ከዚያ ቴማናዊው ኤሊፋዝ መለሰ እንዲህ አለ።

ጠቢብ ሰው ከንቱ እውቀትን ይናገር ይገባውን? ሆዱንስ በምሥራቃዊ ንፋስ ያስሞላው?

ከጥቅም የተጣለ ንግግር ጋር ይከራከር ይገባውን? ወይስ ጥሩ ነገር ማድረግ የማይችልባቸው ቃላት በመናገር?

እንዲሁም ፍርሃትን ትጥላለህ፤ ጸሎትንም በእግዚአብሔር ፊት ታቆማለህ።

ምክንያቱም አፍህ በደላህን ይናገራል፤ የተንኰለኛውን ምላስም ትመርጣለህ።

አንተን የሚከስ የራስህ አፍ ነው እንጂ እኔ አይደለሁም፤ አንተን የሚመሰክር ደግሞ የራስህ ከንፈር ነው።

ተወለደ የመጀመሪያው ሰው አንተ ነህን? ወይስ ከኮረብቶች በፊት ተፈጥረህ?

የእግዚአብሔርን ምሥጢር ሰማህን? ጥበብንስ ለራስህ ብቻ ታስገድዳታለህ?

እኛ የማናውቀው ምን ታውቃለህ? በእኛ ውስጥ ያልሆነ ምን ታስተውላለህ?

ከእኛ ጋር ጠጉራቸው የሸመገሉና እጅግ የሸመገሉ ሽማግሌዎች አሉ፤ ከአባትህ እንኳ ይልቅ ዕድሜ ያላቸው።

የእግዚአብሔር መጽናናቶች በአንተ ዘንድ ትንሽ ናቸውን? ወይስ የተሰወረ ነገር አለ አንተ ዘንድ?

ልብህ ለምን አሳስቦሃል? ዐይኖችህስ ለምን ይብለጭጩ?

መንፈስህን በእግዚአብሔር ላይ ለምን ትመልሳለህ፤ እንዲህ ያሉ ቃላትስ ከአፍህ እንዲወጡ ለምን ትፈቅዳለህ?

ሰው ንጹሕ ሊሆን ማን ነው? ከሴት የተወለደው ጻድቅ ሊሆን ማን ነው?

እነሆ፣ በቅዱሳኑ አይታመንም፤ ሰማያትም በፊቱ ንጹሕ አይደሉም።

እንግዲያ ኃጢአትን እንደ ውሃ የሚጠጣ ሰው እንዴት እንደሚጠላና እንዴት እንደሚረክስ!

እኔ አሳይሃለሁ፤ ስማኝ፤ ያየሁትንም እገልጣለሁ።

ይህንን ጥበበኞች ከአባቶቻቸው ጀምሮ ነግረው ነበር፤ አልሰወሩትም።

ምድር ለእነርሱ ብቻ የተሰጠባቸው ሰዎች ነበሩ፤ መጻተኛም በመካከላቸው አልተባበረም።

ክፉው ሰው ዕድሜው ሁሉ ሥቃይን ይታገሣል፤ ለግፈኛውም ዓመታቱ ቍጥር ተሰውሮበታል።

አስፈሪ ድምፅ በጆሮው ይሰማለታል፤ በልማቱ ጊዜ አጠፋዩ ይመጣበታል።

ከጨለማ እንደሚያመለጥ አያምንም፤ ሰይፍም ይጠብቀዋል።

ምግብን በመፈለግ ይቅበዘበዛል፤ “የት ነው?” ይላል፤ የጨለማ ቀን ቀርቦ እንዳለ ያውቃል።

መከራና ጭንቀት ይያዙታል፤ ለጦርነት ዝግጁ ንጉሥ እንደሚደርስ እነርሱም በእርሱ ላይ ይደርሳሉ።

ምክንያቱም እጁን በእግዚአብሔር ላይ ይዘረጋል፤ በሁሉን ቻይ ላይም ራሱን ያበረታታል።

በተደፈረ አንገት በእርሱ ላይ ይሮጣል፤ የጋሻውንም ከባድ ጉትቻዎች ተደግፎ ይጥላል።

ፊቱን በስብነቱ ሸፍኖአል፤ በጎኖቹም ላይ ከባድ የስብ እብጠት አድርጎአል።

ባዶ ከተሞች ውስጥ፣ ማንም የማይኖርባቸው ፍርስራሾች ለመሆን ዝግጁ ያሉ ቤቶች ውስጥ ይኖራል።

አይባለጽም፤ ሀብቱ አይጸናለትም፤ ብልጽግናውንም በምድር ላይ አያራዝም።

ከጨለማ አይወጣም፤ እሳት ቅርንጫፎቹን ያደርቃል፤ በአፉ ንፋስ ይጠፋል።

የተታለለው በከንቱ አይታመን፤ ምክንያቱም ከንቱ ዋጋው ይሆናል።

ጊዜው ሳይደርስ ይፈጸማል፤ ቅርንጫፉም አይለለም።

ፍሬው ሳይበስል እንደ ወይን ተክል ይበትናል፤ እንደ ወይራም አበባውን ይጥላል።

ምክንያቱም የተንኮለኞች ማህበር ባድማ ትሆናለች፤ የስግብግብ ድንኳኖችንም እሳት በላላቸዋል።

ክፉን ይፀናሉ፤ ከንቱንም ያወጣሉ፤ ሆዳቸውም ተንኰልን ያዘጋጃል።