ከዚያ ኢዮብ መለሰ እንዲህም አለ።

እስከ መቼ ድረስ ነፍሴን ታስቸግራላችሁ በቃላትም ታፈርሱኛላችሁ?

ይህን አሥር ጊዜ ነው ስታነቁኝ፤ እኔን እንግዳ በማድረግ አታፍሩም?

እኔ ቢሆን ተሳስቻለሁ እንኳ፣ ስህተቴ በእኔ ላይ ብቻ ይኖራል።

እርግጥ ከሆነ በእኔ ላይ ራሳችሁን ታከብሩ እና ስለ ነቀፌ በእኔ ላይ ትከራከሩ፣

እንግዲህ ይህን እወቁ፤ እግዚአብሔር አወድቆኛል፤ በመረቡም አከበበኝ።

እነሆ በደል ተደርሶብኛል ብዬ እጮኻለሁ ነገር ግን አይሰማም፤ በታላቅ ድምፅ እጮኻለሁ ነገር ግን ፍርድ የለም።

መንገዴን እንዳልሻገር አግዶታል፤ በመንገዶቼም ጨለማ አኖረ።

ክብሬን አጥሶኛል፤ አክሊሉንም ከራሴ ነሣ።

በዙሪያዬ ሁሉ አፈረሰኝ እኔም ጠፍቻለሁ፤ ተስፋዬንም እንደ ዛፍ አነሳው።

ቍጣውንም በእኔ ላይ አነዳ፤ እኔንም ከጠላቶቹ አንዱ እንደሆንሁ ቈጠረኝ።

ጭፍሮቹ ተሰብስበው በእኔ ላይ መንገዳቸውን አነሱ፤ በድንኳኔም ዙሪያ ሰፈሩ።

ወንድሞቼን ከእኔ ራቅ አደረገ፤ የሚያውቁኝም በእውነት ከእኔ ተራቁ።

ዘመዶቼ ጠፉብኝ፤ ቅርብ ጓደኞቼም ረሱኝ።

በቤቴ የሚኖሩና አገልጋዮቼ እኔን እንግዳ ይቈጥሩኛል፤ በዓይኖቻቸው የባዕድ ሆኛለሁ።

አገልጋዬን ጠርቻለሁ ነገር ግን አልመለሰልኝም፤ በአፌ ለመንሁት።

እስትንፋቴ ለሚስቴ እንግዳ ሆኗል፤ ከሰውነቴ የተወለዱ ልጆቼን ምክንያት ቢሆንም ለመንሁአት።

እንኳን ታናሾች ልጆች አናቁኝ፤ እኔ ተነሥቼ ሲሆን በእኔ ላይ ተናገሩ።

የቅርብ ጓደኞቼ ሁሉ ተጸየፉኝ፤ የወደጃቸውም ተመልሰው ተቃወሙኝ።

አጥንቴ ከቆዳዬና ከሥጋዬ ጋር ተጣብቆአል፤ በጥርሴ ቆዳ ብቻ እንዳመለጥሁ ሆኖኛል።

ምሕረት አድርጉብኝ፣ ምሕረት አድርጉብኝ ወዳጆቼ ሆይ፤ የእግዚአብሔር እጅ ነካችኝና።

ለምን እንደ እግዚአብሔር ታሳድዱኛላችሁ? በሥጋዬስ አትጠግቡምን?

እንግዲህ ቃሌ አሁን ተጻፎ ቢኖር! በመጽሐፍ ላይ ታትሞ ቢገኝ!

በብረት መርፌና በዝንፍ በድንጋይ ላይ ለዘላለም ተቀርጾ ቢሆን!

ማዳኛዬ በሕይወት መሆኑን አውቃለሁ፤ በመጨረሻ ቀንም በምድር ላይ ይቆማል።

ከቆዳዬ በኋላ ይህን ሥጋ ትሎች ቢያጠፉ እንኳ፣ በሥጋዬ እግዚአብሔርን አያለሁ።

እርሱን ራሴ አያለሁ፤ ዓይኖቼ ያዩታል እንጂ ሌላ አይይዝም፤ ልቤ በውስጤ ቢያልቅ እንኳ።

ነገር ግን እንዲህ ልትሉ ይገባችኋል፤ “የነገሩ ሥር በእኔ ውስጥ ሲገኝ ለምን እንሳድደዋለን?”

ሰይፍን ፍሩ፤ ቍጣ የሰይፍ ቅጣትን ያመጣልና፣ ፍርድ እንዳለ ታውቁ ዘንድ።