ውረዲ፤ በትቢያ ተቀመጪ ድንግል ልጅ የባቢሎን፤ በመሬት ላይ ተቀመጪ፤ መንበር የለሽም ከለዳውያን ልጅ ሆይ፤ ከእንግዲህ ወዲህ “ለስላሳና ምቹ” ብሎ አይባልሽም.

የማፍራት ድንጋዮችን ውሰዲ ዕህል አፍርሺ፤ ጠጕርሽን አከፍቺ፣ እግርሽን አራብጪ፣ ጉልበትሽን አከፍቺ፤ ወንዞችን ተሻግሪ አልፊ.

ዕራቂነትሽ ታገለጣለጣለች፥ እፍረትሽም ታታያለች፤ በበቀል እመልሳለሁ፥ እንደ ሰው ግን አልገናኝሽም.

ግን ቤዛችን የሠራዊት እግዚአብሔር ተብሎ የሚጠራ የእስራኤል ቅዱስ ነው.

በጸጥታ ተቀመጪ፤ ወደ ጨለማ ግባ ከለዳውያን ልጅ ሆይ፤ ከእንግዲህ ወዲህ “የመንግሥታት እመቤት” ብሎ አይባልሽም.

ሕዝቤን ተቈጥቼ ርስቴን አረከስሁ፥ በእጅሽም አሳልፌ ሰጠሁአቸው፤ ምሕረት አላሳየሽላቸውም፤ በሽማግሌ ላይ ቀንበርሽን እጅግ ከብደሽ ጫንሽ.

“ለዘላለም እመቤት እሆናለሁ” ብለሽ ነበር፤ ስለዚህ ነገሮቹን ወደ ልብሽ አልወሰድሽም፥ መጨረሻውንም አልታሰብሽም.

ስለዚህ አሁን ይህን ስማ፣ ለዝናና የተሰጠሽ ሆይ፣ በዕረፍት የምትኖሪ ሆይ፤ በልብሽ “እኔ ነኝ፤ ከእኔ በቀር ማንም የለም፤ መባለት አልሆንም፣ የልጆች መጥፋትም አላውቅም” ብለሽ.

ነገር ግን እነዚህ ሁለት ነገሮች፥ የልጆች መጥፋትና መባለት፥ በድንገት በአንድ ቀን ይመጡብሻሉ፤ በአስማትሽ ብዛትና በጠንቋይነትሽ ብዙነት ምክንያት በሙሉ ይደርሱብሻል.

ስለ ክፉነትሽ ታመንሽ ነበር፤ “ማንም አያየኝም” ብለሽ ነበር፤ ጥበብሽና እውቀትሽ አሳታመሱሽ፤ በልብሽም “እኔ ነኝ፤ ከእኔ በቀር ማንም የለም” ብለሽ.

ስለዚህ ክፉ በላይሽ ይመጣል፤ ከየት እንደሚወጣ አታውቂም፤ ጒዳት በላይሽ ይወድቃል፤ ለማስወገዱ አትችሊም፤ ድንገተኛ ባድማ በላይሽ ትመጣለች፥ እርስዋን አታውቂም.

አሁን በጠንቋይነትሽና በአስማትሽ ብዛት ቁሚ፤ ከወጣትነትሽ ጀምሮ በእነዚህ ላይ የተደከምሽ ነሽ፤ ምናልባት ትጠቃ፤ ምናልባት ትሸነፊ.

በምክሮችሽ ብዛት ደክሞሽ ነሽ፤ አሁን ከዋክብትን የሚመረምሩ፣ ከዋክብትን ተመልካቾች፣ ወር ወር የሚገመቱ ትንበያ አድራጊዎች ይቁሙ ከሚመጡብሽ ነገሮች ያድኑሽ.

እነሆ እንደ እሸት ይሆናሉ፤ እሳት ትቃጥላቸዋለች፤ ከነበልባሉ ኃይል ራሳቸውን ማዳን አይችሉም፤ ለማሞቅ የሚሆን እሳት ጥርት አይኖርም፥ በፊቱ ለመቀመጥ እሳትም አይኖርም.

እንዲሁ ከወጣትነትሽ ጀምሮ ከተደከምሽባቸው እንኳን ነጋዴዎችሽ ሁሉ ለአንቺ እንዲሁ ይሆናሉ፤ ሁሉም ወደ የየራሱ ቦታ ይበተናሉ፤ የሚያድንሽ አንድም የለም.