ኢዮብ መለሰ እንዲህም አለ።

ንግግሬን በጥልቀት ስሙ፤ ይህም መጽናናታችሁ ይሁን።

እኔን እንድናገር ፍቀዱልኝ፤ ከተናገርሁ በኋላም ቀልዙ።

ቅሬታዬ ለሰው ነውን? እንዲሁ ቢሆን መንፈሴ ለምን አትጨነቅ?

እኔን ተመልከቱ ተደነቁም፤ እጃችሁን በአፋችሁ ላይ አድርጉ።

እንኳን አስታወስ ሲደርስ እፈራለሁ፤ መንቀጥቀጥም በሥጋዬ ይይዘኛል።

ክፉዎች ለምን ይኖራሉ? ይረጀዋሉ እና እነሆ በኀይል ይጠናከራሉ?

ዘራቸው በፊታቸው ከእነርሱ ጋር ይጸናል፤ ልጅማርያቸውም በዐይናቸው ፊት ይታያል።

ቤቶቻቸው ከፍርሀት የተጠበቁ ናቸው፤ የእግዚአብሔር በትርም ባቸው ላይ አይኖርም።

ታይቦቻቸው ማራባት ያሳካሉ አያልቁም፤ ላሞቻቸውም ይወልዳሉ ፅንሳቸውንም አያጣሉም።

ትንንሽ ልጆቻቸውን እንደ መንጋ ያስሰደዳሉ፤ ልጆቻቸውም ይዳክመዋል።

ከንኳርና በገና ይይዛሉ፤ የመሰንቆ ድምፅንም ሲሰሙ ደስ ይላቸዋል።

ቀናቸውን በሀብት ያሳልፋሉ፤ በአንድ ጊዜም ወደ መቃብር ይወርዳሉ።

ስለዚህም ለእግዚአብሔር፣ “ከእኛ ራቅ፤ መንገዶችህን ማወቅ አናስፈልገንም” ይላሉ።

“ሁሉኃያል ማን ነው እንድናገለግለው? እርሱን ብናጸልይለት ምን ትርፍ አለን?”

እነሆ፣ ብልጽግናቸው በእጃቸው ውስጥ አይደለም፤ የክፉዎች ምክር ከእኔ ሩቅ ነው።

የክፉዎች መብራት ስንት ጊዜ ይጠፋ! ጥፋታቸውስ ስንት ጊዜ ይመጣባቸዋል! እግዚአብሔር በቍጣው ኀዘንን ይከፋፈላል።

እንደ እህል ጥሩር በነፋስ ፊት ይሆናሉ፤ እንደ ገለባም ዐውሎ ነፋስ ይሸነግላቸዋል።

እግዚአብሔር ክፋቱን ለልጆቹ ያከማቻል፤ እርሱን ይመልስበታል እርሱም ያውቃል።

ዐይኖቹ ጥፋቱን ያያሉ፤ የሁሉኃያል ቍጣንም ይጠጣ።

ወራቱ ቁጥር በመሀል ሲቈረጥ፣ ከእርሱ በኋላ በቤቱ ላይ ምን ደስታ አለው?

እግዚአብሔርን ዕውቀት ያስተምር የሚችል ማን ነው? እርሱ ከፍ ባሉን ይፈርዳል።

አንዱ በሙሉ ኀይሉ ላይ፣ በሙሉ ተረጋጋና ዝምታ ሲሆን ይሞታል።

ጡቶቹ በወተት ሞልተዋል፤ አጥንቶቹም በጅማት ተረጥተዋል።

ሌላው ግን በነፍሱ መራራነት ይሞታል፤ በደስታ አይበላም።

ሁለቱም በአፈር ውስጥ እኩል ይተኛሉ፤ ትሎችም ይሸፍኑአቸዋል።

እነሆ፣ ሐሳባችሁን አውቃለሁ፤ በእኔ ላይ በተሳሳተ አሳብ የምታስቡትን ዕቅዶቻችሁም አውቃለሁ።

እናንተ “የአለቃው ቤት የት ነው? የክፉዎችስ መኖሪያዎች የት ናቸው?” ትላላችሁ።

ከመንገድ የሚያልፉትን ሰዎች አላትያችሁምን? ምልክታቸውንስ አታውቁምን?

ክፉው ለጥፋት ቀን የተቀረ መሆኑን? እነርሱም ለቍጣ ቀን ይወሰዳሉ።

መንገዱን በፊቱ የሚያወጀው ማን ነው? ያደረገውንስ የሚመልስበት ማን ነው?

ነገር ግን ወደ መቃብር ይመጣል፤ በመቃብሩም ውስጥ ይቆያል።

የሸለቆው አፈር ለእርሱ ደስ የሚል ይሆናል፤ ከፊቱ ማይቈጠሩ ብዙዎች እንዳሉ እንዲሁ ሁሉም ከእርሱ በኋላ ይከተሉታል።

እንግዲህ መልሶቻችሁ ሐሰት ባለበት ሲሆን፣ ከንቱ እንዴት ታጽኑኝ?