ከዚያ ኢዮብ መለሰ እንዲህም አለ።

እንደዚህ ያሉ ብዙ ነገሮችን ሰምቻለሁ፤ ሁላችሁም ህመም የምታመጡ መጽናናቾች ናችሁ.

የከንቱ ቃል ፍጻሜ የለውምን? ወይስ መልስ እንድትሰጡ ምን ያደፋችሁ?

እናንተ እንደምትናገሩ እኔም ሊናገር ችል ነበር፤ ነፍሳችሁ በነፍሴ ቦታ ቢሆን በእናንተ ላይ ቃላት እንደምከማች ነበር፥ ራሴንም በእናንተ ላይ እንዳነባ ነበር.

ነገር ግን በአፌ እናበረታችሁ ነበር፤ የከንፈሬ ንቀትም ሐዘናችሁን እንዲያቀና ያደርግ ነበር.

ብናገር እንኳ ሐዘኔ አይቀንስም፤ ብቆጥብም ምን እረጋ ነኝ?

አሁን ግን አድካሚ አደረገኝ፤ አንተም ማኅበረ ጓደናዬን ሁሉ ባዶ አደረግኸው.

ሽክርክር አስሞልተኸኛል፤ ይህም በእኔ ላይ ምስክር ነው፤ ደረቅነቴ ተነሥታ በፊቴ ላይ ትመሰክራለች.

የሚጠላኝ በቍጣው ይሰነጥቀኛል፤ በጥርሱም ብሎ ይጠቅመኛል፤ ጠላቴ ዐይኖቹን በእኔ ላይ በጥርጥር ያተኮራል.

አፋቸውን ከፍተው በእኔ ላይ ተመለከቱኝ፤ በንዴት በጉንጬ መታኝ፤ በእኔ ላይ ተሰብስበው ቆመዋል.

እግዚአብሔር ለማርካቾች ሰጠኝ፤ ለክፉዎችም በእጃቸው አስረከበኝ.

ዕረፍት ነበረልኝ፤ ነገር ግን ሰብሮኛል፤ በአንገቴ ይዞ አረደደኝ፤ እኔንም የራሱ ዒላማ አደረገኝ.

ቀስተኞቹ በዙሪያዬ አክለውኛል፤ ኩላሊቶቼን ቈርጦ ይከፍላል አይራራምም፤ መርራዬን በምድር ላይ ያፈሳል.

ከስብር በኋላ ስብር ያመጣብኛል፤ እንደ ኃያል በእኔ ላይ ይሮጣል.

ማቅን በቆዳዬ ላይ ሰፍኜ ለብሼዋለሁ፤ ቀንዴንም በትቢያ አረከስሁ.

ፊቴ ከልቅሶ ተበክሎአል፤ በዓይኔ ሽፋሮችም የሞት ጥላ ነው፤

ይህ ሁሉ በእጄ ያለ በደል ምክንያት አይደለም፤ ጸሎቴም ንጹሕ ናት.

አንቺ ምድር ሆይ፥ ደሜን አትሸፍኚ፤ ጩኸቴም የመቆም ቦታ አያገኝ.

አሁንም እነሆ፥ ምስክሬ በሰማይ ነው፤ መዝገቤም በከፍታ ነው.

ወዳጆቼ ይንቀኝ፤ ነገር ግን ዐይኔ ለእግዚአብሔር እንባ ታፈስ.

ሰው ስለ ጎረቤቱ እንደሚከራከር እንዲሁ ለሰው ከእግዚአብሔር ጋር የሚከራከር ማንም ቢኖር!

ጥቂት ዓመታት ሲያልፉ ከመመለስ የማይቻለውን መንገድ እሄዳለሁ.