ነፍሴ ሕይወቴን ተጸይፋለች፤ ቅሬታዬን በራሴ ላይ አፍለቃለሁ፤ በነፍሴ መራራነት እናገራለሁ።

ለእግዚአብሔር እላለሁ፦ አትፍረድብኝ፤ ለምን ከኔ ጋር ትከራከራለህ አሳየኝ።

ግፍ ማድረግ ለአንተ መልካም ነውን? የእጆችህን ሥራ ትንቃለህን፤ የክፉዎችንስ ምክር ታበራለህን?

የሥጋ ዐይኖች አሉህን? ወይስ ሰው እንደሚያይ ታያለህ?

ዕለቶችህ እንደ ሰው ዕለቶች ናቸውን? ዓመታትህስ እንደ ሰው ዓመታት ናቸውን?

ስለዚህ በደሌን ትጠይቃለህና ኀጢአቴን ትመረምራለህን?

እኔ ክፉ እንዳልሆንሁ አንተ ታውቃለህ፤ ከእጅህ የሚያዳን የለም።

እጆችህ ፈጥረውኛል እና በጥንቃቄ አቀመጥከኝ፤ ነገር ግን ትጠፋኛለህ።

እባክህ እንደ ሸክላ ፈጥረህኝ እንደሆነ አስብ፤ እንደገና ወደ ትቢያ ታመልሰኛለህን?

እንደ ወተት አፈስስከኝ አልሆንህምን? እንደ አይብም አጨመጠኸኝ?

በቆዳና በሥጋ አለበስከኝ፤ በአጥንቶችና በጅማቶች አጠናክረኸኝ።

ሕይወትና ጸጋ ሰጠኸኝ፤ ጉብኝትህም መንፈሴን ጠብቋለች።

እነዚህን ነገሮች በልብህ ሰውር አድርገሃል፤ ይህ ከአንተ ጋር እንዳለ አውቃለሁ።

ብክፈል ትመለከተኛለህ፤ ከበደሌም አታታረድኝ።

ክፉ ብሆን ወዮልኝ፤ እንኳን ጻድቅ ብሆንም ራሴን አላነሣም። በጭንቀት ተሞልቻለሁ፤ ስለዚህ መከራዬን ተመልከት።

ምክንያቱም መከራዬ ይጨምራል፤ እንደ አስከፊ አንበሳ ታደብኛለህ፤ እንደገናም በእኔ ላይ አስገራሚነትህን ታሳያለህ።

በእኔ ላይ ምስክሮችህን ታደሳለህ፤ ቍጣህንም በእኔ ላይ ታበዛለህ፤ ለውጦችና ጦርነት በእኔ ላይ ሆነዋል።

እንግዲህ ከማህፀን ለምን አወጣኸኝ? ነፍሴን ሰጥቼ፣ ማንም ዓይን እንዳላየኝ ቢሆን ጥሩ ነበር!

እንዳልነበርሁ ይሆን ነበር፤ ከማህፀን ቀጥሎ ወደ መቃብር ተሸክመው ይወስዱኝ ነበር።

ዕለቶቼ ጥቂት አይደሉምን? እንግዲህ ተወኝ፤ ጥቂት እንዳጽናና።

እንደገና የማልመለስበት ስሄድ በፊት፣ ወደ ጨለማና የሞት ጥላ ያለባት ምድር።

ጨለማ የሆነች ምድር፤ ጨለማዋ ራሷ እንደ ጨለማ የሆነች፤ የሞት ጥላ ያለባት፣ ሥርዓት የሌለባት፤ ብርሃኗም እንደ ጨለማ የሆነች።