ነው።

ሰነፍ እጆቹን ይጣበቃል፤ የራሱንም ሥጋ ይበላል።

በዕረፍት ጋር አንድ እጅ ጥቂት መያዝ ሁለቱ እጆች በድካምና መናድ ሙሉ መሆን ይልቅ ይሻላል።

ከዚያ ተመለስሁ በፀሐይ በታች ከንቱነትን አየሁ።

አንድ ብቻ ያለ ሰው አለ፤ ሁለተኛ የለውም፤ ልጅም ወንድምም የለውም፤ ነገር ግን ድካሙ ሁሉ መጨረሻ የለውም፤ ዐይኑም በሀብት አይጠግብም፤ እንዲሁም፣ ‘ለማን እደክማለሁ? ነፍሴንስ ከመልካም ለምን እነሳታለሁ?’ አልሚልም። ይህም ደግሞ ከንቱነት ነው፤ እንኳን የሚያሰቃይ ድካም ነው።

ሁለት ከአንድ ይሻላሉ፤ ምክንያቱም ለድካማቸው መልካም ውጤት አላቸው።

እነርሱ ቢወድቁ አንዱ ባልንጀራውን ያነሣዋል፤ ነገር ግን ብቻውን ሆኖ ሲወድቅ ወዮለት፤ ሊያነሳው ሌላ የለውምና።

እንደገናም ሁለት አብረው ቢተኙ ይሞቃሉ፤ ነገር ግን አንድ ብቻ እንዴት ይሞቃል?

አንዱ ቢወጋው ሁለቱ ይቋቋሙታል፤ ሶስት ሽሮች የተገመደ ገመድ ፈጥነው አይቈርጥም።

ከእንግዲህ መመከት የማይቀበል ሽማግሌ ሞኝ ንጉሥ ይልቅ ድሀ እና ጠቢብ ብላቴና ይሻላል።

ምክንያቱም ከእስር ቤት ይወጣ እና ይነግሣል፤ ነገር ግን በመንግሥቱ የተወለደው ድሀ ይሆናል።

በፀሐይ በታች የሚሄዱትን ሕያዋን ሁሉ ከቦታው የሚነሣ ሁለተኛው ብላቴና ጋር አሰላስልሁ።

ሕዝብ ሁሉ እንዲሁም ከፊት ያሉት ሁሉ ብዛታቸው መጨረሻ የለውም፤ ነገር ግን የሚመጡ ከኋላ ስለ እርሱ አይደሰቱበትም። እርግጥ፣ ይህም ከንቱነትና መናድ ነው።