ከፀሓይ በታች ያየሁት ክፉ ነገር አለ፤ በሰው መካከል የተለመደ ነው።

እግዚአብሔር ሀብት፣ ንብረት እና ክብር ለሰጠው ሰው፣ ነፍሱ የሚመኘው ከሁሉ እንዳይጎድል እስከሚያደርገው ድረስ፣ ነገር ግን ከዚያ ለመበላት ሥልጣን እግዚአብሔር ሳይሰጠው እንግዳ ይበላዋል፤ ይህ ከንቱነት ነው፥ ክፉ በሽታም ነው።

ሰው መቶ ልጆች ቢወልድ፣ ብዙ ዓመታት ቢኖር እና የዓመታቱ ቀኖች ቢበዙም፣ ነፍሱ በጎ ነገር ባይጠግብ እና እንኳን ካልተቀበረም፣ እኔ እላለሁ፤ በጊዜው በፊት የወጣ ፅንስ ከእርሱ ይሻላል።

እርሱ ከንቱነት ጋር ይመጣል፤ በጨለማም ይሄዳል፤ ስሙም በጨለማ ይሸፈናል።

እንዲሁም ፀሓይን አላየም፣ ምንም አላወቀም፤ ይህ ከሌላው ይልቅ ዕረፍት አለው።

እንኳን ሺህ ዓመት ሁለት ጊዜ ቢኖርም በጎ ነገር አላየም፤ ሁሉም ወደ አንድ ቦታ አይሄዱምን?

የሰው ድካም ሁሉ ለአፉ ነው፤ ነገር ግን ፍላጎቱ አይጠግብም።

ጥበበኛው ከሰነፍ የሚበልጠው ምን ነው? በሕያዋን ፊት መሄድ መንገድ የሚያውቀው ድሀ ምን ተለይቶ አለው?

ዐይኑ የሚያይው ከምኞት መዘለል ይሻላል፤ ይህም ደግሞ ከንቱነትና መንፈስ መዘናጋት ነው።

የነበረው አስቀድሞ ተሰይሟል፤ ሰው ምን እንደሆነም ታውቋል፤ ከእርሱ የሚበልጥ ኃይለኛ ጋር ሊከራከር አይችልም።

ከንቱነትን የሚያበዙ ነገሮች ብዙ ስለሆኑ፣ ለሰው ምን ጥቅም አለ?

በዚህ ሕይወት ለሰው ምን መልካም እንደሆነ ማን ያውቃል? ከንቱ ሕይወቱ ቀናት ሁሉ እንደ ጥላ ሲያልፉ ሳሉ፣ ከፀሓይ በታች ከእርሱ በኋላ የሚሆነውን ማን ሊነግረው ይችላል?