ናዓማታዊው ጦፋር መልሶ እንዲህ አለ።

ስለዚህ አሳቤ ልመልስ ያነሣኛል፤ ስለዚህም አልፈጥናለሁ።

የሚያሳፍረኝን ገሥጣ ሰማሁ፤ የማስተዋልም መንፈሬ ልመልስ ያነሣኛል።

ሰው በምድር ከተቀመጠ ጀምሮ ይህን ከጥንት አታውቅምን?

የክፉው ድል አጭር መሆኑን፣ የግትር ሰው ደስታም ለጊዜው ብቻ መሆኑን?

ክብሩ ወደ ሰማይ ድረስ ቢወጣ፣ ራሱም ወደ ደመና ድረስ ቢደርስ፥

ነገር ግን እንደ ራሱ ሰገራ ለዘላለም ይጠፋል፤ ያዩትም ሰዎች «የት አለ?» ይላሉ።

እንደ ሕልም ይበርራል እና አይገኝም፤ እንዲሁም እንደ ሌሊት ራእይ ይነዳል።

ያየው ዓይን ከዚያ በኋላ አይመለከተውም፤ ስፍራውም ደግሞ ከዚያ በኋላ አያይነውም።

ልጆቹ ድሆቹን ለማሳረፍ ይፈልጋሉ፤ እጆቹም የእነርሱን ንብረት ይመልሳሉ።

አጥንቶቹ ከወጣቱ ዘመኑ የተነሣ ኃጢአት ተሞልተዋል፤ እነርሱም ከእርሱ ጋር በትቢያ ይተኛሉ።

ክፉነት በአፉ ጣፋጭ ቢሆንም፣ በምላሱ በታች ቢደብቀውም፥

ቢታረቀው አይተውትም፤ ነገር ግን በአፉ ውስጥ እያኖረው ይጠብቀዋል።

ነገር ግን መብልው በአንጀቱ ውስጥ ይቀየራል፤ በውስጡ ያለው የእባቦች መራራ ይሆናል።

ሀብት ዋጥቶአል፤ ነገር ግን እነርሱን እንደገና ይተዋል፤ እግዚአብሔር ከሆዱ ይጥላቸዋል።

የእባቦችን መርዝ ይጠጣል፤ የእባብ ምላስ እርሱን ትገድለዋለት።

ወንዞችንና ጅረቶችን እንዲሁም የማርና የቅቤ ምንጮችን አያይም።

ያሠራለትን ነገር ይመልሳል እና አይዋጠውም፤ መመለሻውም እንደ ሀብቱ ይሆናል፥ በዚያም አይደሰትም።

ድሆቹን ስለ ጨቀቀና ስለ ተዋቸው፥ ራሱ ያልሠራውን ቤት በኀይል ስለ ወሰደ፣

በሆዱ ውስጥ ዕረፍት እንዳይሰማ እርግጥ ነው፤ ከፈለገውም ምንም አይድንም።

ከመብሉ ምንም አይቀርለትም፤ ስለዚህ ማንም ሰው ንብረቱን አይፈልግለትም።

በሀብቱ ሙሉነት ላይ ሳለ ችግኝ ይደርስበታል፤ የክፉ ሰው እጅ ሁሉ በላዩ ትመጣበታለች።

ሆዱን ለማስሞላት ሲቀርብ ጊዜ፣ እግዚአብሔር የቍጣውን መዓቴ በላዩ ይጥላለታል፤ እየበላ ሲሆን ላዩ ያወርዳል።

ከብረት መሣሪያ ይሸሻል፤ የብረት ቀስት ግን ይቀትለዋል።

የተሰለቀ ጦር ከሥጋው ይወጣል፤ የሚብራው ሰይፍ ከመራራው ይወጣል፤ ፍርሀቶች በላዩ ናቸው።

ጨለማ ሁሉ በተሸሸጉ ቦታዎቹ ተዘጋጅቶለታል፤ ያልተነፈሰ እሳት ትበላዋለታለት፤ በድንኳኑ ውስጥ የቀረውን ክፉ ይደርስበታል።

ሰማይ ኃጢአቱን ያገለጥጣል፤ ምድርም በላዩ ትነሣበታለች።

የቤቱ ትርፍ ይጠፋል፤ በቍጣው ቀን ንብረቱ ይፈስሳል።

ይህ ከእግዚአብሔር ለክፉ ሰው የተመደበው ድርሻ ነው፤ እግዚአብሔርም ለእርሱ ያዘጋጀው ርስት ይህ ነው።