የነቢዩ ሐቅቅስ ጸሎት፣ በሺጊዮኖት.

አቤቱ፥ ቃልህን ሰማሁ ፈራሁም፤ አቤቱ፥ ሥራህን በዘመናት መካከል አነሳው፤ በዘመናት መካከል አስታውቀው፤ በቍጣ ሆነህ ሲሆን ምሕረትን አስብ.

አምላክ ከቴማን መጣ፥ ቅዱሱም ከፓራን ተራራ። ሴላ። ክብሩ ሰማያትን ከደፈነ፥ ምድርም በምስጋናው ሞላች።

ብሩህነቱ እንደ ብርሃን ነበር፤ ቀንዶች ከእጁ ይወጡ ነበር፥ ኃይሉም የተሰወረበት በዚያ ነበር።

ቸነፈር በፊቱ ይሄድ ነበር፥ ነበልባል እሳትም ከእግሮቹ ይፈነድ ነበር።

ቆመ፥ ምድርንም መለካ፤ ተመለከተ፥ አሕዛብንም በተለያየ አበታተናቸው፤ ዘላማ ተራሮች ተበተኑ፥ ዘላማ ኮረብቶችም ተዋረዱ፤ መንገዶቹ ዘላማ ናቸው።

የኩሻን ድንኳኖች በመከራ አየሁ፥ የሚድያም መጋረጆች ተናወጡ።

እግዚአብሔር በወንዞች ላይ ተቈጣህን? ቍጣህ በወንዞች ላይ ነበረን? በባሕር ላይ ቍጣህ ስለ ነበረ ፈረሶችህን ላይ ተቀምጠህ የመዳን ሰረገላዎችህን ሲንዳ?

ቀስትህ ፈጽሞ ተገለጠ፤ እንደ ነገዶች ላይ የተሰጠው መሐላ፣ እንዲሁ እንደ ቃልህ። ሴላ። ምድርን በወንዞች ቈረርህ።

ተራሮች አዩህ ተንቀጠቀጡ፤ የውሃ ፍሰት አልፎ ሄደ፤ ጥልቁ ድምጹን አናገረ፥ እጆቹንም ወደ ላይ አነሣ።

ፀሐይና ጨረቃ በመኖሪያቸው ቆሙ፤ በቀስቶችህ ብርሃን እና በሚብር ጦርህ መብራት በታች አለፉ።

በቁጣ በምድር ላይ ሰለፈልፈህ፤ አሕዛብን በቍጣ አደቀቀህ።

ለሕዝብህ መዳን ወጣህ፤ ከተቀባህ ጋር ለመዳን፤ ከክፉዎች ቤት ራስን መታህ፥ መሠረቱን እስከ አንገት አጋለጥህ። ሴላ።

በበትሮቹ የመንደሮቹን ራስ ተነጠቀህ፤ እኔን ለማበታተን እንደ ማዕበል ወጡ፤ ደስታቸውም ድሆችን በስውር ለመብላት ነበር።

ፈረሶችህን በባሕር ላይ ተራመድህ፥ በተከማቸ ታላቅ ውሃ መካከል።

ሲሰማኝ ሆዴ ተናወጠ፤ ከንፈሮቼ በድምፁ ተንከራተቱ፤ መበስበስ ወደ አጥንቶቼ ገባ፥ በውስጤም ተናወጥሁ፤ የመከራ ቀን ሲመጣ እንድረፍ እጠብቃለሁ፤ ወደ ሕዝቡ ሲመጣ በሠራዊቱ ይወርሳቸዋል።

በለስ ዛፍ ባይአብብም፥ በወይኑ ፍሬ ባይኖርም፥ የወይራ ሥራ ባይሳካም፥ እርሻዎች ምግብ ባይሰጡም፥ መንጋ ከእረፍታ ቢቈርጥም፥ በእርባታ ቤቶች ከብት ባይኖርም፥

ነገር ግን በእግዚአብሔር እሐልላለሁ፤ በመድኃኒቴ አምላክ እደሰታለሁ።

እግዚአብሔር አምላክ ኃይሌ ነው፤ እግሮቼን እንደ ዋላ እግር ያደርገኛል፥ በከፍታዬም ላይ እንዳረጋ ያደርገኛል። ለመዘምራን መሪ፣ በገመድ መሣሪያዬ ላይ.