ከዚያ ኢዮብ መለሰ እንዲህም አለ፦

ይህ እውነት መሆኑን አውቃለሁ፤ ነገር ግን ሰው ከእግዚአብሔር ጋር እንዴት ይጸድቃል?

ሰው ከእርሱ ጋር ለመከራከር ቢፈልግ፣ ከሺህ ነገሮች አንዱን እንኳ መልስ መስጠት አይችልም።

ልቡ ጥበበኛ፣ በኃይል ብርቱ ነው፤ በእርሱ ላይ ራሱን ያደነደነ ማን ተሳክቶአል?

ተራሮችን ከስፍራቸው ያነቀሳቸዋል እነርሱም አያውቁም፤ በቁጣው ይገለብጣቸዋል።

ምድርን ከስፍራዋ ያናወጣታል፥ መሠረቷም ትንቀጠቀጣለች።

ፀሐይን “አትነሣ” የሚያዝዝ ነው፥ ከዋክብትንም ይዘጋል።

ብቻውን ሰማያትን ያዘረጋል፥ በባሕር ማዕበሎች ላይ ይረግጣል።

ኪማን፣ ከሲልንና አሽን ያፈጥራል፤ የደቡብንም ክፍሎች ያዘጋጃል።

መፈለግ የማይቻሉ ታላላቅ ነገሮችን ያደርጋል፤ ድንቆችንም ያለ ቁጥር ያፈጥራል።

እነሆ፥ ከእኔ አጠገብ ይለፋል እኔ ግን አላየውም፤ ይሄዳልም እኔ ግን አላስተውልሁትም።

እነሆ፥ ቢወስድ፣ የሚከለክለው ማን ነው? ለእርሱም “ምን ታደርጋለህ?” የሚለው ማን ነው?

እግዚአብሔር ቍጣውን ካላስወገደ፣ የትዕቢተኞች ረዳቶች በእርሱ በታች ይጐርፋሉ።

እኔ እንኳ፣ እንዴት መልስ እሰጠዋለሁ? ከእርሱ ጋር ለመከራከር ቃላቴን እንዴት አመርጣለሁ?

እውነት ጻድቅ ቢሆንሁም እንኳ፣ መልስ አልሰጥለትም፤ ለፈራጄ እለምናለሁ።

ጠርቼ ቢመልስልኝም እንኳ፣ ድምጼን እንዳዳመጠ አላመንም።

በዐውሎ ነፋስ ይሰበርኛል፤ ምክንያት ሳይኖር ቍስሌን ያበዛል።

እስትንፋሴን እንኳ እንዳልቀበል አይፈቅድልኝም፤ መራራነትም ያሞላኛል።

ኃይል ሲነገር፣ እነሆ እርሱ ብርቱ ነው፤ ፍርድ ሲነገር ግን ለመከራከር ጊዜ ማን ይወስነኛል?

ራሴን ለማጸደቅ ብናገር፣ አፌ ራሴን ይፈርደኛል፤ “ፍጹም ነኝ” ብል እንኳ እኔን ጠማማ ያረጋግጣል።

ፍጹም ብሆንም እንኳ፣ ራሴን አላውቅም፤ ሕይወቴን እንቃወማታለሁ።

ይህ አንድ ነገር ነው፤ ስለዚህ አልሁ፣ ፍጹሙንና ክፉውን ይጠፋል።

መቀጫው ድንገት ቢገድል፣ በንጹሖች ፈተና ላይ ይሣላል።

ምድር በክፉዎች እጅ ተሰጥታለች፤ የፈራጆችዋን ፊት ይሸፍናል፤ ካልሆነ እንግዲህ ያደረገው ማን ነው?

አሁን ቀኖቼ ከሮጫ ይበልጥ ፈጣን ሆነዋል፤ ይሸሻገላሉ፥ መልካም ነገር አያዩም።

ፈጣን ጀልባዎች እንደሚያልፉ አለፉ፤ ወደ ምርኮ በፍጥነት የሚበረር ንስር እንደሆነ።

“ቅሬታዬን እረሳለሁ፣ ልብ ከብደቴን እጣለሁ እና ራሴን እጽናናለሁ” ብል፥

ከመከራዬ ሁሉ እፈራለሁ፤ ንጹሕ እንዳትቆጠርኝ አውቃለሁ።

ክፉ እንደሆንሁ ከሆነ፣ እንግዲህ ለምን በከንቱ እደክማ?

በበረዶ ውሃ ብስጠብ እጆቼንም እጅግ ብነጻም፥

አንተ ግን በጕድጓድ ውስጥ ታጠመኛለህ፥ ልብሴም እኔን ይጸየፋል።

እርሱ እኔ እንዳለሁ ሰው አይደለም እንዳመልስለት፤ በፍርድ ቦታ አብረን እንቆም አንችልም።

በመካከላችን እጁን በሁለቱም ላይ ያኖር የሚችል መካከለኛ የለም።

በትሩን ከእኔ ያርቅ፤ ግርማውም አያስፈራኝ።

ከዚያ እናገራለሁ አልፈራውም፤ ነገር ግን አሁን ከእኔ ጋር እንዲህ አይደለም።