እንደ ገና የእግዚአብሔር ልጆች ራሳቸውን ሊያቀርቡ ወደ እግዚአብሔር ፊት መጡ የሆነ አንድ ቀን ነበር፤ ሰይጣንም ደግሞ በመካከላቸው ገብቶ ራሱን ሊያቀርብ ወደ እግዚአብሔር ፊት መጣ።

እግዚአብሔርም ለሰይጣን፦ ከየት መጣህ? አለው። ሰይጣንም ለእግዚአብሔር መልሶ፦ በምድር ላይ ዞር ዞር እየተጓዝሁና በውስጥዋ ላይ ላይና ታች እየተመላለስሁ ነው አለ።

እግዚአብሔርም ለሰይጣን፦ አገልጋዬን ኢዮብ አስበሃልን? በምድር ላይ እንደ እርሱ የሚመስል የለም፤ ፍጹምና ቀና ሰው ነው፤ እግዚአብሔርን ይፈራል ክፉንም ይርቃል። አንተም ምክንያት ሳይኖር ለማጠፋት በላዩ እንድገለጥ ቢነቅንቀኝም እርሱ እስካሁን ድረስ ቅንነቱን ጠንክሮ ያዝ ነው አለው።

ሰይጣንም መልሶ ለእግዚአብሔር አለ፦ ቆዳ በቆዳ! እርግጥ ሰው ሕይወቱን ለማዳን ያለውን ሁሉ ይሰጣል።

ነገር ግን አሁን እጅህን ዘርግተህ አጥንቱንና ሥጋውን ንኩ፤ በፊትህም ይረግምሃል።

እግዚአብሔርም ለሰይጣን፦ እነሆ፥ እርሱ በእጅህ ነው፤ ግን ሕይወቱን አስቀር አለው።

ሰይጣንም ከእግዚአብሔር ፊት ወጥቶ ኢዮብን ከእግሩ ጣት ጀምሮ እስከ ጭንቅላቱ ድረስ በክፉ ቁስሎች መታው።

እርሱም ራሱን ሊቈርጥበት የሸክላ ቁርጥብ ወስዶ በአመድ መካከል ተቀመጠ።

ከዚያ ሚስቱ እንዲህ አለችው፦ አሁንም ቅንነትህን ትይዛለህን? እግዚአብሔርን ረግም እና ሙት።

እርሱ ግን እንዲህ አላት፦ እንደ ሞኝ ሴቶች አንዲቱ ታናገር ነሽ። ምን? ከእግዚአብሔር መልካምን እንቀበላለን ክፉን ግን አንቀበልምን? በዚህ ሁሉ ኢዮብ በከንፈሮቹ ኀጢአት አላደረገም።

ኢዮብን የደረሰውን ክፉ ሁሉ ሶስቱ ወዳጆቹ በሰሙ ጊዜ እያንዳንዳቸው ከራሳቸው ስፍራ መጡ፤ ቴማናዊ ኤልፋዝ፣ ሹሐዊ ቢልዳድ፣ ናዓማታዊ ጾፋር፤ ከእርሱ ጋር ለመልቀቅና ለማጽናናት አብረው ለመምጣት ተስማሙ።

ከሩቅ ዐይኖቻቸውን አንሥተው ባዩት ጊዜ አላወቁትም፤ ድምፃቸውን አሰሙ አለቀሱ፤ እያንዳንዳቸውም ልብሳቸውን ቀደዱ አመድም ወደ ሰማይ እያዘነ በራሳቸው ላይ ነጠቡ።

ሰባት ቀንና ሰባት ሌሊት በመሬት ላይ ከእርሱ ጋር ተቀመጡ፤ ስቃዩ እጅግ ታላቅ መሆኑን ስላዩ ማንም ቃል አልነገረውም።