መከታዬ ላይ እቆማለሁ፣ በምሽጉም ላይ እተክማለሁ፤ ለእኔ ምን ይናገር እንደሆነ እመለከታለሁ፣ እኔም በተገሠጽሁ ጊዜ ምን እመልስ እመለከታለሁ።

እግዚአብሔርም መለሰልኝ እንዲህ አለ፦ ራእዩን ጻፍ፣ በጽላቶች ላይ ግልጽ አድርገው፤ ያነብበው ሰው ፈጥኖ ሊሮጥ ዘንድ።

ራእዩ ገና ለተመደበ ጊዜ ነው፤ በመጨረሻ ግን ይናገራል እና አይታለልም። ቢዘገይም ተጠባበቀው፤ እርግጥ መጥቶ ይመጣል፣ አይዘገይም።

እነሆ፣ ነፍሱ የተታበሰ እና በእርሱ ውስጥ ቀና ያልሆነ ነው፤ ግን ጻድቁ በእምነቱ ይኖራል።

እንዲሁም በወይን ጠጅ ምክንያት ሕግን ይሻገራል፤ ትዕቢተኛ ሰው ነው፣ በቤቱም አይቆይም፤ ምኞቱን እንደ ሲኦል ያስፋፋ እና እንደ ሞት ነው፤ ማንም አያጠግበውም፤ ነገር ግን አሕዛብን ሁሉ ወደ ራሱ ይሰበስባል፣ ሕዝቦችንም ሁሉ ወደ እርሱ ይከማች።

እነዚህ ሁሉ በእርሱ ላይ የሚያሳዝን ምሳሌና የሚያቃልሉ ቃል አይነሡምን እና እንዲህ አይሉምን፦ ያለው ያልሆነውን የሚያበዛ ወዮለት! እስከ መቼ? ከባድ እንደ ሸክላ ግን ብድር በራሱ ላይ የሚጭን ወዮለት!

ድንገት የሚነሡ እንዲንኩህ አይነሡምን? ያስደነግጡህ የሚነቁ አይነቁምን? አንተም ለእነርሱ ምርኮ ታሆናለህ።

አንተ ብዙ አሕዛብን ስታፈርስ ስለ ዚህ የቀሩት ሕዝቦች ሁሉ አንተን ይበዝብዙሃል፤ ስለ የሰው ደም፣ ስለ ምድር ግፍ፣ ስለ ከተማና በውስጧ የሚኖሩ ሁሉ በተደረገባቸው ግፍ ምክንያት።

ቤቱን ለማስጠንከር በክፉ መንገድ ሀብት የሚሰበስብ ወዮለት፤ ጎጆውን ከፍ ላይ ሊያደርግ ይፈልጋል እንዲሁም ከክፉ ኃይል እንዲያመለጥ።

ብዙ ሕዝብን በቈረጥህ ምክንያት ለቤትህ ውርደትን አመከርህ፤ በነፍስህም ላይ ኃጢአት አድርገሃል።

የግንብ ድንጋዩ ከቅጥሩ ይጮኻል፣ የእንጨት እጀታውም ይመልስለታል።

መንደርን በደም የሚሠራ፣ ከተማን በዓመፅ የሚመሠርት፤ ወዮለት!

እነሆ፣ ሕዝብ በእሳት ውስጥ እንዲሠራ አሕዛብም ለከንቱ እንዲደክሙ የሠራዊት እግዚአብሔር አይደለምን?

ምድር እንደ ውኃ ባሕርን እንደሚሸፍን ሁሉ በእግዚአብሔር ክብር ዕውቀት ትሞላለች።

ጎረቤቱን መጠጥ የሚያጠጣ፣ ብርጭቆውን በአፉ የሚያደርግ እና እንዲሰክር የሚያደርገው እንዲሁም ዕራቂታቸውን ለማየት—ወዮለት!

አንተ በክብር ፈንታ እፍረት ተሞልተሃል፤ አንተም ጠጣ፣ እርብብህም ታመለጥ፤ የእግዚአብሔር ቀኝ የሆነው ጽዋ በአንተ ላይ ይዞራል፣ እፍረትም በክብርህ ላይ ይሆናል።

ምክንያቱም የሊባኖስ ግፍ ይከድንሃል፣ እንስሳትን ያስፈራሃቸው ስለ ሆንህ የእነርሱ መርከም ይከድንሃል፤ ስለ የሰው ደም፣ ስለ ምድር ግፍ፣ ስለ ከተማና በውስጧ የሚኖሩ ሁሉ የተደረገባቸው ግፍ ምክንያት።

አዳራሹ ስላቀረጠው የተቀረጸ ምስል ምን ይጠቅማል? የተወጣ ምስልና ውሸት አስተማሪ ሆኖ የሚገኝ—ሥራውን የሠራው በእርሱ ላይ ሲያመን—የማይናገሩ ጣዖታትን ለማድረግ ምን ይረባ?

ዕንጨትን ንቃ የሚለው፣ ለዝም የሚበል ድንጋይ ተነሣ እርስዋ ትምራለች የሚለው—ወዮለት! እነሆ፣ በወርቅና በብር ተሸፍኗል፤ ግን መንፈስ አንዳች በውስጧ የለም።

ነገር ግን እግዚአብሔር በቅዱስ መቅደሱ ውስጥ ነው፤ ምድር ሁሉ በፊቱ ዝም ትበል።