እግዚአብሔር አሳየኝ፤ እነሆ፥ በእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ ፊት ላይ የበለስ ሁለት ቅርጫቶች ተቀምጠው ነበር፤ ይህም የባቢሎን ንጉሥ ናቡከድነፆር የይሁዳ ንጉሥ ዮያቂም ልጅ ዮኮንያንና የይሁዳ አለቆችን እንዲሁም ግንበኞችንና ብረት ሠራተኞችን ከኢየሩሳሌም እስረኞች አድርጎ አስወጥቶ ወደ ባቢሎን አመጣ በኋላ ነበር።

አንዱ ቅርጫት እጅግ ጥሩ በለሶች ነበሩበት፤ በመጀመሪያ የሚበስሉ በለሶች እንደሆኑ፤ ሌላው ቅርጫት ግን እጅግ መጥፎ በለሶች ነበሩበት፤ እንዲህ ያለ መጥፎ ስለነበሩ መብላት አይቻልም ነበር።

ከዚያ እግዚአብሔር፣ “ምን ታያለህ ኤርምያስ?” አለኝ። እኔም፣ “በለሶች፤ መልካሙ በለስ እጅግ መልካም ነው፤ መጥፎውም በለስ እጅግ መጥፎ ነው፤ እንዲህ ያለ መጥፎ ስለሆነ መብላት አይቻልም” አልኋት።

እንደገና የእግዚአብሔር ቃል እንዲህ ሲል መጣኝ።

“እንዲህ ይላል የእስራኤል አምላክ እግዚአብሔር፤ እነዚህ መልካሞች በለሶች እንደሆኑ፣ እንዲሁ ከይሁዳ የተማረኩትን እመርጣቸዋለሁ፤ ለመልካማቸው ከዚህ ስፍራ ወደ የከለድያውያን አገር እኔ ላክኋቸው።”

“ለመልካም ዐይኔን በላያቸው አደርጋለሁ፤ እንደገና ወደዚህ ምድር አመልሳቸዋለሁ፤ እገነባቸዋለሁ አላፈርሳቸውም፤ እተክላቸዋለሁ አልነቅላቸውም።”

“እኔን እንዲያውቁ ልብ እሰጣቸዋለሁ፤ እኔ እግዚአብሔር እንደሆንሁ ያውቃሉ፤ እነርሱ ሕዝቤ ይሆናሉ፥ እኔም አምላካቸው እሆናለሁ፤ በፍጹም ልባቸው ወደ እኔ ይመለሳሉ።”

“እንደ መብላት የማይቻሉ እንደዚያ እጅግ መጥፎ በለሶች፥ እንዲሁ የይሁዳ ንጉሥ ሴዴቅያስንና አለቆቹን፣ በዚህ አገር የተረፉትን የኢየሩሳሌም ቀሪዎችን እንዲሁም በግብፅ የሚኖሩትን እሰጥ።” ይላል እግዚአብሔር።

“እነርሱን ለመከራቸው ወደ ምድር መንግሥታት ሁሉ አበትናቸዋለሁ፤ እኔ ወዴት እንዳንቀሳቅሳቸው በዚያ ሁሉ ውርደትና ምሳሌ፣ ስድብ እና ርግማን ይሆናሉ።”

“ሰይፍን፣ ራብንና በሽታን በመካከላቸው እልካለሁ፤ እኔ ለእነርሱና ለአባቶቻቸው የሰጠሁአቸው ምድር ከላይ ፈጽሞ እስኪጠፉ ድረስ።”