እንግዲህ በእርግጥ የመጀመሪያው ኪዳን የአምልኮ ሥርዓቶችንም እና የዓለማዊ መቅደስንም ነበረው።

ድንኳን ተሠርቶ ነበር፤ መጀመሪያው ክፍል ውስጥ መብራቱም ጠረጴዛውም የመታየት እንጀራውም ነበሩ፤ ይህን ክፍል “ቅዱስ” ይሉት ነበር።

ከሁለተኛው መጋረጃ ውስጥ ግን “ቅድስት ቅዱሳን” የሚባለው ድንኳን ነበር።

በዚያም የወርቅ ዕጣን መያዣ እና በዙሪያው ሙሉ በወርቅ የተለበጠ የኪዳኑ ታቦት ነበሩ፤ በውስጡም መና ያለበት የወርቅ መያዣ በቡቃያ የተለመለመች የአሮን በትር እና የኪዳኑ ጽላቶች ነበሩ።

በላዩም ክብር ያላቸው ኪሩቤልያን የምሕረት ዙፋኑን በጥላ ይጥሉ ነበር፤ ስለእነዚህ ግን አሁን በዝርዝር መናገር አንችልም።

እነዚህ ነገሮች እንዲህ በተዘጋጁ ጊዜ ካህናት ሁልጊዜ ወደ መጀመሪያው ድንኳን ገብተው የእግዚአብሔርን አገልግሎት ያከናውኑ ነበር።

ነገር ግን ወደ ሁለተኛው የገባው የመሪ ካህኑ ብቻ ነበር፤ በየዓመቱ አንድ ጊዜ ብቻ እንጂ ደም ሳይኖር አይደለም፤ ይህንም ስለ ራሱ እና ስለ ሕዝቡ ስህተቶች ያቀርብ ነበር።

ይህን እያመለከተ መንፈስ ቅዱስ የሚገልጠው እንዲህ ነው፤ መጀመሪያው ድንኳን ሳለ የቅድስት ቅዱሳን መንገድ ገና አልተገለጠም ነበር።

ይህ ለዚያኑ ዘመን ምሳሌ ነበር፤ በዚያ ውስጥ ስጦታዎችና መሥዋዕቶች ይቀርቡ ነበር፤ ነገር ግን ለሕሊና በሚመለከት በኩል አገልጋዩን ፍጹም ሊያደርግ አልቻለም።

ይህም በምግቦችና በመጠጦች ብቻ፣ በተለያዩ ማጠብያዎችና በሥጋዊ ትእዛዞች ላይ የተመሰረተ ነበር፤ የማስተካከያው ጊዜ እስኪመጣ ድረስ ተግብሮ ነበር።

ነገር ግን ክርስቶስ ሊመጡ ያሉ መልካም ነገሮች የመሪ ካህን ሆኖ በእጅ ያልተሠራ፣ ከዚህ ፍጥረት ውጭ የሆነ የበለጠ ታላቅና ፍጹም ድንኳን በኩል መጣ።

እንጂ በፍየሎችና በጥጃዎች ደም አይደለም፤ ነገር ግን በራሱ ደም አንድ ጊዜ ብቻ ወደ ቅዱስ ቦታ ገብቶ ለእኛ ዘላለማዊ መቤዣን አግኝቶአል።

ስለዚህ የበሬዎችና የፍየሎች ደም እና የጊዴ አመድ በርኩሳን ላይ በሚረጭ ጊዜ ሥጋን ለመንጻት የሚያቀድስ ከሆነ፣

እንዴት እንጂ ነውር የሌለበት ራሱን በዘላለማዊው መንፈስ ለእግዚአብሔር ያቀረበው የክርስቶስ ደም ሕሊናችሁን ከሞተ ሥራዎች እንዲያነጻ ሕያውን አምላክ ለማገልገል እንዴት ይበልጥ አይሆንም?

ስለዚህም እርሱ የአዲሱ ኪዳን አማላካች ነው፤ ሞቱ በመካከል ከመጀመሪያው ኪዳን በታች የተደረጉት መተላለፎች እንዲቤዡ የተጠሩት የዘላለም ርስት የተስፋ ቃልን እንዲቀበሉ ዘንድ።

ምክንያቱም ኪዳን ያለበት ቦታ ሁሉ የኪዳኑን የሠራው ሰው ሞት እንዲኖር ያስፈልጋል።

ኪዳን ሰዎች ከሞቱ በኋላ ብቻ ይሠራል፤ የኪዳኑን የሠራው ሰው በሕይወት ሳለ ግን አንዳች ኃይል የለውም።

ስለዚህ የመጀመሪያው ኪዳንም ያለ ደም አልተቀደሰም።

ሙሴ በሕጉ መሠረት ሕዝቡን ሁሉ ትእዛዝ ሁሉ ከሰበከላቸው በኋላ የጥጃዎችና የፍየሎች ደምን ከውሃ ጋር እና ቀይ ጠጕር እና እሰፍ ይዞ መጽሐፉንም ሕዝቡንም ሁሉ ረጨ።

እንዲህም አለ፦ “ይህ እግዚአብሔር ላችሁ ያዘው የኪዳኑ ደም ነው።”

እንዲሁም ድንኳኑንና የአገልግሎት ዕቃዎች ሁሉን በደም ረጨ።

እና ሕጉ መሠረት ሆኖ ሁሉ ነገር በደም ይነጻል፤ ደም ሳይፈስ ግን ይቅርታ የለም።

ስለዚህ በሰማይ ያሉ ነገሮች ቅርጾች በእነዚህ ነገሮች መንጻት ያስፈልጋቸው ነበር፤ ሰማያዊ ነገሮቹ ራሳቸው ግን ከእነዚህ የሚሻሉ መሥዋዕቶች በኩል መንጻት ያስፈልጋቸው ነበር።

ምክንያቱም ክርስቶስ በእጅ የተሠሩ፣ የእውነተኛው ምሳሌ የሆኑ ቅዱሳን ቦታዎች ውስጥ አልገባም፤ ነገር ግን ስለእኛ አሁን በእግዚአብሔር ፊት ለመታየት ወደ ሰማይ ራሱ ገባ።

ይሁን እንጂ እንደ መሪ ካህኑ በየዓመቱ በሌሎች ደም ወደ ቅዱስ ቦታ የሚገባው እንዳለ ራሱን ብዙ ጊዜ እንዲያቀርብ አይደለም።

እንዲሁ ኖሮ ከዓለም መመሠረት ጀምሮ ብዙ ጊዜ መከራ መቀበል ይኖረው ነበር፤ አሁን ግን አንድ ጊዜ ብቻ፣ በዓለም መጨረሻ ራሱን ማስዋት በኩል ኃጢአትን ለማስወገድ ተገለጠ።

እንዲሁም ለሰው አንድ ጊዜ መሞት ተቀድሶበታል፤ ከዚህ በኋላ ግን ፍርድ አለ።

እንዲሁም ክርስቶስ የብዙዎችን ኃጢአት ለመሸከም አንድ ጊዜ ብቻ ተሰዋ፤ ለእርሱን ለሚጠብቁ ግን ሁለተኛ ጊዜ ያለ ኃጢአት ለመዳን ይታያል።